การสร้างบารมีอย่างต่อเนื่อง : หน้า 80/132

สุขใจ จากการสร้างความดีอย่างเดียว ตลอดวัน ตลอดคืน ตลอดปี พ.ศ.๒๕๓๔ นี้นะจ๊ะ” ชีวิต คือ ได้ลาภ เสื่อมลาภ ได้ยศ เลื่อมยศ ได้รับ สรรเสริญ ถูกนินทา และได้สุข ได้ทุกข์ เข้าครอบง่า ดวงจิต พเช่นนั้นแล้ว เราจะไม่มีวินเวลานี้ วันเวลา ที่หมู่เหล่าชาวพุทธผู้รักพระพุทธศาสนา เห็นคุณค่าการ สรณะที่แท้จริง ปฏิบัติธรรมมาร่วมชุมนุมเป็นมหาสมาคมอันมั่นคง ศักดิ์สิทธิ์ เป็นสมาคมแห่งความดีที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ สร้างบารมีอย่างเดียว แม้สถานการณ์โลกจะดีร้ายเพียงไร สิ่งที่ยอดกัลยา ณมิตรทุกท่านจะต้องด่าเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งก็คือ “การสร้างบารมี” ดังโอวาทปีใหม่ พ.ศ.๒๕๓๔ ของพระ เดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ว่า มนุษย์ทุกคนล้วนแสวงหาที่พึ่ง แต่น้อยคนนักที่ จะรู้ว่า ที่พึ่งที่แท้จริงคืออะไร อยู่ที่ตรงไหน จะเข้าถึง ได้ด้วยวิธีการใด ค่าตอบทั้งหมดนี้อยู่ในโอวาทปีใหม่ พ.ศ.๒๕๓๘ ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ตอนหนึ่งว่า “สรณะที่แท้จริงมีเพียง ๓ อย่างคือ พุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ ซึ่งเป็นที่พึ่งที่ละเอียด มีอยู่ใน กลางกายของเราทุกคน เป็นที่พึ่งที่มีแด่ความบริสุทธิ์ “เผลอประเดี๋ยวเดียว ปี พ.ศ.๒๙๓๓ ก็ผ่านพ้นไป ความเจริญรุ่งเรืองและความสำเร็จของชีวิตในทุกๆ ด้าน แล้ว ไม่นานเลยใช่ไหมจ๊ะ สำหรับการสร้างบารมี คน ดีนั้นทำความดีง่าย และมักจะรู้สึกว่า เวลาในการทำ ความดีมันช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน ราวกับว่าเวลา ๑ ปีเหมือนแค่ ๑ วันเท่านั้น ปีใหม่นี้ก็เช่นเดียวกัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น สถาน การณ์ของโลกจะเป็นอย่างไรก็ตาม หน้าที่ของลูกชาย หญิงกัลยาณมิตรทุก คนจะต้อง “สร้าง บารมี” อย่างเดียวและ จะต้องสร้างให้ดีกว่า ปีที่ผ่านมา ปีใหม่นี้ จะต้องตั้ง ใจมั่นว่า เราจะปฏิบัติ ธรรมให้เห็นแจ้งใน “ธรรมกาย” ให้ได้ และจะต้องตั้งใจมั่นว่า เราจะเก็บเกี่ยวความ เมื่อมีความทุกข์ก็ดับความทุกข์ทั้งหลายที่เกิดขึ้น และ เปลี่ยนแปลงทุกข์นั้นให้เป็นความสุขที่กว้างขวาง ไม่มี ขอบเขต เมื่อเข้าถึงแล้วจะรู้สึกว่าเราอบอุ่นใจจริงๆ ปลอดภัยจริงๆ ปลอดจากภัยทั้งในปัจจุบันและภัยใน สังสารวัฏ เมื่อเข้าถึงแล้ว เราจะซาบซึ้งกับค่า ว่า “สิ่ง อื่นที่เสมอเหมือนหรือยิ่งไปกว่านี้ไม่มีจริงๆ” ลูกชายหญิงที่รักทั้ง หลาย เราทุกคนเกิด มาในภพชาตินี้ก็เพื่อ ปีกฝนตนเองให้เข้า ถึงสรณะที่แท้จริง เท่านั้น ขอให้ลูกทุก ย คนมีความเพียร ตั้ง ใจปฏิบัติให้เข้าถึง สรณะนี้ให้ได้ ด้วย การทําใจให้หยุดนิ่ง นุ่มนวลที่ศูนย์กลาง- วารสารกัลยาณมิตร ๓๘ มกราคม ๒๕๔๑