การสร้างบารมีและการเรียนรู้ : หน้า 100/132

ของลูกด้วยตนเอง ซึ่งก็ได้ตัดสินใจไปแล้ว ที่ได้เกิดมาสร้างบารมี ไม่ว่าจะอยู่ในส่วน เมื่อ ๓ ปีก่อน และเป็นการตัดสินใจที่ถูก ไหนก็ตาม แต่ทุกชีวิตก็มีคุณค่า สมกับ ต้อง ลูกจะมาอยู่ทำวิชชากับหลวงพ่อ การเกิดมาเป็นมนุษย์ คุณแม่ว่านั่นทำและ ชีวิตของลูกซึ่งคนอื่นอาจจะดูว่าอยู่ใน เขียนถูกไหมคะ ไม่รู้ว่าคุณแม่อ่านแล้ว กรอบแคบๆ แต่ลูกเห็นแล้วว่า ใจลูกเป็น ซีเรียสเปล่า ฉบับนี้ลูกก็คงเขียนเท่านี้ อิสระและกว้างขึ้นกว่าเมื่อก่อน ลูกไม่มี นะคะ เพราะรู้สึกว่า เริ่มจะไม่มีที่ให้เขียน พันธนาการของชีวิต หรืออย่างน้อยมันก็ แล้ว เดือนหน้าจะเขียนอีกค่ะ น้อยลงมากเหมือนนกที่โบยบินไปในอากาศ และลูกคงไม่กลับไปสู่สภาวะเดิมที่ลูกจากมา มันเป็นความตั้งใจของลูกนะคะ อยู่ตรงนี้ ด้วยความเคารพรัก ลูกนุ่น ได้อ่านจดหมายฉบับนี้ของนุ่นแล้วก็ พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านก็เมตตา สวัสดีจ้ะ...ลูกนั่น ลูกคิดว่าลูกจะต้องเป็น คอยอบรมสั่งสอน ลูกก็จะพยายามไม่ เหมือนคนอื่น ท่าให้ท่านผิดหวังค่ะ ลูกคิดว่าลูกจะต้อง ดีใจที่นั่นมีความมั่นใจในการเป็นนักเรียน ให้มากกว่าที่ลูกต้องเป็น เป็นให้มากกว่าที่ลูกต้องเป็น คือ ปกติลา อภิญญา หนูเลือกทางที่ถูกต้องแล้วนะจ๊ะ คือ ปกติถ้าลูกใช้ชีวิต ลูกใช้ชีวิตเหมือนคนอื่น ลูกก็คงต้องไป แม่ขอย้ำอีกสักครั้งหนึ่งหลังจากที่เคย เรียนต่างประเทศให้จบสูงๆ แล้วก็มาทํางาน มาไม่ทราบที่ครั้งแล้ว และหนูก็ไม่ต้อง ลูกก็คงต้องไปเรียนต่าง ไปเที่ยว แล้วชีวิตก็จบลงแค่นี้ ลูกจึง รู้สึกตัวเลยว่าผิดที่ทำให้แม่เป็นห่วง ทำให้ อยากจะเป็นให้มากกว่านี้ ก็คือการเป็น แม่โดนต่อว่าจากญาติพี่น้อง พวกเราก็ไม่ นักเรียนอภิญญาได้มาศึกษาวิชชาธรรมกาย ได้ตัดท้อต่อว่าอะไรมากมาย เพียงแต่ขอ ได้ช่วยตัวเองให้หลุดพ้นและช่วยคนอื่น แสดงความคิดเห็นบ้าง นานๆ จึงจะ ได้สร้างบารมีให้เต็มที่ หลวงพ่อท่านเคย พบปะเจอะเจอกัน ต่างคนต่างก็มีภาระ บอกนั่นเองแหละค่ะ ว่าให้นั่นเป็นมากกว่า ของตัวเอง ที่หนูจะต้องแคร์คือ ตัวหนูเอง ที่นั่นต้องเป็น และนั่นก็ตั้งใจว่าจะต้องเป็น อย่างที่ท่านบอก แล้วท่านก็แนะนำและ ประเทศให้จบสูง ๆ แล้วก็มาทำงาน ไปเที่ยว แล้วชีวิตก็จบลงแค่นี้ ลูกจึงอยากจะเป็นให้ มากกว่านี้ก็คือการเป้น นักเรียนอภิญญา ได้มา สอนให้รู้เท่าทันชีวิตอีกหลายๆ อย่าง ซึ่ง ศึกษาวิชชาธรรมกาย ก็ว่าไว้แล้วค่ะ ลูกคงถอยไม่ได้แล้ว มีทาง ได้ช่วยตัวเองให้หลุดพ้น เดียวคือ มุ่งหน้าต่อไป ลูกคงต้องบอกกับ และช่วยคนอื่น ได้สร้างบารมีให้เต็มที่ และพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ซึ่งมีความ ปรารถนาดีต่อลูกๆ ทุกๆ คนเสมอมา ลูก ต้องเชื่อมั่นในตนเองนะจ๊ะ ว่าได้เดินตาม ทางที่ถูกต้อง บางครั้งเราอาจเกิดความ เบื่อหน่ายกับสิ่งที่อยู่ในกรอบแคบๆ แต่ที่ คุณแม่อีกครั้งว่า ลูกดีใจที่ได้เกิดมาเป็น หนูยอมรับก็ดีใจของหนูที่เปิดกว้างไม่ ลูกคุณแม่ และอดรู้สึกผิดนิดๆ ไม่ได้ว่า ต้องดูใครเลย คุณแม่เองนะ ชีวิตอยู่ใน ท่าให้คุณแม่เป็นห่วงและโดนญาติๆ ตัดท้อ โลกแคบยิ่งกว่าหนูอีก วันๆ แม่ก็พอใจที่ แต่อีกไม่นานเขาคงจะได้เห็นเองว่าลูกท่า จะอยู่ที่บ้าน และเดินทางไปวัดเพื่อท่าบุญ ลูกแล้ว หากไม่เห็นตอนนี้ ต่อไปก็จะได้ เห็นเองมั้งค่ะ เรื่องดูหนังดูละครไม่ต้องพูดถึง นานๆ จึง จะลูสักครั้งที่ลูก็เพราะดูเป็นเพื่อนพี่ของหนู นุ่นว่า ลูกของหลวงพ่อทุกคนโชคดี (คอยขวางๆ ไว้) เวลาดูหนังสักเรื่องแม่ก็ กัลขาณมิตร ๕๕ สิงหาคม ๒๕๕๐