การเตือนและการปรับปรุงตัว : หน้า 94/132

เป็นวันต่อวันดีกว่า ในการเข้าพรรษา นักเรียน อภิญญาก็ปวารณาตัวให้ตักเตือนกันได้ คุณแม่เคยสอนให้ดูแต่ ตลอดทั้งพรรษา ลูกก็ร่วมปวารณาด้วย แก่นคือ เนื้อหาสาระที่ คิดว่าหากได้รับคำเดือนก็จะทำตาม และ ใจไม่โกรธหรือถ้ามีความรู้สึกไม่พอใจเกิด เตือน แต่ไม่ให้ติดใจ ขึ้น ก็ใจใช้สติ ใช้ปัญญาเปลี่ยนแปลง กับวิธีการในการเตือน ความไม่พอใจนั้น ให้เป็นความรู้สึกที่ถูก ลูกก็ยังๆ ได้เสมอและ ต้อง และขอบคุณผู้ที่มาเตือน ลูกตั้งใจจะ จะนำมาใช้เมื่อมีโอกาส ทำเช่นนี้ เพื่อประโยชน์ของลูกเองด้วย ส่วนหนึ่ง และเพื่อหมู่คณะด้วยอีกส่วนหนึ่ง ลูกจ่าได้ว่า คุณแม่เคยสอนให้ แต่แก่นคือ เนื้อหาสาระที่เตือน แต่ไม่ให้ติดใจกับวิธี การในการเตือน ลูกก็ยังจำได้เสมอและ คะเพราะอย่างไร ค่า เตือนก็เปรียบเสมือน ขุมทรัพย์ ไม่ว่า ขุมทรัพย์จะมาในรูป แบบผ้าขี้ริ้วห่อทอง นน หรือสำลีห่อทอง สิ่งที่ ผู้รับจะได้ก็คือ ทอง ถ จะนำมาใช้เมื่อมีโอกาสค่ะเพราะอย่างไร คำเตือนก็เปรียบเสมือนขุมทรัพย์ ไม่ว่า ขุมทรัพย์จะมาในรูปแบบผ้าขี้ริ้วห่อทอง หรือสำลีห่อทอง สิ่งที่ผู้รับจะได้ก็คือ ทอง หากเราไม่ไปติดใจกับผ้าขี้ริ้วหรือสำลีเสีย ก่อน เราก็จะได้ทรัพย์ไปเป็นประโยชน์ แก่เราเอง ลูกอยากจะปรับปรุงตัวลูกให้ดี ด้วย และในระหว่างที่กำลังฟักตัวเอง เมื่อถึงโอกาสเหมาะสมที่ควรจะช่วย เตือนผู้อื่นได้ก็จะทําค่ะ แต่คงจะดูที่ตัวลูก มากกว่าเพราะ เป็นความรู้สึกในใจลูกว่า ตัวลูกเองยังไม่มีอะไรดีพอจะช่วยอะไร คนอื่นได้ ความดีที่ทำยังเหมือนหางอึ่ง นิดเดียวเองค่ะ แล้วจะทำอะไรได้ รู้สึกว่า ตัวลูกยังพร่องอยู่ ยังไม่บริสุทธิ์ บริบูรณ์ ไม่ใช่ว่าลูกจะดูถูกตนเอง เพียงแต่ลูกรู้สึก เช่นนี้ เพื่อจะได้ทำให้ดีขึ้นต่อไป เราไม่ ควรมักน้อยเรื่องการสร้างบารมีใช่ไหมค่ะ อ้อ! ในพรรษานี้ พระเดชพระคุณหลวงพ่อ บอกให้นักเรียนอภิญญา คุยแต่กถาวัตถุ ๑๐ คือ คุยเรื่องมักน้อย สันโดษ ปรารภ ความเพียร สำรวม ไม่คลุกคลีด้วยหมู่คณะ ศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัส สนะ ท่านสอนลูกว่า “ให้ทำใจให้สบาย คุยธรรมะ ตรึก ธรรมะ ท่าหยุดท่านึ่งแล้วก็จะสมความ ตั้งใจภายในพรรษานี้ ลูกนึกถึงประโยคหนึ่งของท่านที่ อยู่ในใจลูกว่า "ถ้าหลวงพ่อได้อยู่ในวัยอย่างนี้จะ ไม,เอาอะไรเลย เอาแต่ธรรมะอย่างเดียว” ทำให้ลูกเตือนตัวเองได้ในขณะ ก่อนที่จะทํา สิ่งใดสิ่งหนึ่ง และเรื่องการ วางใจ หากเราวางใจพอดี เราก็รู้ว่าพอดี ถ้าก็รู้ว่าหย่อนไป ถ้าไม่สบายก็ทิ้งไป เรา ย่อมรู้ในทุกสิ่งที่เราท่า และเมื่อรู้ เราก็ เลือกได้ว่าเราควรจะทำแบบไหน แล้วก็ ยอมรับผลจากสิ่งที่เราทำด้วย ลูกรู้สึกว่า เวลาที่ใจลูกนั่งนุ่มนวลสบายๆ ลูกมี ความสุข อาจจะไม่ได้สุขมากมายอะไร นักแต่ก็พอใจที่จะอยู่กับอารมณ์นี้ ถ้าลูก อยู่กับอารมณ์นี้ ลูกก็พอใจที่จะอยู่คนเดียว แม้ไม,มีคนอื่นก็อยู่ ยู่ได้ไม่เบื่อ และลูก สังเกตตัวเองว่าเวลาที่ลูกนึกถึงเรื่องที่ดี กัลยาณมิตร ๗๒ กันยายน ๒๕๕๒