เส้นรัศมีและสภาวธรรม : หน้า 41/132

ของฐาน ทางทฤษฎีกล่าว โดยตรง อธิบายง่ายๆ ก็คือ พยายามถ่ายทอดสภาว ว่าเส้นรัศมีของครึ่งวงกลม เส้นรัศมีแนวตั้ง หรือ เซนิท ธรรมแท้จริงภายในออก ของเจดีย์ทรงกลมทั้งหลาย หรือ “แกนกลาง” นี้ ทำ มาให้ตามนุษย์มองเห็นได้ นั้น เส้นสำคัญที่สุดคือเส้น หน้าที่บ่งชี้ถึงสภาวธรรม ต้องยอมรับว่าทำได้ไม่ ที่ตั้งฉากกับฐานเพราะเป็น ภายใน ยิ่งสูงเท่าใดย่อม ทั้งหมด ดังนั้นรูปทรงของ เส้นที่มียอดที่ทุ่งขึ้นสู่อาฯ สามารถควบคุม ครอบ เจดีย์จึงมีขนาดและสัณ ทิตย์และอายตนนิพพาน คลุม และมีอิทธิพลเหนือ ฐานที่มีขอบเท่าพื้นที่ และ นักวิชาการเรียกเส้นรัศมี พื้นที่ได้มากเท่านั้น กําลังปัจจัยจะเกื้อหนุนให้ ที่ตั้งฉากกับฐานเจดีย์ ณ “แกนกลาง” ของ เป็นไปได้เท่านั้น จุดกึ่งกลางนี้ว่า เส้นเซนิท เจดีย์ จึงมีความหมายเป็น ส่วนในด้านการปฏิ (Zenity) มีความหมายเป็น ทั้งตัวค้ำยันส่วนโค้ง คือ นิติธรรม ผู้ที่ทำสมาธิจน เส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์ พื้นที่ที่สภาวธรรมครอบ ใจหยุดนิ่งอย่างเบาสบายได้ ตรงต่อความเป็นจริง ครอง และเป็นเส้นทางที่ต่อ สมบูรณ์เต็มที่แล้ว จะรู้ได้ สมบูรณ์ด้วยความจริง เชื่อมตรงกับอายตนนิพ ด้วยตัวเองว่า ณ จุดหยุด เหนือเส้นรัศมีใดๆ เนื่อง พาน ประหนึ่งต่อเชื่อมขึ้น ซึ่งตรงกึ่งกลางนั้น จะปรา จากรัศมีเส้นอื่นๆ นั้นจะ ไปน้อมรับบุญ ทำหน้าที่เป็นเพียงเส้น “ธรรมะ” จากอายตนนิพ- รัศมีธรรมดา เพื่อบอก พานลงมา แล้วสะพัด ระยะความกว้างของส่วน ผลักดันออกไปสู่สภาวะ โค้งเท่านั้นและรู้กันดีว่าถ้า ภายนอก ยิ่งน้อมรับมา ไม่มีรัศมีเส้นนี้ จะมีส่วน มาก สภาวธรรมย่อมมาก โค้งไม่ได้ อีกทั้งส่วนโค้ง แกนก็ย่อมยิ่งสูงขึ้นแกนยิ่ง ของเจดีย์นั้น มีหน้าที่แทน สูงขึ้นหมายถึงรัศมีเส้นที่ ความกว้างใหญ่ในการ ตั้งฉากกับแกนยิ่งยาวขึ้น ครอบครองพื้นที่ใจ “ใจ พื้นที่ทรงกลมแห่งการ ละเอียด” หรือ “ธรรมะ ครอบครองของธรรมะก็ ละเอียด” เพียงใดก็ครอบ ย่อมใหญ่ขึ้น ครองพื้นที่ได้มากเพียงนั้น เพียงแต่รูปธรรมที่ เป็นอัตราที่สอดคล้องกัน เกิดจากการก่อสร้างที่ หรือ จากจุดเล็กๆ ใสมากแล้ว ค่อยๆ แผ่กว้างออกไป ๆ กลายเป็นหนทางสายกลาง "มัชฌิมมรรค" ปรากฏให้พบ และสัมผัส ได้แจ่มชัดด้วยใจ ก ร ก ก า ค ม ๒๕๔๑ ๓๙ วารสารกัลยาณมิตร