การทำบุญและความดี : หน้า 87/132

บาท กล่าวว่าจะร่วมบุญ เมื่อ 90 พฤษภาคม อะไรกิน ใช้ หรือท่า บุญก็ ต้องวานเขาอีก เข้าทำนอง เดิมแล้วแต่เขาจะว่าง ปังไม่มันตายเลยค่ะ มีสม ด้วยทุกอาทิตย์ไป แต่พอ วันวิสาขบูชาที่ผ่านมา เรา อาทิตย์ถัดมาคงลืม ไม่เคย ได้ร่วมใจทอดผ้าป่าเพื่อ ร่วมบุญด้วยอีกเลย ถ้าจะ สมทบทุนสร้างพระมหา ถามว่าทำบุญค่าภัตตาหาร เจดีย์ไปแล้ว แต่ยังไม่พอ มัดก็ใช้ไม่สะดวกเสียแล้ว ๒๐๐ บาทครั้งนั้น ไม่มีผล เพียง ดอนออกพรรษาหน้า ตายแล้ว ไม่ต้องพูดถึง บุญเกิดเลยหรือ กฐิน คงได้ร่วมบุญกันอีก ขนาดเวลาเจ็บป่วยลุกไม่ คงจะตอบว่า การทำ? ครั้งค่ะ อย่าเบื่อบุญเป็น ขึ้นก็หมดสิทธิ์ใช้ทำ หลัง บุญหรือความดีอะไรก็ตาม อันขาด เงินทองที่เราใช้ เดียวกัน นานๆ ท่าครั้ง จ่าว ไม่ได้ ไม่ กันอยู่ชาตินี้ ป่ายังไม่เห็น คุยเรื่องสมบัติให้คุณ เหมือนทำไม่อยๆ แม้จะไม่ มีใครเบื่อ มีแต่ได้มาเท่าไร ฟัง เพราะหมู่นี้เป็นยุค มาก แต่ก็เป็นอาจิณณะ ไม่รู้จักพอ บางทียื้อแย่ง เศรษฐกิจพินาศ ป่าต้อง กรรม จ่าแม่นกว่าสิ่งใดว่า แข่งขันเอาเปรียบกันทั้ง รับฟังแต่ปัญหาเศรษฐกิจ ได้ย่อมบังเกิดมลรวดเร็ว วิธีที่ถูกและหนทางที่ผิด ของพวกเราเป็นประจำ กว่าสิ่งที่ถูกลืมค่ะ สําหรับบุญเป็นเหมือน ถูกไล่ออกจากงาน ไม่มี ระยะนี้อาจิณณกรรม ทรัพย์ที่จะต้องนำไปใช้ใน เงินผ่อนที่ผ่อนบ้าน แบงค์ ของเรามีเรื่องสำคัญเป็น โลกหน้า ใครรู้สึกเบื่อย่อม กำลังจะยึด ฯลฯ แต่ละ หัวใจอยู่ คือต้องสร้างมหา ถือว่าเป็นคนขาดปัญญา รายก็ถามป่าว่าจะแก้ปัญ ธรรมกายเจดีย์ให้เสร็จ ปัจ โดยแท้ เงินทองที่เห็นอยู่ หาอย่างไร ป่าก็ต้องปลอบ จัยมีสมทบน้อยไม่เป็นไร เฉพาะหน้า เป็นของใช้ ให้กำลังใจกันไป ความจริง ให้ทำแค่เต็มกำลัง นอก ชั่วคราว จำกัดเวลาจริงๆ อยากจะบอกให้ชัดๆ ว่า จากนั้นใช้วิธีเชิญชวนผู้อื่น พบปัญหานี้กับตนเอง จึง ป่าไม่มีความรู้เรื่องเหล่านี้ ได้เท่าไหร่พอใจแค่นั้น จะเข้าใจลึกซึ้ง รู้สึกถึง เอาค่า ถามมาถามผิดคน แต่ไม่หยุดทั้งชักชวน นึก ความจริงเรื่องนี้ ป้าเองปัง เสียแล้ว วิธีดำเนินชีวิตของ ถึงผึ้งถึงปลวกซีคะ ดัวมัน ประสบลับตนเอง ชีวิตมี แต่ละคนไม่เหมือนกัน เล็ก นิดเดียว คาบของ เงินม่านาญเลี้ยงชีพอยู่ไม่ อย่างของป่าเป็นชีวิตที่เพิ่ม อะไรก็ได้คราวละนิดเท่า มากนัก ในวัยชราแค่ขึ้น ไปด้วยความประหยัดทุก นั้น แต่มันช่วยล้นเป็นพัน รถไปถอนเงินมาใช้ก็ไปเอง รูปแบบ เสื้อผ้าชุดหนึ่งใช้ เป็นหมื่นตัว รุ้งใหญ่ๆ อา ไม่ไหว ต้องวานคนโน้นคน ไป ๓-๔ ปี อาหารเหลือ ก็สร้างขึ้นมาได้ นี้ เขาว่างเขาก็ทำให้ ไม่ ๒ มื้อต่อวัน แต่ละมื้อส่วน มนุษย์เสียอีกยังไปแย่งมา ว่างก็ต้องคอยแล้วคอยอีก ใหญ่เป็นผัก ผลไม้ เรื่องฟุ่ม กิน ไม่รู้จักอาย พอได้เงินมาแล้วจะไปซื้อ เพื่อยอื่นไม่มีเลย รองเท้า หารมากๆ กรกฎาคม ๘๕ วารสาร สยาณมิตร