นิทานสุภาษิต : หน้า 56/132

นิทานสุภาษิต โดย ฐานวุฑฺโฒ ภิกขุ doe หอกกับโล่ อยู่วันหนึ่ง ช่างท่าอาวุธคนหนึ่งในแคว้น นำ ถามช่างทำอาวุธว่า “ท่านเพิ่งพูดหยกๆ ว่าหอกของท่าน ม หอกกับโล่ไปขายในตลาด หอกและโล่ของเขา เป็นหอกที่คมที่สุดในแผ่นดิน ไม่มีอะไรที่มันแทงไม่ทะลุ ทำขึ้นอย่างประณีตงดงามมาก ในปากของเขาก็ไม่เลว ใช่ไหม” ช่างทำอาวุธตอบว่า “ไม่ผิดแม้แต่น้อย จะให้ฉัน ส่งหอกให้เธอชมไหม” เด็กคนนั้นพูดต่อว่า “แต่ท่านก็บอก ทีเดียว ดังนั้นในไม่ช้าจึงมีผู้คนรุมล้อมมาดูมากมาย เขาหยิบหอกขึ้นมา ข่าวประกาศโฆษณากับทุกคน อีกว่าโล่ของท่านเหนียวแน่นทนทานที่สุดในใต้ฟ้า ไม่มี ว่า “หอกของฉันเป็นหอกที่คมที่สุดในแผ่นดิน ไม่มีอะไร อะไรที่สามารถแทงทะลุมันได้ ใช่ไหม” ช่างทำอาวุธตอบ ที่มันแทงไม่ทะลุ ใครซื้อมันไว้ในครอบครองละก็ ถ้าไป ว่า “เออ....” เด็กถามต่อด้วยสีหน้าที่แสดงความสงสัยว่า ล่าสัตว์ รับรองว่าจะต้องหามเนื้อกลับจนไหล่ลู่ทีเดียว มี “ผมหมายความว่าถ้าใช้หอกของท่านแทงโลของท่าน ฉะนั้นหากไปรบก็รับรองว่าจะต้องประสบความสำเร็จ ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร” ยิ่งใหญ่" ผู้คนที่รุมล้อมอยู่ฟังแล้วต่างหัวเราะกันอย่าง แม้ทุกคนจะสนใจที่เขาพูดมาก แต่ก็ไม่มีใครซื้อ ครื้นเครง ช่างทำอาวุธคนนั้นอายจนหน้าแดงหูแดง พูด ดังนั้นเขาจึงวางหอกเล่มนั้นลง หยิบโล่ขึ้นมา พูดกับทุก อะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว คนว่า “ทุกท่านดู โล่อันนี้ทำขึ้นจากหนังสัตว์ที่ดีที่สุด เป็น โล่ที่เหนียวแน่นทนทานที่สุดในใต้ฟ้า ไม่ว่าอาวุธอะไรก็ ไม่สามารถแทงทะลุมันได้” เขาเอาโล่อันนั้นส่งให้ทุกคนดูต่อๆ กันไป หวังว่าจะ ท่านสาธุชนทั้งหลาย เราอย่าเป็นคนขี้โอ่ ชอบ โอ้อวดกันนะ จะพูดจะแสดงอะไรก็ว่าไปตามเนื้อผ้า อย่า ใส่สีตีไข่ เราจะได้ไม่ต้องอับอายขายหน้า เดือดร้อนใน ภายหลัง และขอให้แสดงออกตามที่เป็นจริง โดยแฝงไว้ มีใครสักคนซื้อขณะที่โล่อันนั้นส่งถึงมือของเด็กชายคนหนึ่ง ด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน เราจะได้รับความเคารพ เด็กคนหนึ่งพิจารณาลโล่นั้นอย่างสนใจ รู้สึกชอบโล่นั้นมาก ยกย่องเกรงใจจากบุคคลอื่น และอยู่อย่างเป็นสุข แต่ทันใดนั้นเอง บนใบหน้าของเด็กก็แสดงออกถึงความ ฉงนสนเท่ห์ขึ้นมา หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เด็กคนนั้นก็ กัลยาณมิตร ๕๔ กันยายน ๒๕๔๑