การเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 21/138

ถูกส่วนธรรมกายโสดาตกศูนย์ วัดผ่า ๑๐ วา ไม่ช้าศูนย์นั้นกลับ ศูนย์กลางได้ เป็นธรรมกาย หน้าตัก ๑๐ วา สูง ๑๐ วา มีชื่อว่าพระสกทาคามี แล้วธรรมกายเช้าฌาน และ พิจารณาอริยสัจในกายรูปพรหมทำนอง เดียวกันนั้น เมื่อถูกส่วน ธรรมกายสก ทาคาตกศูนย์ วัดเส้นผ่าศูนย์กลางได้ ๑๕ วา แล้วกลับเป็นธรรมกาย หน้าตัก ๑๕ วา สูง ๑๕ วา มีชื่อว่า พระอนาคามี แล้วเอาธรรมกายของ พระ อนาคามีเข้าฌานพิจารณาอริยสัจ ๔ ใน กายอรูปพรหม เห็นชัดเช่นเดียวกันกับที่ กล่าวมา เมื่อถูกส่วน ธรรมกายพระ อนาคามีตกศูนย์ วัดเส้นผ่าศูนย์กลางได้ ๒๐ วา แวบเดียวกลับเป็นธรรมกาย หน้าตักกว้าง ๒๐ วา สูง ๒๐ วา นี้เป็น พระอรหัตแล้ว ที่ว่าธรรมกายนั้น สัณฐานเป็นรูป พระพุทธปฏิมากรเกตุดอกบัวตูม สีขาว เป็นเงาใสเหมือนกระจกล่องหน้า ชั้นพระ โสดา ละกิเลสได้ ๓ คือ สักกายทิฏฐิ วิจิกิจฉา สีสัพพตปรามาส ที่ท่านละสัก กายทิฏฐิได้ก็โดยท่านพิจารณาเห็นชัดว่า สังขารร่างกาย เหมือนเรือนที่อาลัยอยู่ ชั่วคราว ไม่ช้าก็จะแตกจะทำลายไป จะ ยึดถือเอาเป็นตัวเป็นตนมิได้ เป็นลักแต่ ธาตุทั้งหลายประสมส่วนกันเข้า จึงเป็น 66 พระคัมภีร์ต่างๆ ส่วน มากก็จะบอกไว้แต่ เพียงว่า พระอริยเจ้า แต่ละระดับ ตั้งแต่พระโสดาบัน จนกระทั่งพระอรหันต์ สามารถละกิเลสอะไร ได้บ้าง แต่ไม่เคย อธิบายไว้เลยว่า ใน การละกิเลสเหล่านั้น รูปเป็นนาม ย่อมแปรผันไปตามลักษณะ ของมัน ไม่ยืนยงคงที่ ถ้าไปยึดถือเป็นตัว เป็นตนก็รังแต่จะนำความทุกข์มาให้ ดัง ที่กล่าวมานี้ เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา แต่ส่วนธรรมกายนั้นท่านเห็นว่าเป็นนิจจัง จะต้องปฏิบัติอย่างไร สุขัง อัตตา ท่านจึงไม่แยแสต่อกายมนุษย์ กัลยาณมิตร ๑๕ ตุลาคม ๒๕๕๓