การเดินทางผ่านดงไม้มีพิษ : หน้า 90/132

เล่ม^บ\รทุ^ ในอดีตกาลสมัยพระเจ้าพรหมทัดครองกรุงพาราณสี มีพ่อ หามคนหนึ่ง คุมกฎกายน ๕๐๐ สินค้าไปขายยังเมืองอื่น ในการเดินทางครั้งหนึ่งต้องผ่านดงไม้ พษ พ่อค้าจึงเรียก “ชุมลูกน้องแล้วกล่าวกันว่า เพื่อนพิงหลาย 'จากที่นี้ไปอีกไม่นาน เราจะเดินทาง เข้าสู่ดงไม้มีพิษ ต้นไม้บางชนิดมีพิษที่ใบ ถ้าถูกใบมันบาดก็อาจจะลุกลาม เป็นแผลรักษายาก บางชนิดยาง ของมันจะกัดผิวเป็นแผล ถ้าถูกตาจะบอด บางชนิดมีพิษที่ดอก ถ้าดื่มเข้าไปล่ะก็สลบ เหมือดเลย บางอย่างมีพิษที่ผลกินเช้าไปมีหวัง ชักตาตั้ง บางอย่างกินเมื่อดิบๆ ไม่เป็นไร แต่ พอสุกแล้วเป็นได้เรื่องทันที บางชนิดร้าย ยิ่งกว่านิน เรียกว่าสารพิดพิษ คือ ตั้งแต่ยอดถึงราก มีพิษไปหมด ขอให้พวกเราจงระมัดระวังกันให้ดี ของทุกอย่าง ในดงไม้นี้ อย่าได้เก็บกินหรือเด็ดดมเป็นอันขาด พยายามเดินให้ห่างๆ ไม่ว่ามันจะสุกมันจะสวย มันจะหอมขนาดไหนก็อย่าไปสนใจ ไม้พิษบางอย่างมีลักษณะคล้ายต้นไม้ที่เราพบเห็นทั่วไปจน แทบดูไม่ออกเลย ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย ขอให้ทุกคน กินเฉพาะอาหารและน้ำที่บรรทุกเกวียนมาเท่านั้น ของอื่น อย่าแตะต้องเด็ดขาด หากมีอะไรไม่แน่ใจให้มาถาม อย่า ตัดสินใจเอง กัลยาณมิตร ๘๘ กันยายน ๒๕X®