การเข้าถึงที่สุดของตัว : หน้า 28/132

พระอรหัตละเอียด ใหญ่หนักขึ้นไป มีเวทนา จิต ธรรม แบบเดียวกัน ฝัน ออกไปอย่างนี้แหละ มีธรรมกายพระ อรหัตในพระอรหัต เป็นพระอรหัต ละเอียดๆ ๆ ต่อๆ ไปนับอสงไขยไม่ถ้วน ฝัน ออกไปอย่างนี้แหละ หมดกายพระอรหัด มีกายพระพุทธเจ้าก็ได้ กายในกาย กาย ในกายๆ ๆๆ ๆ มันอย่างนี้แหละ ผู้เทศน์นี้ได้ทำวิชชานี้ ๒๓ ปี ออกพรรษานี้ก็ ๓ เดือนเต็มหละ ยังไม่หมดกายละเอียดเหล่านี้เลย ไม่ได้ถอยกลับเลย ยังไม่หมด กายละเอียดเหล่านี้เลย ยังไม่ถึงที่สุด ไปทูลถามพระพุทธเจ้าองค์เก่าองค์แก่ ที่เข้า นิโรธเข้านิพพานไปแล้ว ถอยเข้าไปหากายละเอียดนี้นะ ไปถึงแล้วหรือยัง แล้วไม่มี ใครรู้เลยว่าไปถึงหรือยัง เอาละซิคราวนี้ นี่ศาสนาตัวจริงของกายมนุษย์ เป็นอย่างนี้ พวกเป็นพระอรหัตต์ ก็ต้องไปตรวจของตัว เข้านิพพานแล้วต้องไปตรวจของตัว เมื่อ เป็นพระพุทธเจ้าขึ้นแล้วเข้านิพพาน ก็ต้องไปตรวจกายของตัวอย่างนี้แหละ ว่าที่สุด อยู่ที่ไหน ต้องไปถึงที่สุดให้ได้ ต้องไปบอกที่สุดให้ได้ นี่ความจริงเป็นอย่างนี้นะ รู้จัก ความจริงอย่างนี้แล้วละก็อย่าเพลินล่ะ อย่าเลอะเทอะที่อื่น ไม่ใช่ของตัว ให้เอา ใจจรดจี้ตัวของตัว กลับให้เข้าไปถึงกายทิพย์ให้ได้ ว่ากายที่สุดของตนอยู่ที่ไหน เมื่อ ไปถึงที่สุดของตัวได้ละก็ รักษาตัวได้เป็นอิสระ ไม่มีใครมาบังคับบัญชา ถ้ายังไม่ถึง ที่สุดของตัวแล้วก็หวานเลย เขาจะต้องบังคับบัญชาแกท่าเดียวเท่านั้นแหละ แกจะ ต้องเป็นบ่าวเป็นทาสของเขา เวลามีพญามารมาบังคับใช้สอยเป็นบ่าว เป็นทาสเขา เขาจะใช้ทำอะไรทำได้ ให้ค่า ให้ตี ให้ชก ให้ฆ่า ให้ฟันแกงก็ได้ มาร บังคับ มันบัง คับได้อย่างนี้เชียวนะ ให้เป็นบ่าวเป็นทาสเขา ให้เลวทรามต่ำช้า ให้เป็นคนจนอนาถา ติดขัดทุกสิ่งทุกอย่าง เครื่องกินเครื่องใช้ขาดตกบกพร่อง เครื่องกินเครื่องใช้ไม้สอย ไม่มี มารเขาทำได้ บังคับได้ ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะตัวไม่ยินดี สละในตัว เพราะตัวไม่เป็น ใหญ่ในตัว เพราะตัวไม่รู้จักที่สุดของตัว นิ่มนุษย์ทั่วไปเป็นอย่างนี้เห็นไหมล่ะ ไม่ใช่ มนุษย์เท่านั้น พระพุทธเจ้าพระอรหันต์ท่านก็จะไปถึงที่สุดเหมือนกัน ถ้าใครไปยัง ไม่ถึงที่สุดก็ยังไม่ฉลาดเต็มที่ ต่อเมื่อไปให้ถึงที่สุดกายของตัวต่อไปแล้วละก็ฉลาด เต็มที่แน่ ตัวของตัวเองมีชีวิตพึ่งแก่ตัวเองได้แล้ว นี้เป็นข้อสำคัญที่สุดนะ มาเจอ พุทธศาสนานี่แล้วเห็นไหม จะไปทำอย่างอื่น จะไปหลงเลอะเทอะ เอ้า! มีดรอบๆ ครัวแล้วได้อะไรบ้าง ได้ลูกคนหนึ่ง แล้วเอามาทำไมล่ะ เอามาเลี้ยง ๑๐ คน เอาไว้เลี้ยง อย่างไง ก็เลี้ยงไป บนโลกแล้ว เอ้าได้ห้าสิบคน เอ้า! เอาไว้เพียงเท่านี้ เอ้า! เปะปะ ไปซี อยากได้ลูกอีกไหมละ ไม่จริง เหลว โกงตัวเอง โกงตัวเอง พาให้เลอะเลือน ไม่เข้าไปค้นกายของตัวให้ถึงที่สุด ไม่ให้เข้าไปค้นตัวให้ถึงที่สุด เป็นมนุษย์กับเขา วารสารกัลยาณมตร ๒๖ มก วา ค ม ๒๕๔๑