การเผชิญหน้ากับศพในป่าช้า : หน้า 91/132

โดย ภิรมย์ สุขะ มากาญจน์ เมื่อพวกมันเห็นศีรษะคนโผล่เกลื่อนอยู่เต็มป่าช้าเช่นนั้น ก็เข้าใจว่าเป็นซากศพจำนวนมหาศาล อืม แล้วจะรออะไรอยู่ล่ะ เข้าไปจัดการเลย แฮ่... หวานปากล่ะ ลูกพี่ดูนั่น ศพมนุษย์เกลื่อน ไปหมดเลย พระเจ้ามหาศีลราชทรงคาดคะเนถึงภัยที่จะเกิดขึ้นมาก่อนแล้ว ของพระองค์ล่วงหน้า เมื่อฝูงสุนัขจิ้งจอกพากันวิ่งตรงรี่เข้ามาก็ ดังกึกก้องไปทั้งป่าช้า ฝูงสุนัขเมื่อได้ยินก็ตกใจเผ่นหนีเตลิดไป จึงทรงนัดแนะอุบายเอาตัวรอดให้แก่นักรบ เปล่งเสียงตวาดขึ้นพร้อมๆ กัน เสียงนั้น เฮ้ย! ออกไป ครั้นเมื่อสุนัขจิ้งจอกเหลียวหลังกลับมาดู ก็ไม่เห็นมีใครไล่ตาม ไม่เห็นมีใครตามมา เลยเนอะ ลูกพี่ เมื่อฝูงสุนัขจิ้งจอกกลับมา พระราชาและหมู่อำมาตย์ทหารก็ตะเพิด พวกมันด้วยวิธีนั้นอีก มันก็วิ่งเตลิดไปอีก เป็นอยู่อย่างนี้ถึงสามครั้ง ฝูงสุนัขเริ่มรู้แล้วว่าศีรษะคนเหล่านั้นทำเสียงได้อย่างเดียว แต่เข้ามา ทำ ร้ายมันไม่ได้เจ้าตัวจ่าฝูงจึงตรงเข้ามาหาพระเจ้ามหาสีลวราชทันที ฮีๆ เสร็จ ข้าล่ะทีนี้ กลับไปดูอีกทีซิ ว่ามันเป็นอะไรกันแน่ พ ร ะ || F 1 สี ล ว ร า ช ว่าด้วยการปรารก ความเ^ยร Kasyaบัน Hira.org