การไปนิพพาน : หน้า 75/132

การไปนิพพานไม่ใช้ทําได้ด้วยการคิด จําเป็นต้องลงมือปฏิบตภาวนา อย่างน้อยต้องเห็นก่อนว่า นิพพานอยู่ที่ไหน มีสภาพเป็นอย่างไร เห็นวิธีปฏิบัติเป็นขั้นตอน เห็นการสั่งสมอบรมบารมี ไม่ใช้คิดทำใจว่างก็สำเร็จ ไม่ยอมใช้หนี้ตามสัญญาที่ตกลงกัน ทิฏฐิเกิดขึ้น ในที่สุดข้าพเจ้าก็ต้องรับใช้หนี้ รายแล้วรายเล่า ยิ่ง เมื่อท่านเจ็บหนักอยู่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ แพทย์ ช่วยใช้ก็เหมือนสนับสนุนให้บิดากอิ่มเงินจากผู้อื่นมากขึ้น บอกญาติไว้ว่าคงไม่รอดชีวิตแน่นอน ข้าพเจ้านึกเป็นห่วง ข้าพเจ้าขอร้องท่านสักเท่าใด ท่านท่าท่าเหมือนจะเชื่อ คนเจ็บมาก เพราะท่านเคยเล่าให้ข้าพเจ้าฟังเมื่อสมัย แล้วก็ทำเหมือนเดิม ทำให้เงินทองที่ข้าพเจ้าสะสมไว้ ข้าพเจ้าทางานอยู่หน้าห้องของท่านว่า ตอนวัยรุ่นและ หนุ่มๆ ท่านท่าบาปไว้หลายเรื่อง ทั้งปาณาติบาต คดโกง ข้าพเจ้าปรารภเรื่องนี้ให้คุณยายอาจารย์ฟังในวันหนึ่ง กาเม สุรา เรียกว่าศีลห้าไม่มีเลย ที่ข้าพเจ้าฟังแล้วจำ ท่านหลับตานึ่งครู่เดียว ก็พูดว่า “คุณถวิล คุณห้ามพ่อของ ได้แม่น คือเรื่องปาณาติบาต ท่านว่า คุณไม่ได้หรอก พ่อคุณเป็นคนดื้อ ยิ่งเห็นคุณยอมใช้หนี้ ร่อยหรอจนเกือบหมด “ถวิล เธอรู้มั้ย มันจะกินเป็ดชาวบ้าน สมัยมันเป็น ให้เรื่อย ยิ่งได้ใจ จะเที่ยวยืมเงินคนเรื่อยไปไม่รู้จักหยุด เด็กหนุ่มต้นทำยังไง มันก็มุดน้ำ ดำลงไปว่ายไปใต้น้ำ คุณต้องไปประกาศบอกชาวบ้าน โดยเฉพาะคนที่ชอบ ให้ยืมเงินนั่นน่ะว่า ต่อไปนี้ คุณจะไม่ยอมใช้หนี้แทนพ่อ อยู่กลางฝูงเป็ด เอามือจับขาเป็ดตัวหนึ่งดึงลงไปใต้น้ำ พาดำน้ำไปโผล่ให้ไกลจากฝูงมากๆ เจ้าของเป็ดก็มอง ให้ใครอีกแล้ว ใครให้พ่อคุณยืมต้องไปทวงจากพ่อเอง ล้า ไม่เห็น ลันโผล่ขึ้นจากน้ำ แต่ไม่ยอมให้เปิดโผล่ กดมัน ใครไม่เชื่อคุณก็ลองท่าเป็นตัวอย่างให้ดูสักราย ขี้คร้าน จมน้ำอยู่จนขาดใจตาย มันก็ได้กินแกงเป็ด เดี๋ยวนี้มันรู้ จะเลิกให้ยืมกันเป็นแถว” ข้าพเจ้าทำตามคำแนะนำของคุณยายอาจารย์ ได้รับ ผลสำเร็จอย่างดียิ่ง ไม่มีใครยอมให้บิดาของข้าพเจ้ายืม แล้วว่ามันเป็นบาปหนักมากมาย เวลาตายมันจะทําใจให้ ว่างเปล่าไม่นึกถึงอะไรๆ บาปคงจะตามมันไม่หัน ในระยะท้ายของชีวิตท่านผู้นี้อยู่ในศีลธรรม น่า เงินอีก แม้แต่รายเดียว บิดาของข้าพเจ้าจึงยอมเลิก เสียดายที่ท่านฟังคำสอนทางพระพุทธศาสนาแล้วเข้าใจ เป็นเกษตรกรคืนนาให้คนเช่าทำไปตามเดิม ผิด ตามที่ผู้สอนเข้าใจ คือเข้าใจว่าถ้าทำจิตให้ว่างเปล่า สำหรับรายที่สาม เป็นเรื่องสงครามชิงภพ ในปี ไม่อึดถือตัวตนก็จะไปนิพพานได้ แม้ข้าพเจ้าจะน่า ค ๒๕๒๕ กลางๆ ปี ข้าพเจ้ารับราชการอยู่ในเวลานั้น มี สอนของหลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญไปให้ท่าน ท่านก็ ผู้บังคับบัญชาที่เคารพมากอยู่ผู้หนึ่ง เป็นรองอธิบดี ไม่มีโอกาสอ่าน เพราะกำลังนอนเจ็บ ได้แต่มองดูเฉยๆ กรมสามัญศึกษา ท่านป่วยหนักกระทันหัน ม้ามไม่ทํางาน ถ้าท่านอ่านสักนิด จะเข้าใจได้ทันทีว่า การไปนิพพานไม่ใช่ ข้าพเจ้าถือว่าท่านเป็นผู้มีบุญคุณต่อข้าพเจ้ามาก เป็น ท่าได้ด้วยการดีด จำเป็นต้องลงมือปฏิบัติภาวนา อย่าง เจ้านายคนแรกคนเดียวที่ขวนข้าพเจ้าไปฟังเทศน์ตอน น้อยต้องเห็นก่อนว่านิพพานอยู่ที่ไหนมีสภาพเป็นอย่างไร เย็นเลิกงานแล้วถึง ๓ วัน ทำให้ใจของข้าพเจ้ามีสัมมา เห็นวิธีปฏิบัติเป็นขั้นตอนเห็นการสั่งสมอบรมบารมีไม่ใช่ ม ก ร า ค ม ๒๕๔A ๓๓ 22รสาวกสยาณมิตร