ความรักและความดีในครอบครัว : หน้า 76/132

จา นับถือนักบวชนิครนถ์ คือพวกนุ่งลม สัมมาสัมพุทธเจ้าประทับอยู่ เมื่อได้ ห่มฟ้าเป็นนักบวชนอกพระพุทธ พบพระพุทธองค์ เขากล่าวด้วยน้ำ เสียงที่เปี่ยมด้วยความแค้นว่า “ดูก่อน ศาสนา วันหนึ่งสามีของนางจะเชิญนัก สมณโคดม ท่านสรรเสริญธรรมอะไร” บวชที่ตนเองเคารพมารับประทาน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า “เรา อาหารที่บ้าน แล้วกำชับนางว่า “วันนี้ สรรเสริญความไม่โกรธ” ค่า ตรัสนี้ เธออย่าเดินสะดุดล้มเป็นอันขาดแล้ว ของพระพุทธองค์ทำให้ชายคนนี้ได้ ห้ามอุทานค่า สรรเสริญพระพุทธเจ้า สติ ใจเย็นลง เขาฟังธรรมจากพระ ออกมา ไม่อย่างนั้นเธอตายแน่” นาง องค์ ผลสุดท้ายชายผู้เป็นสามีของ จึงตอบว่า "หากจะห้ามอย่างอื่นดิฉัน อุบาสิกาท่านนี้ก็มีความคิดตั้งอยู่ใน อาจจะพอทำได้ แต่จะห้ามไม่ให้สรร- สัมมาทิฏฐิลีบไป อุบาสิกาท่านนี้ได้ เสริญพระพุทธเจ้านั้น ดิฉันคงทำ ชื่อว่า อุปาสิการดนัง คือเป็นอุบา ไม่ได้ แม้นว่าจะต้องสูญเสียชีวิตก็ สิกาแก้ว ผู้น่าความสุขและความร่ม ตาม" สามีของนางจึงนั่งเงียบไป เย็นมาสู่ครอบครัว เมื่อเวลาที่นักบวชนิครนถ์มา ถึงบ้านนางจึงยกอาหารมาให้ ขณะ ทำไมต้องบวชอุบาสิกาแก้ว ที่กำาลังเดินอยู่นั้น จะเป็นบุญหรือ กรรมก็ไม่ทราบ นางสะดุดล้ม พร้อม กับอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงอันดังว่า “เรารักแม่ คิดถึงแม่ อยากให้ อะไรกับแม่” เมื่อคิดมาถึงตรงนี้แล้ว ความดีเล็กๆ ก็จะก่อขึ้นในศูนย์กลาง- “นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต กาย ทำ ให้คิดถึงคุณงามความดีของ สัมมาลัมพุทธัสสะ” แม่ ความดีนั้นจะไหสมาสู่ใจของเรา นักบวชนิครนถ์ได้ยินเข้าจึง เมื่อภาพความดีของแม่ไหลผ่านมา โกรธมากและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ สู่ใจ กลับเป็นน้ำตาใส และเย็นออก แสดงความไม่พอใจว่า “ท่านไม่ได้ มาทางหน้าต่างของหัวใจ รักแม่จน นับถือเราจริงๆ นี่" นักบวชทั้งหมด น้ำตาไหล รักแม่จนบอกไม่ถูก เอา ลุกหนีออกจากบ้านไป สามีของ ความรัก เอาความดีงามทั้งหมด นางโกรธมาก แต่ไม่อาจจะดัดใจทำ ของแม่มารวมไว้ที่คำๆ เดียว คือ ร้ายนางได้ จึงตัดสินใจที่จะไปฆ่า “รักแม่” พระสัมมาอัมพุทธเจ้า เพื่อให้สมแค้น การประพฤติตัวเป็นคนดี น่า เขาคว้าดาบได้ วิ่งออกจากบ้าน มุ่ง ร่างกายจิตใจที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข ตรงไปยังเชตวันมหาวิหาร ที่พระ ที่แม่ให้ไว้มาสร้างความดี ด้วยเหตุนี้ เารสารกัลยาณ ดร ๗๔ กรกฎาคม ๒๕๔๑