มิติบัญฑิต : ฉบับที่ 3 : หน้า 42/91

มิติบัญฑิต : ฉบับ ๓ ประการที่ ๓ คือ ธรรมดาไข่ ย่อมคู่เขียนอาหารแต่กินได้ ฉันใด พระโโยวาจาร ก็ควรพิจารณาก่อน แล้วจึงบริโภคอาหารไม่บริโภคเพื่อให้เกิดความคงอง ความมั่นคงา ความงาม งามแห่งร่างกาย แต่บริโภคเพื่อให้ร่างกายนี้ดำรงอยู่ในพรหมจรรย์ คือ การครองชีวิตอันประเสริฐ และบรรเทาเวทนาเก่า* กำจัดเวทนาใหม่เท่านั้น ดังพระพุทธพจน์ ว่า "บุคคลกินเนื้อแห่งหมูตรในทางกันดารได้ด้วยความลำบากใจ กินเพื่อประทังชีวิต ฉันใด หรือบุคคลเติมน้ำมันรถ พอให้รถแล่นไปได้ ฉันใด พระโโยวาจารก็บริโภคอาหารพอควรต่อการยังชีพ ฉันนั้น ประการที่ ๔ คือ ธรรมดาใย่อมองไม่ชัดในเวลาค่ำคืน พระโโยวาจาก็ควรทำเป็นคนตาบอดทั้งเวลาที่อยู่ในป่า หรือออกบิณฑบาตตามบ้าน คือเป็น คนนาบอด หูหนวก เป็นใบ้ ต่อรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ธรรมารมณ์อันน่ารื่นรมย์ทั้งหลาย ดังคำพระมหาจามเทเรเจ้า ที่ว่า พระโโยวาจาจะควรเป็นเหมือนคนตาบอด คนหูหนวก คนใบ้ คนไร้กำลัง เมื่อมีเรื่องกระทบกระทั่ง ควรลงเฉยเหมือนคนตายแล้ว ประการที่ ๕ คือ ธรรมดาไม่เมื่อลูกขว้างปาด้วยก้อนดิน ค้อนหรือถูกทุบตีด้วยสิ่งของใดๆ ก็ยังไม่ยอมทิ้งรังของตน พระโโยวาจา