การเห็นจิตในจิต : หน้า 21/132

66 มารเขาท่าได้ บังคับได้ ที่เป็นฝนนี้ก็เพราะตัวไม่ยินดีสละ ในตัว เพราะตัวไม่เป็นใหญ่ในตัว เพราะตัวไม่รู้จักที่สุด ของคัว นี่มนุษย์ทั่วไปเป็นอย่างนี้ เห็นไหมล่ะ " เป็นดวงทีเดียว แต่ว่าสุขก็อยู่ในสุขของมนุษย์นี้ ทุกข์ก็อยู่ในทุกข์ของมนุษย์นี้ ไม่สุขไม่ทุกข์ก็อยู่ในไม่สุขไม่ทุกข์ของมนุษย์นี่ ดีใจก็อยู่ในดีใจของมนุษย์นี่ เสียใจก็อยู่ในเสียใจของมนุษย์นี้ เขาเรียกว่า เวทนาในเวทนา เป็นดวงพอๆ กัน เท่าๆ กัน เห็นจิตในจิตละ ดวงจิตตามส่วนของมันก็เท่าดวงตาดำข้างนอก ถ้าไปเห็น เข้ารูปนั้นมันขยายส่วน วัดเท่าดวงจันทร์ดวงอาทิตย์เหมือนกัน ดวงจิตก็ขนาด เดียวกัน ไปเห็นจริงๆ เข้าเช่นนั้น ขยายส่วนเท่าดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ปรากฏอยู่ ในดวงจิตกายมนุษย์หยาบนี่แหละ แต่ว่าเป็นดวงจิตของกายมนุษย์ละเอียด อยู่ใน กายมนุษย์ละเอียดโน่น แต่ว่าล้อมอยู่ข้างในนี่แหละ เห็นธรรมในธรรมละ ดวงธรรมที่ท่าให้เป็นกายมนุษย์ใสบริสุทธิ์เท่าฟองไข่แดง ของไก่ เมื่อไปเห็นดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ละเอียดเข้าแล้วดวงธรรมที่ ทำให้เป็นกายมนุษย์ก็ขยายส่วนได้ โตได้ขนาดดวงจันทร์ดวงอาทิตย์เหมือนกัน ขนาดเดียวกัน ขยายส่วนออกไป นั้นได้ชื่อว่า เห็นธรรมในธรรม คือในกายมนุษย์ นั้นเอง ในกายมนุษย์ละเอียดนั้นนี่รู้จักชั้นหนึ่งละนะ เมื่อเห็นเข้าเช่นนี้เราจะทำอย่างไร ตำรากล่าวไว้ว่า อาตาปี เพียรให้กลั่นกล้าที่เดียว เพียรไม่ย่อไม่ท้อไม่ถอยทีเดียว เอาเป็นเอาตายทีเดียว เรียนกันจริงต้องใช้ความเพียรประ กอบด้วยองค์สี่ทีเดียว องค์นั้นอะไรบ้าง เนื้อ เลือด กระดูก หนัง หนังเนื้อเลือดจะแห้งเหือด ไปไม่ว่า เหลือแต่กระดูกหนัง ช่างมันไม่ลดละ ใจต้องจรดอยู่ที่เดียว ในกาย เวทนา จิต ธรรมนั้น ไม่เคลื่อนหละ จรดอยู่ในกาย จะต้องจรคอยู่ทีเดียว มกราคม ๒๕๔๑ ๑๙ วารสารกัลยาณมิตร