การนึกถึงองค์พระและการเข้าถึงธรรม : หน้า 97/132

จากดวงใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในโลก (กระซิบ) นุ่นลูกรักของแม่ อากาศที่บ้าน จะเย็นก็แต่ตอน เช้ามืด ส่วนเวลา อื่นก็ร้อนเหมือนกัน จนแม่ลืมไปเลยว่า ช่วง นี้น่าจะเป็นฤดูหนาวได้แล้วนะ ผ้าพันคอของแม่ยังคง พับเรียบร้อยอยู่ในตู้เสื้อผ้าเป็นเวลาผ่านมาร่วมปีแล้ว ยังไม่ได้หยิบมาใช้เลยจ้ะ ขึ้นต้นจดหมายนั้นถามเรื่อง การนึกองค์พระ ที่แม่เคยบอกนุ่นว่า อยากนึกถึงองค์ พระช่วงไหนดีให้นึก แต่ถ้าไม่อยากนึกก็ไม่ต้องนึก เพราะแม่ไม่อยากให้ใช้ความพยายามในการนึก ให้ นึกถึงท่านอย่างสบายๆ การเห็นองค์พระในลักษณะ นั้นเป็นการเห็นโดยการสมมุติขึ้นมาไม่ได้เห็นท่านจริงๆ โดยการเข้าถึง เพราะฉะนั้นหนูอาจรู้สึกเบื่อในการนึก ถึงท่าน เป็นเพียงนึกถึงท่านไว้ให้ใจหนูเกาะเกี่ยวกับ องค์พระ ให้ใจได้ผ่อนคลายและค่อยๆ หยุดนิ่งจนถึง ระดับที่หยุดนิ่งสนิทดีก็จะได้เข้าถึงธรรมไปตามลำดับ จนถึงกายในกายเรื่อยไปจนถึงกายธรรมในที่สุด เมื่อเข้า ถึงธรรมแล้วแม้แต่ในระดับเป็นแค่ความสว่างภายใน หนูก็จะไม่รู้สึกเบื่อเลยล่ะจ้ะ อยากจะอยู่ตรงนั้นมากๆ เท่าที่ใจจะหยุดอยู่ได้ ใจจะเสวยความสุขที่แผ่กว้าง ออกไปไม่มีขอบเขต ใจที่น้อมรำลึกถึงพระพุทธองค์ หรือ ที่เรียกว่าพุทธานุสติ ทำ ให้ใจเราคุ้นเคยกับอายตนบุญ ใกล้กับแหล่งบุญ ทำ ให้ใจละเอียด นุ่มนวลควรแก่งาน จะทำ งานใดๆ ที่ท่า ด้วยใจที่มีสติและปัญญา ทำ ให้ ประสบความสุขความสำเร็จได้โดยง่าย ถ้าเรานึกถึงท่าน ได้ตลอดเวลา เราก็จะเห็นท่านได้ตลอดเวลา ถ้านึกถึง ท่านได้บางเวลาก็จะเห็นท่านได้บางเวลา สุดแท้แต่จะ เลือกเอา แต่ถ้าได้ฝึกฝนให้คุ้นเคย ก็จะอยู่กับองค์พระ ท่านได้โดยไม่รู้สิกอีดอัดหรือล่าบากใจเลย จะรู้สึกว่า เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต จนในที่สุดจะรู้สึกเหมือนท่าน เป็นทั้งหมดของชีวิตเรา หรือเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับ ตัวเรานั้นเอง เมื่อถึงตอนนั้นแล้ว ความรู้สึกที่ว่า เหมือนเราก้มมองดูท่านในท้องก็จะเปลี่ยนเป็นเราอยู่ ในกลางท้องแล้วมองเห็นองค์พระได้รอบตัวเรา องค์ พระท่านจะอยู่ทั้งที่เป็นตัวเราตรงกลางแล้วขยายกว้าง แดกกายหรือดั้งกายองค์พระต่อไปอีก จนกระทั้งเต็ม หมดทุกทิศทุกทาง หรือในทางวิชชาที่เรียกว่า เป็น เถา แต่ก้าไคปีกฝนให้คุ้นเคย ก็จะอยู่กับองค์พระท่านได้โดยไม่รู้สึกอึดอัดหรือล่ามากใจเลย จะรู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต จนในที่สุดจะรู้สึกเหมือนท่านเป็นทั้งหมดของชิงิดเรา หรือ เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับตัวเรานั้นเอง เมื่อถึงตอนนั้นแล้ว ความรู้สึกที่ว่าเหมือนเราก้มมองดูท่าน ในท้องก็จะเปลี่ยนเป็นเราอยู่ในกลางท้องแล้วมองเห็นองค์พระได้รอบตัว มกราคม ๒๕๔® ๗๕ วารสารกัลยาณบุตร