การระวังผัสสะและการสร้างสมบารมี : หน้า 101/132

ให้ระวังเรื่องผัสสะ ตากระทบรูปให้โป จะเอาหนังเรื่องนั้นมาดูเพื่อฟักใจเราว่า แม่ก็ไม่เห็นกลับมาได้สักราย เหมือน เวลาเราลูไปแล้วใจเราจรดตรงกลางองค์ หลังเสือ จะลงมาก็เสี่ยงไม่กล้าแล้วเพราะ พระ ให้ใจดิ่งไปในกลาง ขณะที่ใจเรา มีภาระผูกพัน จนลงหลังเสือไม่ได้ ลงมาก็ ปล่อยไปในกลาง ตาภายนอกคือตาเนื้อ ตาย หนูได้อยู่ในอาณาจักรของความ กระทบที่ใจ การสัมผัส เราก็ดู ภาพยนตร์เรื่องนั้นไป มันก็ดูรู้ บริสุทธิ์สะอาด มีแต่กลิ่นไอของศีลธรรม ต่างๆ ตา หู จมูก ลิ้น เรื่องนะ เพียงแต่ไม่อินเข้าไป ไม่ใส่ ผัสสะที่กระทบอยู่ทุกวันล้วนแล้วแต่เป็น อารมณ์ว่างั้นเถอะ เวลามีบทสะเทือนใจก็ สิ่งที่เป็นสิริมงคลทั้งนั้น ใจของหนูก็หมั่น ทุกอย่าง ให้ไปกระทบ ไม่รู้สึกอะไร แต่ถ้าดูแบบปล่อยใจตาม ตรีกระลึกถึงองค์พระ หลวงพ่อ และบุญ ที่ใจ แม่กำลังพูดถึงว่า เรื่องไป(คือใจไม่อยู่ในกลาง) มันก็จะรู้สึก กุศลต่างๆ ใจนั้นผูกพันอยู่แต่สิ่งที่ประเสริฐ ตื่นเต้นเสียใจไปตามบทบาทของเนื้อเรื่อง บริสุทธิ์ สะอาด นั้นแหละคือกุญแจไขไปสู่ เวลาลองทำอย่างนี้ก็รู้สึกว่าสนุกกว่าไป ประตูแห่งความสำเร็จในการเกิดเป็นมนุษย์ ตามบทบาท คือ เราได้ตามรู้ว่าใจเราจะ และใยจึงจะแคร์กับสิ่งที่จากไป ซึ่งเปรียบ เป็นปรกติสุขไม่หวั่นไหวไปตามตัสสะ เสมือนกับกองขยะที่ถูกทิ้งแล้วมีแต่กลิ่น ไม่ติดอยู่ในกลาง ถ้าเรา จริงตามที่หลวงพ่อเคยสอนลูกไว้ว่า “ให้ เหม็นสกปรก เป็นที่อยู่ของเหล่าหนอนที่ อยากลองก็เหมือนเอา ระวังเรื่องผัสสะ ดากระทบรูปให้ไปกระทบ พอใจในอาจมเท่านั้น ที่ใจ การสัมผัสต่างๆ ดา หู จมูก ลิ้น ทุก หนูต้องเดินหน้าต่อไปอย่างผู้มีชัย อย่าง ให้ไปกระทบที่ใจ” แม่กำลังพูดถึงว่า เป็นอย่างที่หนูควรจะเป็นมากกว่านี้ อยู่ โลกภายนอกนั้นกว้างใหญ่กว่าที่หนูอยู่ ทางโลกก็จะได้เป็น นักเรียน นักศึกษา แต่ก็มีสิ่งยั่วเย้าให้ใจเราไม่ติดอยู่ในกลาง ทำงานแล้วก็แต่งงาน มีลูกต้องเลี้ยงลูก มี ถ้าเราอยากลองก็เหมือนเอาชีวิตทั้งชาตินี้ หลานก็เลี้ยงหลาน จนแก่เฒ่าหมดเวลา ที่ควรรีบสร้างสมบารมีมาเสี่ยง ลองแล้ว ไปกับสิ่งที่คับแคบน่ารำคาญ น่าเบื่อหน่าย โลกภายนอกนั้น กว้างใหญ่กว่าที่หนูอยู่ แต่ก็มีสิ่งยั่วเย้าให้ใจเรา ชีวิตทั้งชาตินี้ที่ควรรีบ สร้างสมบารมีมาเลี่ยง กัลยาณ 2 ดร 3 สิงหาคม ๒๕๕๑