การแก้ไขปัญหาด้วยคนมีบุญ : หน้า 61/132

แล้วมหามิตรนี้ก็แสนจะรอบ ไม่ใช่ของง่า เป็นรีบด่วน ใครเขาไม่ เกิดปัญหา ได้คนมีบุญเช้ามาเดี๋ยวก็ เป็นทองตามสภาพที่แท้จริงของมัน แก้ไขได้ คนไม่มีบุญก็เหมือนต้นหญ้า เหมือนเม็ดกรวดเม็ดทราย แม้มีอยู่ คอบ สอนวิธีป้องกันไม่ให้ความลับที่ เต็มต้นรถ ก็สู้เพชรเม็ดเดียวไม่ได้ ช่วยกันเก็บแพร่งพรายได้ง่าย สอน มูลค่ามันต่างกันมหาศาล ให้มหาเศรษฐีรู้จักตัดไฟต้นลม ด้วย แต่คนมีบุญที่เข้ามาช่วยนั้น การพูดตัดบทกับบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้อง ต้องมีข้อแม้ว่า จะต้องไม่ให้เขารู้ ความลับว่าตัวเรานั้นหมดบุญ หรือ ว่าสมบัติที่มีอยู่นั้นหมดค่า เพราะถ้า รู้แล้วก็จะตกเป็นเบี้ยล่าง ต้องวาง แผนเรื่องนี้โดยแยบคาย ไม่ให้เขารู้ ระแคะระคายใดๆ ทั้งสิ้น เไศโลบาย เมื่อกำหนดหลักการในการแก้ ไขเสร็จแล้ว ก็วางกุศโสบายว่า จะ ต้องหาผู้มีบุญให้ได้เร็วที่สุด วิธีการ ก็ถูก าหนดลงไปเลยว่าต้องเร่งสร้าง สถานการณ์ใหญ่ในท่ามกลางมหาชน ด้วยการให้เศรษฐีขนเอาทองที่กลาย เป็นถ่านแล้ว ไปตั้งขายกลางตลาด ด้วยวิธีง่ายๆ คือ เอาเสื่อรำแพนปูไว้ กลางตลาด แล้วขนทองที่เป็นถ่าน แล้วไปวางขาย ให้กองถ่านนั้นสูง ท่วมหัว เพื่อจะได้เห็นแต่ไกล ผู้ที่ไป มาค้าขายในตลาด เมื่อเห็นกันแล้วก็ จะได้ลือกันไปเร็วๆ เมื่อข่าวแพร่ สะพัดไปเร็วเท่าไรก็จะเข้าหูคนมีบุญ ได้ไว โอกาสที่คนมีบุญจะมาก็เร็วขึ้น นี่เป็นวิธีประชาสัมพันธ์ของยุคนั้น คนที่มาเห็นท่านเศรษฐี ถ้าไม่ ใช่คนมีบุญ ก็มองเห็นสมบัติท่าน เศรษฐี เป็นถ่านอยู่นั่นเอง แต่ถ้า ใครมีบุญ เขาก็จะมองเห็นเป็นเงิน ด้วยคำพูดสั้นๆ ง่ายๆ ว่าถ้าใครมา ถามว่า “เออนี้ตลาดสดกลางใจเมือง ใครๆ เขาก็เอาของมีราคา พวกเนื้อ พวกปลา น้ำมัน น้ำตาล น้ำผึ้ง เสื้อผ้าเครื่องใช้มาขายกัน ส่วนถ่าน ขายกันกลางตลาดหรอก เขาเอาไป ขายกันข้างนอก หมู่บ้านโน้นทำไม ท่านเศรษฐีจึงเอาถ่านมาวางกลาง ตลาดสดอย่างนี้เล่า” ถ้าใครพูดอย่างนี้ท่านองนี้ให้รีบ ตัดไฟแต่ต้นลมอย่าต่อความยาวสาว ความยืด ให้ตอบตัดบทไปว่า “ไม่ ขายของๆ เรา แล้วจะไปขายของๆ หมดบุญต้องเติมบุญ มกราคม ๒๕๔๑ ๕๗ วารสารกัลยาณมิตร