การทำบุญและศรัทธาคุณยาย : หน้า 102/132

ที่เราท่าบุญเพราะ ศรัทธาคุณยาย ต่อมาได้เห็นโบรชัวร์ชมรมพุทธฯ อ่านแล้วตกใจเขาเขียนว่า “ครั้งหนึ่งในชีวิต ลูกผู้ชาย การโต้บวชเป้นกุศลอันยิ่งใหญ่" เราหาไม่ได้ นางั กว่าชีวิตมีคุณค่ามากเลย เราต้องมีส่วนร่วมให้ได้โดยไปทำบุญเป็น เจ้าภาพที่ชมรมพุทธจุฬาฯ ระหว่างนั้น กำลังรอผลสอบเอ็นฯ พี่ชมรมฯ ก็ชวนเข้า วัดพระธรรมกาย ถาม: รู้สึกอย่างไรบ้างครับกับการได้ เข้ามาสัมผัสวัดเป็นครั้งแรก วรดา: ขนลุก! คือไม่คิดว่าจะมีวัดอย่าง ที่เจียเห็น มันใช่เลย มันถูกใจ อายตนะ มันบอกว่าใช่ เพราะสะอาด ร่มรื่น ชอบ มากๆ ถาม: ไหนครับ เริ่มสร้างบารมีอย่างทุ่มเทตอน วรดา: พอสอบเอ็นทรานซ์ ได้ที่ ธรรมศาสตร์ ก็เข้าวัดเรื่อยมา จนกระทั่ง ได้ยินเรื่อง “กฐินยาย ปี ๓๙” จากการศึกษา ประวัติหลวงพ่อวัดปากน้ำ คุณยาย อ่าน แล้วใจมันเต้นแรง ตุบๆ แล้วถามตนเอง ว่าทำไมเรามาช้าจัง! เสียใจมาก เรา ไม่ทันหลวงพ่อวัดปากน้ำ ก็พูดกับพี่ๆ ชมรมพุทธฯ พี่ๆ ชมรมพุทธฯ บอกว่าไม่ แต่เจียไม่เคยคิดว่าเจีย เป็นไร จะพาไปกราบคุณยาย ศิษย์เอก จะต้องรักษาสมบัติให้ ของหลวงพ่อวัดปากน้ำ พอได้กราบคุณยาย ตนเอง ไม่คิดว่าเราจะ ตายในวันนี้หรือพรุ่งนี้ ตอนนั้นอายุ ๑๓ ก็กลัวตายขึ้นมา ถ้าตายวันนี้ ธรรมะเรา ยังไม่ถึงไหน ศรัทธาคุณยายมากกว่าท่านเป็นผู้มีบารมี สูงสุด ดังนั้นจึงคิดว่าจะทำ บุญกฐินยาย เท่าไหร่ดี เพราะเราไม่มีรายได้ ๑๐๐ บาท ก็แสนจะทำยาก เอาละวัดใจทำบุญงาน บุญใหญ่ลักครั้ง ปิดบัญชีเทหมดเลย ๒๐,๐๐๐ กว่าบาท ก็น่า ไปถวายหลวงพี่สุ วิชชาโภ ดอนนั้นมีคนไปถวายท่านเยอะมาก เราก็เห็นว่าเงินเรานิดเดียว แต่หลวงพี่ กลับบอกเจียว่า งานที่เราทำ สำเร็จก็ เพราะเจียนะเนี่ย งงมากเลยค่ะไม่เข้าใจ ถาม: นั้นคือการเทท่า บุญ ชนิด หมดกระเป๋าเป็นครั้งแรก มีครั้งต่อไป ไหมครับ? วรดา: มีค่ะ หลังจากงานกฐินยาย (๗ พ.ย. ๓๒) ก็รับบุญเคลียร์เงินที่แผนก เหรัญญิก ตา ที่เครื่องคิดเลขแต่หูเปิดกว้าง คอยฟังพี่ๆ ที่เหรัญญิกเขาพูดเกี่ยวกับคุณ ยาย เพราะมีความศรัทธาคุณยายมาก ตอนนั้นยังไม่เข้าใจว่าทำบุญแบบไม่มี เงื่อนไขและข้อแม้นั้นเป็นอย่างไร? แต่ รู้สึกว่ามันดีนะ พอฟังพี่ๆ เขาพูดกันมาก เข้าๆ ก็รู้สึกว่าตัวเราประมาทในชีวิต ที่ เราท่า บุญเพราะศรัทธาคุณยาย แต่เจียไม่ เคยคิดว่าเจียจะต้องรักษาสมบัติให้ตนเอง นั้นอายุ ไม่คิดว่าเราจะตายในวันนี้หรือพรุ่งนี้ ตอน ๑๗ ก็กลัวตายขึ้นมา ถ้าตายวันนี้ ธรรมะเรายังไม่ถึงไหน ทำ บุญก็เงินแค่ ๒๐,๐๐๐ บาท ตายแน่ เราจะไปไหนได้ละ เงินก็หมดแล้ว จะทำอย่างไรดี? ด้วย ความอยากหาบุญมันก็แว๊บขึ้นมาในใจว่า มีเงินที่พ่อแม่เก็บไว้ให้ยามฉุกเฉิน ถาม: แล้วดำเนินการอย่างไรต่อครับ วรดา: ตัดสินใจแล้วว่าต้องทำให้ได้ ก็ไป ขอพรหลวงพี่สุชวิชาโภ ท่านก็บอกว่าสำเร็จ เจียไปขอคุณแม่ ผลปรากฏว่า คุณแม่ไม่ ให้เด็ดขาด ก็ร้องไห้ทุกวัน อยากท่า มาก เลยอธิษฐานทุกวัน ตักบาตรก็อธิษฐาน กัลยาณมิตร ๑๐ กันยายน 10๕๑