คนดีและคนเลวในหมู่คณะ : หน้า 51/132

หมู่คณะหรือวงการต่างๆ จะเจริญ หรือเสื่อมขึ้นอยู่กับคนในหมู่คณะ หรือวงการนั้นๆ เป็นพื้น หากมีคนดีอยู่ มากก็เจริญได้มาก หากมีคนเลวมากก็ เสื่อมมาก คนดีจึงเป็นหัวใจที่สำคัญของ หมู่คณะหรือของวงการมาทุกยุคทุกสมัย และคนดีที่กล่าวนั้นคือคนที่มีดี ๒ อย่างคือ มีความรู้มีความสามารถดี คือเป็นคน ฉลาดรอบรู้หน้าที่การงาน เป็นคน ทํางานด้วยความรับผิดชอบ ทำงาน เรียบร้อย ซึ่งเรียกรวมๆ ว่า เป็นคนมี ฝีมือนั่นเอง กับมีคุณธรรมดี คือเป็นคนมี ศีลมีธรรม มีความซื่อสัตย์สุจริต ไว้ วางใจได้ มีความขยันขันแข็ง ไม่เอารัด เอาเปรียบใคร เป็นต้น คนมีลักษณะ ๒ อย่างนี้แหละที่เรียกว่าคนดี ส่วนคนที่มี ลักษณะตรงข้ามหรือต่างไปจากนี้ จัดอยู่ ในประเภทคนเลวในที่นี้ แต่โดยข้อเท็จจริงปรากฏว่า ใน หมู่คณะหรือวงการต่างๆ มักเกิดปัญหา คนดีไม่อยากอยู่หรือไม่อยากทำงานใน ตลอดเวลา ๓. ยกย่องคนเลว คือ คนที่ด้อย ความรู้ความสามารถ ด้อยประสบการณ์ และขาดคุณธรรมกลับได้รับการยกย่อง ได้รับเกียรติ ได้รับโอกาส ให้เจริญ ก้าวหน้ายิ่งขึ้น และก้าวหน้ากว่าคนดีมี ฝีมือเป็นการข้ามหน้าข้ามดากัน เพียง เพราะเป็นคนของตัว เป็นผู้หาประโยชน์ ให้ตัวได้เท่านั้น ในที่ใดในวงการได มีพฤติการณ์ อย่างนี้แม้เพียงอย่างเดียว จะจากผู้ใด ฝ่ายใดก็ตาม ย่อมทำให้คนดีเกิดความ ท้อแท้ หมดกำลังใจที่จะอยู่ในที่นั้น แม้ว่าจะรักแสนรักสถานที่นั้นวงการนั้น อย่างไร แม้จะมีอุดมการณ์สูงส่งอย่างไร แต่เมื่อความอดทนความอดกลั้นมาถึงที่สุด ก็จำใจต้องจากไป และที่นั้นวงการนั้นใครๆ ก็ไม่ควรเข้าไปอยู่หรือเข้าไปทํางานด้วย เพราะอยู่ไปก็รังแต่จะทำให้เกิดความ เสียใจเกิดความท้อแท้ ทั้งหาความเจริญ ก้าวหน้าได้ยากด้วย คนเรานั้นใช่ว่าจะไม่รักไม่อยาก แม้ว่าจะรักแสนรัก สถานที่นั้นวงการนั้น อย่างไร แม้จะมี อุดมการณ์สูงส่ง อย่างไร แต่เมื่อความ อดทนความอดกลั้นมา ถึงที่สุด ก็ า ใจต้อง 99 จากไป หมู่คณะนั้นหรือในวงการนั้น ทำอยู่แล้วก็ ลาออกไปอยู่ไปท่าทีอื่น ซึ่งเราเรียกกัน ในปัจจุบันว่า “ปัญหาสมองไหล” ปัญหา นี้เกิดขึ้นแล้วทำให้ปัญหาอื่นๆ ตามมา อีกมาก ซึ่งต้องมาพิจารณากันว่าปัญหา สมองไหลนี้เกิดจากอะไร ท่านกล่าวไว้ว่า ปัญหานี้เกิดจากสาเหตุ ๓ อย่าง คือ ๑. ไม่มีการนับถือคนดี คือ ไม่ ยกย่อง ไม่ให้เกียรติ ไม่ให้โอกาสคนดีได้ แสดงพิมือเต็มที่ ๒. ชอบดูถูกคนดี คือ ดูถูกความ รู้ความสามารถคนดี เยาะเย้ย ถากถาง กดขี่ ขัดขวาง เหยียบย่ำซ้ำเติมคนดี สนองคุณสถานที่ที่ตนเคยอยู่เคยอาศัย แต่เมื่อสถานที่นั้นไม่เป็นที่สบายใจ อยู่ อย่างไร้เกียรติหรือหมดโอกาสที่จะเจริญ ก้าวหน้าได้ เขาก็ต้องจากไป ไม่ควรจะ ไปโทษหรือกล่าวหา จากไปนั้นว่าไม่รัก ไม่ห่วงใยหมู่คณะหรือวงการของตน แต่ ต้องมองว่าหมู่คณะหรือวงการนั้นให้อะไร เขาบ้าง อย่างน้อยได้เลี้ยงจิตใจเขาบ้าง หรือไม่ กัลยาณมิตร ๔๗ กันยายน 10๕๕๓