การพึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้า : หน้า 28/132

พระพุทธเจ้า ทั้งน้อยและใหญ่ที่หมักดอง ห่อหุ้ม ครอบ กัดกร่อน บีบคั้น บังคับใจของเรามานาน นับอสงไขยภพอสงไขยชาติไม่ถ้วน กวาดล้างต้นตอของอกุศลธรรมทั้งมวล เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างไร และ เมื่อพระองค์ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธ เจ้าแล้ว พระองค์ทรงมีวิธีการขั้นตอน อบรมชาวโลกอย่างไร แก้ไขอุปสรรคต่างๆ พระองค์จริง เป็นพุทธ ให้หมดฤทธิ์หมดอำนาจหมดสิ้นเชื้อไม่ รัตนะ เป็นพระพุทธเจ้า เหลือเศษไปจากใจของเราได้อย่างถาวร เงื่อนสําคัญมันอยู่ตรงนี้ ที่ใสเป็นแก้ว ที่อยู่ภายในตัวของเรา นาๆ ระหว่างเผยแผ่พระธรรมคำสอน อย่างไรตลอด ๔๕ พรรษา สามารถ ตรองเห็นเป็นฉากๆ ได้ชัดเจน เมื่อเรา เข้าใจพระพุทธเจ้าในระดับนั้น ก็ได้ฟัง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็น พระพุทธเจ้าในฐานะที่พระองค์ทรง ทุกๆ คนนี่เอง ที่พึ่งแก่เราได้อย่างไร เป็นต้นแบบในเรื่องการทำความดี ใน การฝึกหัดขัดเกลาตนเอง ในการตัดสิน จากความเข้าใจถูก ที่ว่า ธรรมกายคือกายแห่งการตรัสรู้ธรรม และเป็นพระองค์จริงของพระสัมมา สัมพุทธเจ้า นี้เป็นเรื่องใหญ่ เป็นเรื่อง สําคัญอย่างยิ่งที่ชาวพุทธทั้งหลาย ต้อง ทำความเข้าใจให้ได้ ถ้าทำความเข้าใจ ถูกตรงนี้ไม่ได้ การที่เราประกาศออกตน อยู่เสมอว่า “พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ” ซึ่ง แปลว่า “ข้าพเจ้าถึงพระพุทธเจ้าว่าเป็น ที่พึ่ง” ย่อมเป็นเพียงคำพูดลอยๆ ไร้ ความหมายเท่านั้น เพราะพระองค์ท่านก็ เข้าอายตนนิพพานไปแล้ว ร่างกายที่ ประกอบด้วยเลือดเนื้อของพระองค์ เรา ก็ได้ประกอบพิธีถวายพระเพลิงไปหมด เรียบร้อยตั้งแต่ ๒,๕๐๐ กว่าปี จะปฏิบัต ให้เห็นก็เพียงแต่ พระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งก็คือกระลูกที่เหลือจากการถวายพระ เพลิงพระพุทธสรีระเท่านั้น แล้วจะมา ช่วยอะไรเราได้ การพึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ สามารถพึ่งได้ถึงสองระดับ พึ่งขั้นต้นคือ ระลึกถึงว่าตั้งแต่พระองค์ทรงเริ่มสร้าง บารมีชาติแรก พระองค์ได้ทรงแก้ไข ปรับปรุงพระองค์เอง จนกระทั่งได้สำเร็จ ถูกผิด ดีชั่ว บุญบาป ควรไม่ควร ตาม พระองค์ไป นับเป็นการพึ่งพระพุทธเจ้า ในขั้นต้น แต่ก็ยังเป็นแม่แบบตื้นเขินอยู่ แต่เมื่อใดลงมือปฏิบัติมรรคมีองค์ ๔ ได้ถูกส่วน สามารถทําให้ใจหยุดใจนิ่ง ได้เช่นเดียวกับพระองค์จนเข้าถึงธรรมกาย จะได้พึ่งพระพทธเจ้าภายใน ซึ่งเป็น พระพุทธเจ้าพระองค์จริง เป็นพุทธรัตนะ เป็นพระพุทธเจ้าที่ใสเป็นแก้ว ที่อยู่ ภายในตัวของเราทุกๆ คนนี่เอง พระพุทธเจ้าในตัวเรานี้ เป็นพุทธะ คือ ผู้ตื่นแล้ว ตื่นจากกิเลสนิทรา ได้ อาศัยตาธรรมกายไปเห็นกิเลสในตัว จึง ตื่นจากความไม่รู้ แม้ในเบื้องต้นได้แค่ เห็นแต่ยังไม่เป็นอันหนึ่งยันเดียวกับ ธรรมกาย เราก็เริ่มตื่นจากกิเลสแล้ว ตื่น เพียงชั่วครู่ชั่วยามก็ยังดี ยังได้ชื่อว่าตื่น จากกิเลสตามพระองค์ แต่ยังต้องฝึกต่อ ไปอีก ฟิกให้บรรลุธรรมกายในธรรมกาย ไปตามลำดับๆ จนกว่าจะปราบกิเลสได้สิ้น นี่พระพุทธเจ้าเป็นสรณะที่พึ่งได้อย่างนี้เอง สามารถพึ่งปราบกิเลสในตัวให้หมดไป เป็นพระอรหันต์ตามพระองค์ไป กัลยาณมิตร ๒๖ สิงหาคม ๒๕^