การปฏิบัติธรรม : หน้า 19/132

เชิงปฏิบัติ) และธรรมที่ทรงสอน เหมือนดวงอาทิตย์เมื่อโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมา (พระธรรมเชิงปริยัติ) เราสามารถพึ่งได้ ก็จะฆ่าความมืดที่คลุมโลกได้โดยไม่ต้อง ทั้งนั้น ตามระดับสติปัญญาความรู้ความ รอเวลาฉนั้น สามารถ ความศรัทธาของแต่ละบุคคลคือ เนื่องจากพระธรรมในระดับปริยัติเป็น ซึ่งเป็นเหตุแห่งความสุขด้วยธรรมกายแล้ว สวากขาโต คือตรัสไว้ดีแล้ว เพราะก่อน ผู้เห็นธรรมนั้นย่อมเป็นสุขและบริสุทธิ์ใจ จะตรัสพระองค์ได้ทรงปรารภเหตุเกิดแห่ง ยิ่งขึ้นทันทีเหมือนคนเห็นดวงจันทร์เต็ม พระธรรมคำสอนนั้นๆ ไว้อย่างชัดเจน ดวงลอยอยู่กลางท้องฟ้าที่ปราศจากเมฆ แล้วทรงขยายความและยกอุทาหรณ์ หมอก เพราะเหตุที่ธรรมขาวเป็นสิ่งที่มี ตัวอย่างเปรียบเทียบไว้ครบครันตั้งแต่ง่าย อยู่จริง และเป็นธรรมน่า ความบริสุทธิ์มา ไปหายาก ครั้นทรงเห็นว่าผู้ฟังเข้าใจ เพิ่มพูนให้ได้เช่นนี้ จึงควรเรียกร้อง ชัดเจนดีแล้วก็จะทรงสรุปลงเป็นประเด็นๆ เชื้อเชิญให้มนุษย์และเทวดาทั้งหลายมา ให้ จึงง่ายต่อการนำไปประพฤติปฏิบัติตาม ร่วมปฏิบัติธรรมเพื่อจะได้รู้ ได้เห็นว่า และในขณะที่กำลังประพฤติปฏิบัติตามค่า ธรรมนั้นน่าดู และดีจริง (เอหิปัสสิโก) สอนอย่างจริงจังอยู่นั้น หากทำด้วยความ รอบคอบระมัดระวังจริงแล้วย่อมไม่มีโทษ ความบริสุทธิ์ และความสุขนั้น เมื่อเห็น ในขณะเดียวกัน ครั้นเห็นธรรมขาว เพราะเหตุที่ธรรมขาว ธรรมขาวใส ซึ่งเป็นเหตุแห่งความดี ด้วยตาธรรมกายแล้ว แทนที่ผู้ปฏิบัติจะ ปล่อยให้เลือนหายไป ก็น้อมเอาธรรมดวง นั้นเข้ามาไว้ในศูนย์กลางกายตน แล้ว ภัยใดๆ ทั้งสิ้นมากล้ำกราย ยิ่งกว่านั้นทั้ง กาย วาจา ใจ มีแต่จะสงบยิ่งขึ้นไปตาม ลำดับๆ ครั้นเมื่อ กาย วาจา ใจ สงบถูกส่วน ด้วยอำนาจแห่งมรรคมีองค์ ๘ ประการ ทำใจให้หยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง เข้าไปกลาง ใจก็จะหยุดนิ่งเห็นธรรมกายและเป็นอัน ดวงธรรมนั้นไม่ยอมถอนถอย ใจของผู้นั้น หนึ่งอันเดียวกับธรรมกายเป็นลำดับๆ ไป ก็จะยิ่งสว่าง ยิ่งบริสุทธิ์ ยิ่งเป็นสุขไม่มีที่ เมื่อเห็นและเป็นอันหนึ่งอันเดียว สิ้นสุด น่า เช้าไปสู่นิพพาน ฉะนั้นธรรม กับธรรมกายแล้ว ผู้ปฏิบัติธรรมนั้นก็อาศัย ดวงนี้จึงเป็นธรรมที่ควรน้อมเข้ามาไว้ใน ดาของธรรมกายนั้นนั่นแหละ ดูเข้าไปใน ตนตลอดไป ห้ามละ ห้ามวาง (โอปนยิโก) ศูนย์กลางกายของธรรมกาย ก็จะเห็น องค์คุณของธรรมที่กล่าวมาแล้วทั้งหมดนี้ ธรรมที่ละเอียดประณีตได้อย่างชัดเจนเอง จะพึงรู้ได้ เห็นได้ สัมผัสได้ก็เฉพาะตัวผู้ที่ (เพราะธรรมทั้งหลายเป็นสันทิฏฐิโก) คือ เข้าถึงและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับ ผู้บรรลุธรรมย่อมเห็นได้ด้วยตาธรรมกาย ธรรมกายแล้วเท่านั้น (ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูห์) ผู้อื่นซึ่งยังเข้าไม่ถึง ไม่เป็นอัน ครั้นเห็นธรรมดา ซึ่งเป็นเหตุแห่ง หนึ่งอันเดียวกับธรรมกายย่อมไม่สามารถ ความทุกข์แท้จริงได้ในระดับใด ผู้บรรลุ เห็นด้วยได้ ธรรมนั้นย่อมสามารถกางัดทุกข์ได้ใน ระดับนั้นทันที โดยไม่ต้องรอเวลา (อกาลิโก) ของตนเอง เป็นสิ่งที่มีอยู่จริง และเป็นธรรมน่า ความบริสุทธิ์มา เพิ่มพูนให้ได้เช่นนี้ จึงควรเรียกร้อง เชื้อเชิญให้มนุษย์และ เทวดาทั้งหลายมา ร่วมปฏิบัติธรรมเพื่อ จะได้รู้ ได้เห็นว่า ธรรมนั้นน่าดู และดี จริง (เอหิปัสสิโก) กัลยาณมิตร ๑๗ กันยายน ๒๕๕๒