การนั่งสมาธิและการพัฒนาจิตใจ : หน้า 86/132

การนั่งสมาธิจะทําให้ ใจมีพลัง มีความเชื่อนั่น เต็มที่ ถ้าใจไม่เป็น สมาธิ จะฟุ้งซ่าน จิตใจอ่อนแอ สับสน โมเลกุลใจไม่เป็น ระเบียบ พ ระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงแสดง พ ธรรมเกื้อกูลต่อเหล่าสรรพสัตว์ ทั้งหลาย โดยมุ่งให้เหล่าสัตว์นั้นปรับปรุง ตนเอง แก้ไขตนเองก่อนเป็นอันดับแรก ถึงจิตใจของตน ว่าจิตของตน ณ ขณะนั้น เป็นเช่นไร ดังที่พระพุทธองค์ตรัสสอน แก่ภิกษุทั้งหลาย ตอนหนึ่งว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลายที่ศึกษาใน ธรรมวินัย เห็นจิตในจิตเนืองๆ อยู่เป็นไฉน ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ผู้ศึกษา ธรรมวินัยของพระตถาคตเจ้านี้ จิตระคนด้วยราคะ ก็ทราบชัดว่า จิตปราศจากราคะ ก็ทราบชัดว่า จิตปราศจากราคะ จิตระคนด้วยโทสะ ก็ทราบขัดว่า จิตระคนด้วยโทสะ และทรงสอนลึกซึ้งอีกขั้นหนึ่งคือ ตามดู จิตปราศจากโทสะ ก็ทราบชัดว่า จิตปราศจากโทสะ จิตระคนด้วยโมหะ ก็ทราบชัดว่า จิตระคนด้วยโมหะ จิตปราศจากโมหะ ก็ทราบชัดว่า จิตปราศจากโมหะ จิตหดหู่ ก็ทราบชัดว่าจิตหดหู จิตฟุ้งซ่าน ก็ทราบชัดว่าจิต ฟุ้งซ่าน จิตนี้ ระคนด้วยราคะ จิตเป็นมหัคคตะ ก็ทราบชัดว่าจิต กัลยาณมิตร ๘๔ กันยายน ๒๕๕๑ เป็นมหัคคตะ (หมายถึง จิตประกอบด้วย บุญกุศลอันยิ่งใหญ่) จิตไม่ประกอบด้วยมหัคคตะ ก็ทราบชัดว่าจิตไม่ประกอบด้วยมหัคคตะ จิตยิ่ง ก็ทราบว่าจิตยิ่ง ไม่มีจิดอื่นยิ่งกว่า ก็ทราบชัดว่า ไม่มีจิตอื่นยิ่งกว่า จิตดั่งมั่น ก็ทราบชัดว่าจิตตั้งมั่น จิตไม่ตั้งมั่น ก็ทราบชัดว่าจิตไม่ตั้ง มั่น จิตหลุดพ้น ก็ทราบชัดว่าจิต หลุดพ้น จิตไม่หลุดพ้น ก็ทราบว่าจิต ไม่หลุดพ้น....." ดูใจเราเอง เมื่อเราดูใจเราเอง แม้ไม่ได้ลึกซึ้ง เท่าพระพุทธวจนะที่ยกมาก็ตาม แต่การ ดูใจเราเอง จะทำให้เรารู้ว่าใจเราเองเป็น อย่างไร จะได้แก้ไขปรับปรุงและพัฒนาได้