ความสำคัญของบุญ : หน้า 96/132

ลูกคิดว่า ทานบารมี เป็นสิ่งที่สําคัญ หาก เป็นอุบาสิกาแก้วด้วยหรือคะ ลูกขอ อนุโมทนาด้วย ตอนแรกก็ว่าจะถามคุณ แม่อยู่เหมือนกัน แต่ก็ลืมค่ะ พอได้อ่าน จดหมายที่เขียนตอบมาตอนแรกก็งงและ กลัวคุณแม่จะลำบาก แต่ตอนหลังก็ดีใจค่ะ และคงจะไม่ลำบากอะไร แค่ ๓ วันเอง แต่จะเป็นภาพประวัติศาสตร์บันทึกอยู่ใน ใจไปตลอดชีวิต ลูกก็ต้องขออนุโมทนา อีกครั้งหนึ่งนะคะ หากลูกไม่ได้เป็น นักเรียนอภิญญา งานนี้ก็คงจะต้องมากับ คุณแม่ด้วยแน่ๆเลยลูกยังจำได้ถึงดอน สร้างทานบารมีมาก ก็ ที่มาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ น่าจะปี ๓๗ ไม่ก็ปี ๓๘ จะเป็นพื้นฐานที่จะ ที่อยู่ธุดงค์กลั่นแผ่นดินน่ะค่ะ ตอนนั้นลูก ทำให้สร้างบารมีข้ออื่น ก็อุตส่าห์มาอยู่ได้จนครบ มาถึงตอนนี้ก็ ได้สะดวกยิ่งขึ้น หาก รู้สึกดีที่ตอนนั้นได้ร่วมอยู่ด้วย ยังจำเสียง เทปปลุกตื่นได้เลยค่ะ ดังลั่นเชียว อะไรที่ ชาตินี้ได้ท่าเต็มที่ ชาติ ไม่ได้สบายกายมากนักนี่มักจะอยู่ในความ หน้าก็จะสร้างบารมีได้ ทรงจำ แต่ก็เป็นความทรงจำที่ดี นึกถึง มากกว่านี้ แล้วรู้สึกดี ทำความดีเมื่อนึกย้อนหลังก็ รู้สึกดีค่ะ บุญเป็นสิ่งสำคัญมากนะคะ ลูกคิดว่า ถ้าหากว่าลูกตายไป ลูกคงจะ เห็นความสําคัญของบุญมากกว่าตอนนี้ก็ได้ เพราะได้เห็นผลของบุญชัดเจน ตอนนี้ ลูกก็รู้ค่าของบุญบ้าง แต่อาจจะยังไม่ ประจักษ์แจ้งนัก แต่ก็ตั้งใจทำไปเรื่อยๆ ค่ะ สั่งสมไปเรื่อยๆ รู้สึกชีวิตนี้ยังไม่ค่อยได้ ทำบุญอะไรเลย ทำมาได้มานิดเดียว ไม่ อยากให้ชาตินี้ เกิดมาแล้วบารมีน้อยลงค่ะ ไม่อยากอยู่หลังๆ คุณแม่ได้รับมหาสิริ ราชธาตุแล้วรึยังคะ นุ่นได้เห็นแวบๆ เอง ก็รู้สึกว่า งามสง่ามาก เป็นของขวัญที่มี ค่ามาก ในวันงานคราวที่แล้ว ลูกก็ได้ไป หย่อนมหาสุวรรณนิธิด้วยค่ะ รู้สึกมีปีติ ขณะที่วางมหาสุวรรณนิธิลูกก็น้อมไว้ใน กลางด้วยค่ะ แล้วในพิธีก็นึกถึงคุณพ่อ เพราะองค์พระมีจารึกชื่อคุณพ่อด้วย ก็ นักอุทิศส่วนกุศลให้คุณพ่อได้บุญ จะได้มี ความสุขยิ่งๆ ขึ้นไป พิธีคราวที่แล้ว ลูกตั้งใจดี นั่นไม่ได้หลับเลยค่ะ ก็ทำ สมาธิได้นาน หวังว่าบุญจะได้ไม่ตกหล่น อาทิตย์ต้นเดินคราวหน้าก็จะทำให้ได้ เหมือนครั้งนี้คะ แล้วก็จะลองวางใจที่ ศูนย์กลางกายให้ได้นานๆ ๗ วันหลัง อาทิตย์ต้นเดือนเพราะ พระเดชพระคุณ กัลยาณมิตร ๗๔ กันยายน ๒๕๑