การทำบุญและการรักษาศีล : หน้า 88/132

ก็ใช้ฟองน้ำ คู่หนึ่งเกินปี พอยังไม่เห็นก็กลุ้ม ดัด การ ท่า ไม่ครบไม่ได้ มี ใครก็ตามถ้าประหยัดอย่าง พ้อต่อว่า อย่างนี้ไม่มีทาง ตัวอย่างพวกเราบางราย ที่ป่าเป็นอยู่ ไม่มีทางเดือด ประสบความสำเร็จไม่ว่า ทำบุญด้วยการสร้างมหา ร้อน ป่าไม่ประหยัดอยู่เรื่อง ทางโลกทางธรรม โลกก็ช้ำ ธรรมกายเจดีย์ มหาวิหารฯ เดียว คือเรื่องทำบุญ ทำ ธรรมก็เสีย คุณอย่าเอา หลวงพ่อปากน้ำ อาคาร เท่าไรไม่รู้จักพอเสียที ไม่ มีวันอิ่มวันเต็ม อย่าง สภาธรรมกายสากล หมด อย่างไรก็ดี ต้องขอ ไปหลายล้านบาท แต่ไม่ ก็เป็นเรื่องแปลก คนที่ เดือนใจก่อนจากกันอีกนิด รักษาศีล ไม่สำรวมในกาม มีปัญหามาเช้าให้ป่า ทุกข์สุขอยู่ที่ใจคิด รู้จักคิด เวลานี้เป็นโรคเอดส์เสีย ช่วยพี่! ช่วยที! พวกนั้น ในแง่ดี ความทุกข์ย่อมลด แล้ว สำส่อนเรื่องเพศมาก ป่าก็เห็นเขาเป็นอยู่สุข สูง พบความลำบากทุกข์ ไป จะโทษว่าบุญไม่รักษา สบายหุ้มเห้อย ซึ่งสิ่งพวก ยากไม่ว่าสาเหตุจากเรื่อง ไม่ได้ อานิสงส์ของการทำ นั้น ได้เท่าไหร่ไม่รู้จักพอ อะไร ให้คิดเสียว่าก็ดี ทานคือท่ามาหากันร่ำรวย หรอกค่ะ ได้แค่นี้จะเอาแค่ เหมือนกัน เจอทุกข์หนักๆ เมื่อไม่มีศีล เป็นโรคเสีย นั้นใช้ยี่ห้อนี้จะเปลี่ยนเป็น จะให้เบื่อการเกิด เกิดเป็น แล้ว รวยแค่ไหน ไม่มีประ ยี่ห้อโน้น ใจก็วุ่นไม่สงบลง อะไรก็ทุกข์ทั้งนั้น ขอให้ โยชน์ ทาน ศีล ภาวนา เท่ากับเป็น เกราะชีวิตให้พ้นจากภัยพิบัติ ทั้งปวง ทั้งชีวิตในปัจจุบัน และปรโลก เบื่อจริงๆ จะได้ขวนขวาย ทีนี้เรื่องภาวนาว่า เป็น เพียรพยายามหาหนทาง อย่างไร เอาไว้เป็นที่หลบ เลิกเกิดให้ได้ พบแล้วเต็ม ภัยของจิตใจซึคะ คนเจ็บ ประมาทต่อ ใจตั้งอกตั้งใจทำแท้จริง รายที่เล่าถึงอยู่นี้ ขณะนี้ ไม่ใช่พอทุกข์ลดลงก็เริ่ม อาการของโรคกำเริบ โรค เอดส์เวลาเป็นมากๆ มัน ทาน ศีล ภาวนา เป็น จะปวดหัวเป็นกำลัง กิน การเริ่มต้นเดินทางแล้ว อาหารไม่ได้ ร่างกายผ่าย พรรษานี้ปฏิบัติเต็มกำลัง ผอม เป็นแผลเปื่อยเน่า แล้วทำต่อเนื่องตลอดไป พอง เพื่อนผู้หนึ่งไปเยี่ยม ออกพรรษาก็อย่าเลิกรา บอกคนเจ็บให้นึกถึงบุญที่ ทํา ไป ทํา ไป ทั้งชาตินี้ชาติ ทำไว้ สร้างโน่นสร้างนี้ หน้า ให้ถึงที่สุดแห่งธรรม หมดเงินไปมากมาย คนประเภทนี้ไม่พบ เป็นอันเล็กเกิดแน่นอน ได้ ไม่รู้จักอิ่มรู้จักพอ ความสุขจนดาย มาปฏิบัติ ต้องขอย้ำนะคะ ทำ ธรรมก็อยากเห็นโน่นเห็นนี้ ความดีให้ครบทั้ง ๒ ประฯ แทนที่คนเจ็บจะทำ ตาม กลับโกรธเคืองอาละ วาด “คนเจ็บจะตายอยู่แล้ว วารสารกัลยา สร ๘๖ กรกฎาคม ๒๕๙®