การอยู่ร่วมกันในหมู่คณะ : หน้า 98/132

5617 นั่นเป็นการเอาตัวรอดเพียงฝ่ายเดียว อย่าลืมว่าเราต้องไปด้วยกันเป็นหมู่คณะ ไม่ใช่ต่างคนต่างไป หนูอย่าเพิ่งเหนื่อย นะจ๊ะ วันเวลาที่ผ่านไป บุญบารมีที่เรา ท่าก็ต้องเพิ่มพูนขึ้นนะ ไม่ได้อยู่กับที่ หรือลดน้อยถอยลง ยิ่งดีนะจ๊ะที่หนูยังได้ ใช้เวลาอย่างคุ้มค่าตั้งแต่อายุยังน้อย ไม่ ได้เสียเวลาไปกับเรื่องราวไร้สาระทางโลก ไม่ต้องเสียเวลาทำมาหากิน เหนื่อยกาย และเหนื่อยใจไปกับภาวะเศรษฐกิจ ตื่น ขึ้นมาแต่เช้าก็สวดมนต์ นั่งสมาธิ ทะเลาะกันหรือหาแนวร่วมระหว่างกัน และกัน ให้นึกถึงเป้าหมายของการอยู่ ร่วมกันในหมู่คณะเป็นหลักใหญ่ เรื่อง ส่วนตัวเป็นเรื่องที่แก้ไขปรับปรุงกันได้ ให้พยายามเปิดใจคุยกันฉันพี่ๆ น้องๆ แทนที่จะต้องรีบไปเรียนแต่เช้า กลับมาลู ทีวี หรือไปเที่ยวซึ่งก็ไม่มีอะไรนอกจาก เพลิดเพลินไปวันๆ ไม่ได้เป็น “บุญ” ขึ้น มา ใจอยู่กับเรื่องของ “บุญ” อย่างเดียว ถึงแม้ว่าเรายังไม่ได้เห็นผลบุญหรือตัวบุญ เพราะเรายังต้องร่วมสร้างบารมีกันใน แต่เมื่อใดที่หนูทำใจหยุดนิ่งได้ดีแล้วและ เส้นทางเดียวกันแบบเป็นหมู่คณะ ไม่ใช่ ต่างคนต่างไป เราต้องการกำลังใจซึ่งกัน แต่เมื่อใดที่หนูทําใจ และกัน การกระทบกระทั่งกันดูจะเป็น เรื่องปรกติของหมู่คณะ แม่ก็ไม่เคยเห็น หมู่คณะใดที่จะไม่มีการกระทบกระทั่งกัน แต่ด้วยอาลัยปัญญาแล้วเราย่อมให้อภัย ซึ่งกันและกัน และช่วยกันแก้ไขได้ในที่สุด อีกข้อหนึ่งแม่ว่าขึ้นอยู่กับเวลา หยุดนิ่งได้ดีแล้วและได้ และอารมณ์ของทั้ง ๒ ฝ่าย ว่าถูกกาละ เห็นดวงบุญแล้ว หนูจะ เทศะและถูกจังหวะอารมณ์ที่จะยอมรับ รู้ว่าบุญมีจริง สัมผัสได้ ซึ่งกันและกันด้วยนะจ๊ะ ลูกก็มีสิทธิที่จะ ด้วยการทำาใจให้หยุดนิ่ง เป็นผู้เตือนด้วยนะจ๊ะ อย่านึกว่าเรายังไม่ ดีพอที่จะเตือนคนอื่น ให้นึกว่าเราช่วย ได้เห็นดวงบุญแล้ว หนูจะรู้ว่าบุญมีจริง สัมผัสได้ด้วยการทําใจให้หยุดนิ่ง ให้ ความสุขได้เมื่อเราระลึกนึกถึง แม้ไม่ได้ เห็นแต่เมื่อทำใจให้รำลึกนึกถึงบุญทีไร ใจก็จะปีติเบิกบาน เหมือนดอกไม้ที่ได้น้ำ มาหล่อเลี้ยงให้สดชื่นเบิกบาน ถ้ายิ่งไป “รู้” ไป “เห็น” ในกลางแล้ว หนูจะยิ่งสุข ใจยิ่งๆ ขึ้นไป มั่นใจในการสร้างบารมี ไม่ต้องรอให้ตายก่อนถึงจะรู้ ถึงจะเข้าใจ เรื่องบุญนี้แหละจ๊ะ ให้ได้เห็นได้เข้าใจใน ขณะมีชีวิตนี้ก่อน ท่อธารของบุญจาก พระนิพพานนั้นก็เชื่อมติดกับศูนย์กลาง ระลึกนึกถึง ให้ความสุขได้เมื่อเรา กันดูแลแก้ไขข้อบกพร่อง เพราะว่ายังไม่ มีใครบริสุทธิ์บริบูรณ์เต็มที่ เราต้องทำให้ ดียิ่งๆ ขึ้นไป รักกันเราจึงช่วยกัน ดักเตือนดีกว่าปล่อยปละละเลยไม่สนใจกัน กายของเรา เราสามารถเห็นได้พิสูจน์ได้ ด้วยการทำใจให้หยุดนิ่ง ขอเพียงหนู สร้างก้าลังใจในเรื่องการสร้างบารมีหนูก็ สามารถมีปีติใจได้ทุกเมื่อ เมื่อนึกถึงบุญ หนูอยากเหมือนอย่างคุณแม่ หนูก็ทํา กโสยาณ 2 ดร ๗๖ กันยายน ๒๕๓