การรักษาธุรกิจในช่วงวิกฤติ : หน้า 65/132

แล้วมาช่วยแก้ไขให้ท่านจนได้ เพราะฉะนั้น ธุรกิจทั้งหลายของ เราขณะนี้ไม่ว่าอะไรก็ตามที ถ้าไม่ ใช่ธุรกิจบาปๆ แล้ว หากยังพอทำ ไหวทำได้ อย่าเพิ่งเลิก อย่าเพิ่งทิ้ง กิจการ อย่าพึ่งใจเสีย ถึงอย่างไรเรา ก็ยังไม่อดตาย รอจังหวะให้เป็น เดี่ยว ก็จะเห็นช่องทางแก้ไข เหมือนอย่าง กับท่านเศรษฐีนั้นแหละ แก้อีก ให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องมาช่วย ตั้งใจรักษา สมาธิก็ตั้งใจนั่งกัน แล้ว กันพินิจพิจารณาว่าอะไรควรค้า ถ้าช่วงไหนเศรษฐกิจของโลกเกิด อะไรควรขาย อันไหนควรยุบควร ตกต่ำลงมากกว่านี้อีกก็อย่าไปตกอก เลิกอันไหนควรพัฒนาให้มันยิ่งขึ้นไป ตกใจ รักษาศีล ๘ เพิ่มเข้าไปอีกจะ อีกอย่างหนึ่งก็คือ อย่ามุ่งแต่ว่า ช่วยลดค่าครองชีพลงไปอีกเยอะ ตัด จะเอาตัวรอดโดยไม่คำนึงถึงส่วนรวม ของฟุ่มเฟือยลงได้อีกเยอะ ตัดข้าว ไม่คิดที่จะเอาให้รอดทั้งประเทศ ให้ มื้อเย็นลงสักมื้อ พระท่านก็ฉันวัน คิดเหมือนพระนเรศวรมหาราช หรือ พระเจ้าตากสินมหาราชท่านคิด สินค้าประเภทไหนที่พอจะขาย พระองค์คิดจะกอบกู้เอกราชของ แต่จะเอาตัวพระองค์รอดเท่านั้น ออกไปได้ โดยเฉพาะส่งไปขายต่าง คนไทยทั้งชาติ ทั้งสองพระองค์ไม่คิด ประเทศ ก็ต้องหาทางทำให้มาก บ้าน เมืองเรายังมีของดีๆ อยู่อีกมากที่ พวกเราจึงได้รอดเป็นชาติไทยมา สามารถนำออกไปขาย เพื่อให้เกิด เป็นรายได้เข้าประเทศ หาช่องทาง การจำหน่ายให้ดี อย่าลุกลี้ลุกลน รู้ ถึงทุกวันนี้ เลิกกันทีเถอะที่สอนกัน ผิดๆ ตลอดมาว่า “รู้รักษาตัวรอด เป็นยอดดี” มันต้องเปลี่ยนเป็น “รู้ จักเจรจาต่อรอง รู้จักวางท่าเหมือน รักษาทั้งประเทศชาติให้รอดจึงจะ ท่านเศรษฐีนั้นแหละ ทรัพยากรของ เรามีมากไม่ว่าด้านการเกษตร ด้าน เป็นยอดแห่งความดี” ประการที่ ๔ ให้รีบสร้างบุญกุศล การอุตสาหกรรม แรงงานมฝีมือของ ประกอบคุณงามความดีให้มาก ต่อ เราก็มีอยู่อีก คนมีสมองมีปัญญาของ แต่นี้ไปคนไทยทั้งบ้านทั้งเมืองต้อง ละสองมื้อเท่านั้น แล้วงานที่ท่านทำ ก็ไม่ได้น้อยไปกว่าพวกเรา ขนาด สามเณรน้อย ไม่ได้ฉันอาหารเย็น ก็ยังอยู่ได้ โตวันโตคืน แล้วบุญบารมี ก็จะเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด ช่วย กันอดทนอดออมอย่างนี้เดี๋ยวเราก็ จะสามารถฝ่าวิกฤติไปได้ ถึงตอนนั้น ไม่แน่แทนที่จะเป็น ๔๕ บาทต่อ ๑ ดอลลาร์ ก็อาจเป็น ๔๕ ดอลลาร์ต่อ ๑ บาทก็ได้ ของมันมีขึ้นมีลง บุญเรา หย่อนเราก็เร่งสร้างบุญเดิมใหม่ ใช่ เรื่องยากเย็นเข็ญใจเสียเมื่อไร ทำ อย่างที่หลวงพ่อว่านี้ ไม่ทันข้ามปี เห็นทีถ่านมันก็จะต้องกลายเป็น เรามีอยู่อีกไม่น้อย เมื่อนำปัจจัยดีๆ ร่วมกันเข้าวัดปฏิบัติธรรม ตั้งใจทำ ทองคำจนได้แหละลูกเอ๊ย เหล่านี้เข้ามารวมกัน ช่วยกันจัด บุญท่าทานเพื่อเอาบุญมาหล่อเลี้ยง การให้ดี ก็ย่อมสามารถแก้ไข ค้ำจุนประเทศ ทานก็ตั้งใจให้ ศีลก็ สถานการณ์ได้ เพียงแต่วางมาตร การให้พอเหมาะพอสม อย่าไปถล่ม ราคาขายทิ้ง อะไรที่ไม่ควรขายก็เก็บ ไว้ก่อน อย่ามัวคิดถึงแต่การหาเงิน สดมาแก้สภาพคล่องเฉพาะหน้า ยังต้องคำนึงถึงมูลค่าของทรัพย์สิน จริงที่ลงทุนไว้ เพราะตอนลงทุนซื้อ ลงทุนหามาเป็นมูลค่าสูง หากรีบ ปล่อยในราคาต่ำมาก ก็จะขาดทุน ประเทศชาติจะต้องเป็นหนี้สินให้ตาม “ไม่ทันข้ามปี เห็นที่ถ่านมันก็จะกลายเป็นทองคำจนได้แหละลูกเอ๊ย” มกราคม ๒๕๔® ๖๓ การอารกับยาณแร