การตระหนักรู้ของชาวบ้าน : หน้า 113/138

ชาวบ้านกลุ่มนั้น แม้รู้ว่ามีคนรู้ทันความใจดำ ของตน แต่ก็ทนความอยากรู้ อยากเห็น ไม่ไหว จึงเดินไปถามพ่อค้าหนุ่ม พวกท่านชั่งใจดำอมหิตนัก แต่เราน่ะรู้ทัน จึงไม่เก็บ มะม่วงพิษนั้นกิน ท่านรู้ได้อย่างไรว่ามะม่วงนั้น มีพิษ มันมีอะไรแตกต่างจาก มะม่วงทั่วๆ ไปอย่างงั้นหรือ มันไม่มีอะไรแตกต่างจากมะม่วงทั่วๆ ไป หรอก แต่ถ้ามันไม่มีพิษแล้วสูงแค่เอื้อม อย่างนี้ใครก็คงมาเก็บกันไปหมด ไม่ปล่อย เราตาย ให้ลูกดกเต็มต้นอย่างนี้หรอก อีกอย่าง ได้ตลอดหรอก แต่จะมีบาปติดใจไปตลอด คนอย่างเราถ้าไม่แน่จริง มะม่วงพวกนี้ ขึ้นอยู่ใกล้ปากทางเข้าหมู่บ้าน มีคนเดินผ่านเข้าออกทั้งวันแต่ไม่ยักมีใคร เก็บกินเลย พวกท่านไม่ควรหากินกันด้วยวิธีนี้เลยควรคิดถึงชีวิตของคนอื่นบ้าง ลองคิดดูสิ ถ้าพวกเราไม่เห็นแก่ชีวิตท่าน ทั้งๆ ที่ท่านต้องการให้ ต้องการชิงทรัพย์ที่เราหามาด้วยความเหนื่อยยาก ป่านนี้เราคงฆ่าพวกท่านไปแล้ว พวกท่านทำอย่างนี้เลี้ยงตัวไปไม่ คงคุมเกวียนเอาตัวรอดมาจนถึงปาน เรากยังเห็นแก่มนุษยธรรมไม่ทำร้าย ด้วยหวังว่าพวกท่านจะมีมนุษยธรรม ต่อผู้เดินทางอื่นๆ บ้าง นี้ไม่ได้ แต่ พวกท่าน มีเมตตา หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของพ่อค้าหนุ่มแล้ว ชาวบ้านจำนวนมากก็รู้สึกสำนึกตัว รับปากว่าจะ ตั้งใจทํามาหากินด้วยความสุจริตต่อไป ส่วนพ่อค้าหนุ่มก็ออกเดินทางไป ค้าขายของตนต่อไป กัลยาณมิตร ๑๐๕ ตุลาคม ๒๕๕๑ จบ.