การสวดมนต์และการใช้ชีวิต : หน้า 98/132

เสียงที่สวดออกมานั้น เป็นคำๆที่ดีล้วนๆ เป็นคำสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัย ปกติแล้วในวันหนึ่งๆ เราอาจจะพูดในสิ่งที่ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง หรือเป็นกลางๆ บ้าง แต่ในขณะที่เราสวดมนต์อยู่นี่ เราจะได้พูด แต่ค่า ที่ดีเป็นสิริมงคลอย่างเดียว ทุกวันแข่งกับเวลา มันเหมือนกับ พอเราเกิดมามันก็มีเวลาชีวิตเริ่มขึ้น ถอยลงไปเรื่อยๆ จนหมดเวลา เหมือนนา กาที่เดินย้อนเวลาลงไป ทีละนิด ในช่วงที่สั้นๆ แต่เหมือนยาว นาน นั่นยังจ่า ได้เวลาที่ไปดูตึกหรือ ของเก่า แล้วไกด์บอกว่า มีอายุเท่า นี้ ถ้าเวลาไม่กี่ร้อยปี นั่นจะรู้สึกว่า ก็ไม่นานมากนัก แต่ถ้าหากมาเทียบ กับอายุของคนในยุคนี้เล้วก็จะนาน กว่ามาก ชีวิตของแต่ละคนก็คงจะ ไม่เหมือนกัน เวลาที่นั่น ได้ทราบว่า คนนั้นคนนี้ตาย ก็คิดว่าจบไปแล้ว เสียดายอะไรหลายๆ อย่าง แต่ที่ ที่จะเข้าถึงธรรมได้เหมือนกันทุกคน อีกชีวิตหนึ่งเหมือนนักแสดงที่แสดง น่าเสียดายที่สุด คือ เวลาที่เหลืออยู่ ถ้าหากท่า จริงก็คงจะเข้าถึงได้นะคะ จนจบเรื่องเพียงแต่บทบาทของชีวิต หากว่ายังมีลมหายใจ แค่ยังมีชีวิต หากขาดการทำ จริงก็คงจะเข้าถึงได้ เราจะต้องคิดเองว่า จะให้เป็นอย่างไร อยู่เท่านั้นก็จะสามารถสร้างบารมี ยาก แต่ก็ยังเป็นบารมีของเรา นั่น ลูกรู้สึกว่าการตัดสินใจทําอะไรด้วย ได้อีก แต่ว่าโดยมากก็ยังไม่รู้เป่า เองก็รู้สึกว่ายังไม่ว่า จริงให้มันจริงๆ ตัวเองเป็นสิ่งสำคัญ ทุกคนย่อมเลือก หมายของการเกิดมา ทำให้ไปยึดถือ เสียที ได้จริงไปไม่กี่ตัว ถ้าจะให้ได้ สิ่งที่ตนรู้สึกว่าดี ให้กับชีวิตเราเอง ยึดติดกับสิ่งไม่ใช่แก่น เป็นแค่ ต้องทำจริงให้แสนจริง ก็รู้สึกผิด จริงไหมคะ คนที่กล้าตัดสินใจ กล้า เปลือกภายนอก คิดว่าเป็นของจริง และเหมือนกับค่าของตัวเองลดน้อย คิด กล้าท่า นุ่นว่าเป็นคนที่เข้มแข็ง ทั้งที่ทุกสิ่งในโลกต้องเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ลง แต่ความรู้สึกนี้มันก็ไม่สามารถ และเด็ดเดี่ยวดี น่านับถือนะคะ แต่ แล้วก็สลายไปทั้งนั้น แม้แต่ตัวเรา ช่วยอะไรได้ ความอยากก็ไม่สามารถ ต้องเป็นไปในทางที่ดีด้วยก็จะดี เช่น เองก็ตาม จะมีแต่ธรรมกายเท่านั้นที่ ช่วยอะไรได้ แต่ความตั้งใจมั่นจริง การสละชีวิตเพื่อเป็นไปในทางที่ดี จีรังยั่งยืน คุณแม่ว่าลูกคิดอย่างนี้ถูก ช่วยได้ ต้องให้กำลังใจตัวเอง ด้วย แต่คนที่สละชีวิตเพราะอยาก ไหมคะ นุ่นว่าไม่ว่าเราจะอยู่ที่ใดก็ เพราะไม่มีใครที่จะมาให้กำลังใจเรา เด่นอยากดังนี้ ไม่คุ้มเลยนะคะ น่า สามารถนั่งสมาธิได้ทุกที่ และมีโอกาส ได้ตลอดเวลา นั่นไม่ต้องการที่จะพูด วารสาวกัลยาณมิดว ๗๖ กรกฎาคม ๒๕๔®