การประพฤติพรหมจรรย์และการบรรลุธรรม : หน้า 40/132

ธรรมะ สามารถที่จะสีให้เกิดไฟขึ้นมาได้ สามเณร หรือผู้ที่ตั้งใจประพฤติ ปฏิ บิติธรรมไม่ยุ่งกับเพศตรงข้าม ตั้งใจ ๒.รู้จักประมาณในการบริโภค เขาย่อมเหนื่อยเปล่า อาหาร ๒.สมณะหรือพราหมณ์เหล่าใด ประพฤติพรหมจรรย์ จึงเป็นเบื้อง มีกายหลีกออกจากกามแล้ว แต่ ต้นให้ได้บรรลุธรรมที่สูงยิ่งขึ้นไป ทว่าใจยังมีความกำหนัดยินดีอยู่ใน สามารถทำที่สุดแห่งทุกข์ให้สิ้นไป ส่วนบุคคล ที่ประกอบเหตุตรง กาม ถึงจะบำเพ็ญเพียรอย่างกล้า โดยง่าย พระเดชพระคุณพระมง ๓.ประกอบความเพียร คือ นั่งสมาธิ ปฏิบัติธรรมเป็นประจำ กันข้ามนี้ท่านกล่าวว่า เป็นไปไม่ได้ แข็งสักปานใด ก็ยังตรัสรู้ไม่ได้เช่น คลเทพมุนี หลวงพ่อวัดปากน้ำ บริบูรณ์ ติดต่อกันไปจนตลอดชีวิต ยางแม้จะอยู่บนบก ใครๆ ก็ไม่อาจ ท่านเป็นผู้หนึ่งที่มีความติดประดุจ พระโพธิสัตว์ ท่านมีความติดตั้งแต่ ก่อนที่พระมหาบุรุษจะตรัสรู้ ๓.สมณะหรือพราหมณ์เหล่าใด ที่จะประพฤติพรหมจรรย์ให้บริสุทธิ์ เดียวกันเช่นเดียวกับไม้สดที่ชุ่มด้วย ภาษีเจริญ ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย พระองค์ว่า สีให้เกิดไฟได้ เขาย่อมเหนื่อยเปล่า อายุ ๑๙ ปี ระหว่างท่าการค้าข้าว อยู่นั้น ธรรมสังเวชเกิดขึ้นในใจ ท่าน อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ อุปมา มีกายและใจ หลีกออกจากกาม การประพฤติพรหมจรรย์ การปฏิ ด้วยดีแล้ว แม้จะได้รับทุกขเวทนา ว่า “การหาเงินเลี้ยงชีพนั้นลำบาก บัติธรรมได้ปรากฏในพระทัยของ อันเกิดจากการบำเพ็ญเพียรนั้น บิดาของเราก็หามาอย่างนี้ ต่างก็ หรือไม่ก็ตามก็สามารถที่จะตรัสรู้ได้ ไม่มีเวลาว่างกันทั้งนั้น ถ้าใครไม่รีบ ๑.สมณะหรือพราหมณ์เหล่าใด เช่นเดียวกับไม้ที่แห้งที่ตั้งอยู่บนบก หาให้นั่งมี ก็เป็นคนต่ำ ไม่มีใคร มีกายและใจ ยังไม่หลีกออกจากกาม บุคคลย่อมสีให้เกิดไฟขึ้นได้ จะทรมานร่างกายให้ได้รับทุกข เวทนาแสนสาหัสสักปานใด ก็ไม่ คิดอช่างบรมโพธิสัตว์เจ้า สามารถตรัสรู้ได้ เช่นเดียวกับไม้สด ฉะนั้นการออกจากเรือน ออก ที่ชุ่มด้วยยางทั้งแช่อยู่ในน้ำ ก็ไม่ จากเพศฆราวาส บวชเป็นพระภิกษุ นับหน้าถือตา เข้าหมู่เพื่อนบ้านก็ อับอาย ไม่เทียมกับเขา บุรพชนต้น สกุลก็ทำมาอย่างนี้เหมือนกัน จนถึง บิดาเราและตัวเราในบัดนี้ ก็คงทำ อยู่อย่างนี้ ก็บัดนี้บุรพชนทั้งหลาย การออกจากเรือน ออกจากเพศมราวาผี บวชเป็นพระภิกษุ สามเณร หรือผู้ที่ตั้งใจประพฤติปฏิฃคิธรรม ไม่ยุ่งกับเพศตรงข้าม ตั้งใจประพฤติพรหมจรรย์ จึงเป็นเบื้องต้นให้ได้บรรลุธรรมที่สูงยิ่งขึ้นไป สามารถท่าที่สุด แห่งทุกข์ให้สิ้นไปโดยง่าย วารสารกัลยาผมีครู ๒๘ มกราคม ๒๔ ๕*