ผลบุญและการอุทิศ : หน้า 86/132

อยู่ไม่ไกลจากที่พักป่ามาก นี้อยู่เป็นเดือน กระทั่งหมด ต้องให้รับผลบุญ ไม่อด นัก ก่อนตายราวปีเศษๆ แรงนอนนิ่งอยู่บนเตียง จึง เพียงพนมมือกล่าวว่า สาธุ ป่าต้องตกใจตื่นกลางดึก เลิกส่งเสียง และตายไปใน ข้าวน้ำที่อุทิศให้ก็จะได้รับ บ่อยๆ เพราะผู้เฒ่าเจ้า ที่สุด ไม่มีใครรู้ว่า ตาย เมื่อเป็นอสุรกายแถมอนุ นั้นจะร้องตะโกนด่าปาวๆ แล้วไปเกิดเป็นอะไร อยู่ที่ โมทนาบุญไม่เป็น จึงต้อง สุดเสียง ส่วนใหญ่เป็นเรื่อง ไหน ตายไปประมาณ ๒ ฝังใจในอดีตสมัยยังสาว ปีมาแล้ว สําหรับบุญ เป็นเหมือนทรัพย์ มาขอกิน ป่าแนะนำา ผู้เล่า เรื่อง ให้น่า อาหาร น้ำ ลม เรื่องสามี เรื่องภรรยา- กระทั่งเมื่อปลายเดือน ลูกลูกไม้ไปวางอุทิศให้ หลวง เรื่องลูกเขย เรื่อง เมษายน ปี ๒๕๔๑ ภรรยา ทั้งให้เล่าให้คนที่ผีพูดถึง หวงทรัพย์สมบัติเกรงลูก ของลูกจ้างบ้านใกล้ๆ กัน รวมทั้งลูกหลานฟัง แต่ก็ เขยจะล้างผลาญเพราะลูก เพิ่งมาอยู่ใหม่ ไม่เคยรู้จัก ไม่มีผู้ใดสนใจ ตกลงคน สาวตายไปก่อนแล้ว เป็น ผู้ตายมาก่อนฝันเห็นผู้ตาย ฝันถึงจึงกระทำอยู่คนเดียว ห่วงหลานสาววัยรุ่น ฯลฯ มาหา บอกว่าอดข้าวอดน้ำ เพราะรู้สึกสงสาร ต่อมาไม่ร้องตะโกนเฉพาะ มาขอน้ำกิน พูดต่อว่าคน ส่วนเทวดาพระภูมิ กลางคืน กลางวันพอ ทั้งหมู่บ้าน ไม่มีใครให้อะ เจ้าที่เดิม ป่าเข้าใจว่าคงได้ เวลาบ่ายๆ อากาศร้อนก็จะ ไรกินเลย โดยเฉพาะสตรีมี รับผลบุญที่ป่าสร้างองค์ ครรภ์แก่ที่อยู่ใกล้ (ศาลพระ พระอุทิศให้เลื่อนชั้นไปเกิด ภูมิ) ที่สุด ช่างใจด่า จริงๆ ที่อื่นแล้วกระมัง ทำให้ศาล ฟังคำบอกเล่าแล้ว ว่างอยู่ บางคนมีบ้านใหญ่ ครั้งแรกป่ารู้สึกสงสัยว่า โตหลายหลัง มีที่ดินหลาย ท่าไม พระภูมิเจ้าที่ ซึ่งมีคน ไร่ ตายแล้วอยู่ไม่ได้เลย เคยเห็นด้วยตาบ้าง ฝันเห็น ต้องมาอยู่ศาลพระภูมิข้าง บ้าง เป็นผู้ชายหายไปไหน ถนนริมคลองสาธารณะ ปล่อยให้คุณยายท่านนี้ เหม็นน้ำเน่าตลอดเวลา อาศัยอยู่ในศาลประจำหมู่ ยังไม่มีอะไรกินอีกต่างหาก บ้านแทน เที่ยวขอข้าวขอ เพราะไม่ได้ทำเอาไว้ น้ำชาวบ้านกินอย่างนี้ อันที่จริงหญิงชราผู้นี้ แสดงว่าเกิดเป็นอสุรกาย เมื่อ ๖-๗ ปีก่อน เคยเห็น นั่งตะโกนด่าว่าอยู่ใต้ต้นไม้ ถ้าเป็นเปรตชั้นดีก็ต้องรู้ ป่าไปจ่ายตลาด ซื้อกับข้าว ข้างบ้าน พลอยให้สุนัขใน จักอนุโมทนาบุญ ป่าทำบุญ จำนวนมากทำไปวัดในวัน บริเวณนั้นส่งเสียงเห่าหอน ถวายภัตตาหารพระกรวด อาทิตย์ เกิดศรัทธานำเงิน ตามกันขรม มีอาการอย่าง น้ำให้เป็นประจำอยู่แล้ว มาร่วมทำบุญด้วย ๒๐๐ ที่จะต้องนำไปใช้ในโลกหน้า ใครรู้สึกเบื่อย่อมถือว่าเป็นคนขาด ปัญญาโดยแท้ วารสารก้อยาณมิตร ๘๘ กรกฎาคม ๒๕๔๐