ออกไปได้ : หน้า 79/132

ออกไปได้” ป้าฟังแล้วใจแป้วไปหน่อย พญายมราชไม่ได้ออกชื่อป่า จึงค้านคุณ สว่างไปว่า ท่าไมจึงคิดว่าหญิงนั้นคือป้า คุณสว่างก็ยืนยันว่า "ก็หนูมาวัดเป็นปีๆ หลายปีแล้ว ท่าบุญร่วมกับคุณป้ามาตลอด ท่านพญายมราชต้องหมายถึงป่า นั่นแหละค่ะ” เธอคุยต่ออีกครู่แล้วลากลับ ไป ฟังคำตอบแล้ว ป่าก็คัดค้านอยู่ในใจ ตามเดิม แต่ยังนึกหาเหตุผลอะไรมา โต้แย้งไม่ทันก็คิดอกุศลไปว่า “เออ นี่ถ้า ยายสว่างแกไม่เพี้ยน พญายมราชก็คง เพี้ยนเสียละมั้ง เราไม่ได้วิเศษอย่างนั้น ชักหน่อย” พอคิดมาถึงตอนนี้ รู้สึกตกใจ อย่างหนัก “ขอท่านพญายมราช ได้โปรด ประทานอภัยให้ข้าพเจ้าด้วย ป่าต้องขอขมาพญายมราช เพราะ เกิดนึกได้กะทันหันทันทีทันใด คุณสมบดี ของหญิงที่ท่านพญายมราชพูดถึงนั้นคือ คุณยายอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ครูบา อาจารย์ของเรานั่นเอง จริงอยู่คุณสว่าง ฝากเงินทำบุญไว้ที่ป่า ป่าได้น่าเงินที่มีผู้ ทั้งหลายของวัด รวมทั้งการก่อสร้างทุกชิ้น คุณยายอาจารย์ของเราปลุกปั้นมาทั้งสิ้น นี่แหละ หญิงผู้มีบุญใหญ่ ทรงฤทธิ์ มีอภิญญา สืบทอดงานพระศาสนา มี วิมานงามสง่าอยู่ดุสิตสวรรค์ ใครได้ร่วม บุญด้วย พลอยได้บุญใหญ่ไปด้วย ฟังป้าคุยแล้ว คุณต้องหาย แคลงใจเสียทีนะคะ ทำบุญต้องเลือกเนื้อ นาบุญ ท่ากับคนมีบุญใหญ่ เราก็ได้บุญ มากตามไปด้วย เพราะเหตุใด เป็น เพราะคนมีบุญใหญ่ ทำงานเล็กไม่เป็น ทำเป็นแต่งานใหญ่ๆ ผลงานก็ต้อง ยิ่งใหญ่กว่า คนมีบุญน้อยทำงานอะไรคิด แต่เรื่องเล็กๆ เอาแต่ตนเองรอด ไม่คิด เพื่อผู้อื่นจะได้บุญมากได้อย่างไร คุณยายอาจารย์ของเราคิดงาน ฟังป้าคุยแล้ว คุณต้อง หายแคลงใจเสียทีนะ คะ ท่าบุญต้องเลือก แต่ละเรื่อง เป็นงานใหญ่รื้อสัตว์ขนสัตว์ เนื้อนาบุญ ทำกับคนมี ว่ากันเป็นแสนโกฏิจักรวาล อนันตจักรวาล ท่านได้ความคิดทำงานใหญ่เหล่านี้ มา บุญใหญ่ เราก็ได้บุญ จากครูบาอาจารย์ของท่าน คือ มากตามไปด้วย เพราะ ไม่ได้ฝากเงินร่วมบุญที่คุณยายอาจารย์ พระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ เหตุใด เป็นเพราะคนมี ฝากทำบุญทั้งหมด ทำบุญรายการต่างๆ ของวัดเราไปบางส่วน เช่น ภัตตาหาร ค่ารักษาพยาบาลพระ-เณรอาพาธ ค่า การศึกษาพระปริยัติธรรม ค่าสิ่งของ เครื่องใช้ที่จำเป็นในวัด ฯลฯ แต่เงินส่วน ใหญ่จะร่วมบุญในงานทอดกฐิน ทอดผ้าป่าของวัดเราเสมอมา งานทอดฐิน ทอดผ้าป่า กี่ครั้งกี่งาน คุณก็คิดดู คุณยายอาจารย์ของเราเป็น ประธานใหญ่ทุกครั้งเลย ไม่เคยเปลี่ยนให้ คนอื่นเป็นมากว่าสิบปีแล้ว แล้ววัด พระธรรมกายเอง พระเดชพระคุณหลวง พ่อทั้งสอง บรรดาหลวงพี่รุ่นต้นๆ ภาษีเจริญ (สด จันทสโร) ได้มาแล้วท่าน ก็คิดงานใหญ่ต่อ แล้วถ่ายทอดความคิด นั้นให้แก่หลวงพ่อทั้งสอง และหลวงพี่ บุญใหญ่ ทํางานเล็กไม่ เป็น ทําเป็นแต่งาน ตลอดจนภิกษุสามเณรน้อยทั้งหมดของวัด ใหญ่ๆ ผลงานก็ต้อง รวมถึงพวกเราทุกคนด้วย แล้วหมู่คณะของเราจึงได้ร่วมใจ กันท่างานใหญ่ๆ ให้ได้บุญใหญ่กันเรื่อยมา เช่นได้สร้างปูชนียสถาน ยิ่งใหญ่กันไปแล้ว น้อยทำงานอะไรคิดแต่ ยิ่งใหญ่กว่า คนมีบุญ เรื่องเล็กๆ เอาแต่ อื่นจะได้บุญมากได้ อย่างไร อีกไม่นานจะต้องเสร็จเรียบร้อย เป็นการ ตนเองรอด ไม่คิดเพื่อผู้ ระดมทุนอย่างไม่มีที่ใดกล้าทำ จากนั้น เราก็มีโครงการระดมธรรมอย่างมโหฬาร กันต่อไป เป็นการพัฒนาจิตใจคนทั้งโลก งานใหญ่แค่ไหน หมู่คณะเราก็ต้องกล้าทำ ไม่หวั่นไหว กัลยาณมิตร ๗๗ กันยายน ๒๕๑