ความสุขจากการปฏิบัติธรรม : หน้า 121/138

สุขที่เมื่อหยุดนิ่งสนิทเข้าไปอีกนั้น ในงานบุญใหญ่ อย่างเช่นภาพอุบาสิกา เป็นความสุขที่ยิ่งๆ ขึ้นไปจนไม่อาจ เปรียบได้กับความสุขอื่นใดในโลกที่เคย แสวงหากัน เพราะเป็นความสุขจากใจที่ สะอาด สว่าง และสงบ สุขจากอานุภาพ แก้วจํานวนกว่าแสนคนที่มาชุมนุมกัน ร่วมกันปฏิบัติธรรมในวันแม่ที่ผ่านมา ภาพอันงดงามบริสุทธิ์เหล่านี้ จะน้อมนำ ใจเมื่อห่างจาก ของบุญที่ได้เข้าถึงธรรม ใกล้และสัมผัส กับกระแสบุญจากพระนิพพาน เป็น ความสุขแบบเย็นๆ ใจขยายออกไป ใจเราไปสู่ความละเอียดภายในได้ง่ายขึ้น นึกถึงภาพของหนูเองเมื่อได้อัญเชิญองค์ ศูนย์กลางกาย ก็คือใจ ที่ไม่มีคุณภาพ ขาดบุญ พระขึ้นประดิษฐานบนโดมของธรรมกาย เสมือนหนึ่งเป็นความที่ไม่มีอะไรมาปิดกั้น หนูให้นึกถึงบุญกุศลที่ได้ทำมาอย่างสม มาหล่อเลี้ยงห่างจาก เจดีย์ ภาพแห่งความดีงามนี้จะน้อมนำใจ เส้นทางของบุญ ไม่มีคำว่าอึดอัด คับแคบ ใจเป็นอิสระ กับที่ได้เกิดมาสร้างบารมีกันจริงๆ ยิ่งได้ ขยายออกไปอย่างไม่มีขอบเขต สร้างบุญกันอย่างต่อเนื่อง ใจเราก็จะมี ห่างจากความรู้ภายใน ความสุขที่หนูเมื่อได้รู้แล้วรู้สึกว่า ปิติมีกระแสบุญหล่อเลี้ยงให้เกิดกำลังใจ ใจจึงเตลิดเปิดเปิงไป ได้สุขอยู่เดี่ยวเดียวแล้วก็หายไปไม่อิ่มใจ ในการทาความดีที่ยิ่งๆ ขึ้นไป คือความสุขแบบปลอมๆ สุขแบบไม่จริง เป็นความสุขทางโลก ที่เปรียบเหมือน เวลาหิวข้าวพอได้กินแล้วก็อิ่ม ประเดี๋ยว ก็หิวอีกแล้ว ไม่รู้จักอิ่มแบบถาวรเสียที มันต้องเติมกันอยู่เรื่อยๆ ไป แต่ความสุข ที่ได้เข้าถึงธรรม เป็นความสุขภายในที่ ไม่มีปริมาณ ไม่มีขอบเขต ขยายออกไป เรี่อยๆ ตราบใดที่ใจมีความสุข สงบ ไม่รู้ สึกอึดอัดคับแคบ ในไม่ช้านั่นก็คงจะฟักใจ ได้หยุดนิ่งได้ลูกส่วนตรงศูนย์กลางกาย และหยุดนิ่งได้ ณ จุดนั้น เมื่อนั้นนะจ๊ะ ต่อให้เอาอาหารอร่อย ๆ ที่หนูเคยชื่น ตามความคิดฟุ้งซ่าน ไปติดในคน สัตว์ นักสร้างบารมีย่อมต้องใช้เวลาทุก นาทีให้เกิดเป็นบุญเป็นกุศลอย่างต่อเนื่อง สิ่งของ ที่คิดว่าจะเดิม ไม่ขาดสาย ให้คุ้มค่ากับเวลาที่หมดไป อย่างรวดเร็ว ให้ทันกับสังขารที่ร่วงโรย ไปตามกาลเวลา มารเขาใส่ผังเกิด แก่ เจ็บ ดายให้เราทุกเวลานาที เราก็ต้องรีบ ท่าเวลาเหล่านั้นให้เกิดบุญบารมี เพื่อจะ ได้ไปถึงที่สุดแห่งธรรม เพื่อจะได้รื้อผัง นั้นให้หมดไปให้สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษ เรา จะได้ไม่ต้องทุกข์กับอาการเกิด แก่ เจ็บ ตายนี้อีกต่อไป ความสุขให้เราได้ ชอบมาวางตรงหน้าหนูให้ได้กลิ่นหอม หวานชวนให้ลืมตามาทาน หนูก็คงไม่ อยากจะลืมตาลืมใจที่หยุดนิ่งนั้นมาชิม อาหารเหล่านั้นเลย แต่ตอนนี้หนูก็คงไม่ ว่าอย่างนั้นใช่ไหมจ๊ะ รอให้ใจหยุดดีก่อน นะจะ ถ้าหากใจยังอยากคิดเรื่องนูนเรื่อง นี้อยู่ ก็ขอให้คิดถึงภาพแห่งความดี เช่น ภาพของสาธุชนที่มาปฏิบัติธรรมร่วมกัน กัลยาผมิดร ๑๑๓ ตุลาคม ๒๕®®