จากความทรงจำ : หน้า 78/132

จากความทรงจำ โดย อุบาสิกาถวิล วิดรางกูล วันนี้ที่รอคอย เ ดือนนี้ กันยายน ๒๕๔๑ อีก ๓ เดือนก็สิ้นปี เวลา ผ่านไปเร็วจนพูดไม่ถูก คุณคงรู้สึกไม่ต่างจากป่า หรอกนะคะ เวลาผ่านไปย่อมเก็บเกี่ยวสิ่งดีๆ ในชีวิต ของเราเอาไปด้วย เอาความสวยงามของร่างกาย เอา ความแข็งแรง ความฝันถึงสิ่งดีๆ ที่ปรารถนา ตลอดจน โอกาสได้อยู่กับคนที่เรารัก ให้ลดน้อยถอยลง นี่ป่าพูด ถึงชีวิตของคนทั่วไป สําหรับคนที่มุ่งมั่นสร้างบุญกุศล เพื่อให้เป็นบารมีติดตัวแล้ว เวลาที่ผ่านไปย่อมทำให้ได้ กำไรติดตัวข้ามชาติไปได้มากยิ่งขึ้น คนเหล่านี้จึงไม่ใช่ คนแก่แดดแก่ลม คือแก่เพราะอยู่มานาน แต่เป็นคนแก่ ด้วยบุญด้วยบารมี เวลาที่ผ่านไปจึงมีคุณค่าต่อชีวิตนับ ประมาณมิได้ ขั้นต้นเรื่องก็คุยเรื่องเวลาเรื่องความแก่ให้คุณฟัง เพื่อให้เราทุกคนถามตนเองว่า กำลังแก่อย่างไหนกันอยู่ ถ้ากำลังแก่ผิดทาง จะได้ทำตนให้แก่ชนิดถูกทางนะค่ะ คนแก่เพราะอยู่มานาน ปล่อยชีวิตให้ไร้สาระ ไม่ ประกอบคุณงามความดี ยิ่งแก ยิ่งจนิสัยเสียเจ้าอารมณ์ หรือหลงลืมเลอะเลือน ย่อมไม่เป็นที่รักของใคร แม้แต่ ลูกหลานของตนเองก็ไม่รัก เขามักรำคาญพาลคิดแช่ง ให้ตายไปเสียเร็วๆ ตรงข้ามคนแก่ที่เคยประกอบคุณงาม ความดี บุญกุศลมามากในบั้นปลายชีวิต แม้กำลังวังชา จะถดถอยลง ร่างกายทรุดโทรมเสื่อมสภาพ บุญกุศลที่ เคยประกอบไว้ไม่มีสูญหายไปไหน ยังตามปกป้อง คุ้มครองเจ้าของ ไม่ทำให้เป็นคนแก่ที่น่ารำคาญแต่ ประการใด ตรงข้ามกลับมีผู้ตามระลึกถึงคุณงามความดี ที่เคยกระทำไว้ด้วยความซาบซึ้ง ไม่ใช่แต่เหล่ามนุษย์ ด้วยกัน แม้เหล่าเทพยดาหรืออมนุษย์ทั้งหลายต่างพา กันเคารพยกย่อง ป้าจะยกตัวอย่างคุณยายอาจารย์ของเราให้ฟังนะคะ เมื่อเดือนที่แล้ว สิงหาคม ป่าเล่าเรื่องสตรีผู้หนึ่ง ป่า สมมุติว่าเธอชื่อ สว่าง ไปยมโลกมาให้คุณฟังไปแล้ว ต่อ มาภายหลังป่าพบเธออีก ป่าเกิดอยากทราบว่า ขณะที่ พญายมราชพูดกับคุณสว่างเรื่องบุญที่เธอร่วมกระทำไว้ ที่ป่านั้น ท่านเรียกชื่อป้าว่าอะไร เรียกว่าถวิล หรือแม่ชี ถวิล หรืออุบาสิกาถวิล หรือนางถวิล ความจริงป้าก็ ถามเรื่อยเปื่อยไปยังงั้นเองไม่มีจุดประสงค์อะไร ถ้าท่าน เรียกคำไหนออกมาป่าก็ดีใจทั้งนั้น แสดงว่าท่านรู้จักป่า คุณสว่างอธิบายให้ป่าฟังว่า ท่านพญายมราชไม่ ได้ออกชื่อป่า แต่พูดว่า “เธอ(หมายถึงคุณสว่าง)ได้อาศัย ทําบุญเพื่อก่าจัดความเศร้าหมองออกจากจิตกับหญิงผู้หนึ่ง ซึ่งเป็นผู้มีบุญใหญ่ เป็นผู้ทรงฤทธิ์ มีอภิญญา ทำงาน สืบทอดพระศาสนาให้รุ่งเรือง วิมานของหญิงนั้นอยู่ที่ สวรรค์ชั้นดุสิต สวยงามไม่มีผู้ใดเสมอ เธออาศัยหญิงนั้น ทำให้เธอพลอยได้บุญมากไปด้วย สามารถต่ออายุขัย กัลยาณมิตร ๗๖ กันยายน ๒๕๕-๑