การสร้างบารมีและการหยุดใจ : หน้า 122/138

ธรรมนั้นคือตัวเรากลืนกันเป็นหนึ่งเดียว ใจเราจะมีความสุข มีความเห็น จำ คิด รู้ เป็นกายธรรมนั้นๆ ด้วย แม่ไม่ได้ให้หนู ซีเรียสกับวิธีนั่งแบบที่แม่ว่ามาข้างบนนะจ๊ะ อยากให้หนูนึกอย่างสบายๆ ถึงการสร้าง แม่คิดว่าเราเกิดมา เป็นมนุษย์ เรามีหน้าที่เพียงแค่นี้ คือพยายามสร้างบุญ สร้างบารมีกันอย่าง สุดกำลัง และพยายามนึกใจ ให้หยุดนิ่ง ให้นิ่ง จนถึงที่สุดแห่งธรรม อย่างอื่นคือสิ่งที่ไม่ใช่ แก่นสารแก่นแท้ และ แม่คิดว่าเราเกิดมาเป็นมนุษย์ เรา มีหน้าที่เพียงแค่นี้ คือพยายามสร้างบุญ สร้างบารมีกันอย่างสุดกำลัง พยายามซักใจให้หยุดนิ่ง ให้นิ่งจนถึง ที่สุดแห่งธรรม อย่างอื่นคือสิ่งที่ไม่ใช่ แก่นสารแก่นแท้ เป็นความท้อแท้ที่สร้าง ขึ้นมาเพื่อให้เราไม่ได้ถึงส่งแห่งความสำเร็จ เป็นสิ่งที่ชลอให้เป้าหมายของเราไปถึงส่ง ดั่งใจเสียที บางครั้งการมองที่ตัวเราคน เดียว อาจทําให้เรารู้สึกสร้างบารมีน้อย ไปหรือไม่ถึงจุดที่เราปรารถนาเสียที ทําให้เกิดความอึดอัดท้อแท้ ก็ให้นึกถึง ภาพการสร้างบารมีที่เป็นหมู่คณะเป็นทีม นั้น ทำให้จิตใจเราเข้มแข็งมีกำลังใจขึ้น มาได้ดีกว่าคิดถึงตัวเราเพียงแคบๆ คน เดียว ลองนึกถึงให้ตัวเรากลืนเป็นอันหนึ่ง อันเดียวกับหมู่คณะ ลูกจะมีความรู้สึก เข้มแข็ง ไม่โดดเดี่ยวอ้างว้าง เฉกเช่น เดียวกับธรรมะภายใน ถ้าใจเราสามารถ หยุดนิ่งในระดับที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับ ธรรมะที่เราเข้าถึงได้แล้ว เช่น เป็นหนึ่ง เดียวกันกับดวงธรรมหรือกายภายใน หรือธรรมกาย เราคือกายธรรม และกาย บุญของหนู และหมู่คณะนักเรียนอภิญญา ของหนู ความดีที่พวกหนูได้ช่วยกันท่า มาทั้งหมดดลอดเวลาที่ได้เข้ามาเป็น นักเรียนอภิญญามีตั้งมากมาย เอามา บันทึกไว้ในวิดีโอของใจ ลองนึกสบายๆ แล้วรวมความดีงามทั้งหมด สมมุติให้ เป็นดวงกลมๆ ใสๆ เหมือนลูกแก้ว หรือ ถ้าหนูอยากนึกรวมไว้ในองค์พระที่หนูชอบ อย่างพระมหาสิริราชธาตุก็ได้นะจ๊ะ แล้ว หนูก็มองไปเรื่อยๆ อย่างสบายๆ แค่นั้น ก่อนก็ได้นะจ๊ะ ไม่ต้องเค้นหรือพยายาม มองอย่างตั้งใจ ในไม่ช้า หนูก็จะพบ ความเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น เขียนมาบอกแม่ด้วยนะจ๊ะ แม่จะคอยอ่าน อย่างใจจดใจจ่อ และแม่ไม่เคยเบื่อที่จะ อ่านเรื่องราวของนุ่น เพราะที่หนูเขียนมา ทั้งหมด คือการบันทึกความดีงามและ การซิกฝนดนเองให้ดีขึ้น เป็นการบันทึก การสร้างบารมีของหนูที่มีแต่จะก้าวหน้า ขึ้นอย่างที่หนูอาจไม่รู้ตัวได้เลย.... รักและคิดถึงลูกเสมอ แลว กัลยาณมิตร 1๑๑๔ ตุลาคม 104*~