ความศักดิ์สิทธิ์ของของขวัญ : หน้า 16/134

เข้าพรรษาจนกระทั่งถึงวันออกพรรษาวินาทีหนึ่งมิได้ หยุดเลย ท่านกระทำความศักดิ์สิทธิ์ของท่าน พอ ออกพรรษาแล้วพอได้อรุณก็สำเร็จความประสงค์ของ ท่านในการผลิตของขวัญ องค์ต้นทรงรับสั่งว่า “ของ ศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้ บังเกิดเป็นครั้งแรกในโลก” แล้วก็หับ พระโอษฐ์ทีเดียว เมื่อรับสั่งดังนี้แล้วเราก็ค่านวณว่า ศักดิ์สิทธิ์เพียงแค่ไหนเพียงใด คำนวณไม่ถูก ผู้พูดนี้ก็ได้ลงมือแจกในวันแรม 5 ค่ำ เป็นวันเกิด ของผู้พูดนี้ ได้แจกของขวัญออกไป อัศจรรย์ต่างๆความ ศักดิ์สิทธิ์ของขวัญนั้น ผู้ที่ได้รับไปนางเขียวบางไผ่เป็น หญิงอายุ ๘๐ ปีกว่า ได้รับพระเอาไปแล้ว เอาไปไว้บน หลังมั่ง พอค่ำลงเท่านั้น เปล่ง รัศมีสว่างเต็มบ้านเต็มช่อง พากัน ตกตลึงเพราะไม่รู้เรื่องอะไรกัน ทะเลือก ทะลักไปตามกันพักใหญ่ นานอยู่แล้วแสงนั้นก็ค่อยโทรม ลงไปโทรมลงไป ก็มารวมอยู่ที่ สว่างหลังมุ่ง นางเชียวก็รู้ว่า พระของขวัญเอาไว้ที่นั้น แสงสว่างนี้ออกจากของขวัญนั้น เอง แต่เช้าเชียวมามาหาผู้พูด บอกว่าท่านเมื่อคืนนี้ แสงสว่าง เกิดที่บ้านดิฉัน เพราะท่านเปล่ง รัศมีสว่างเชียว เดิมทีก็ไม่รู้ว่า อะไรแล้วก็มารวมอยู่ที่พระจึงรู้ ว่าพระ รูปร่างนางเขียวเมื่อวันมา รับพระของขวัญนั้นมีโรคภัยไข้ เจ็บเป็นประจําอยู่คืนเดียวเท่านั้น เวลามาบอกเช้าร่างกาย ๑๓ เพียงเท่านี้ อีกหลายรายที่ได้รับของขวัญไป มีเด็กหญิง คนหนึ่งอายุยังมิถึง ปี รับของขวัญไปจากวัดปากน้ำ แล้ว อยู่ทางถนนตก พอไปถึงบ้านพระออกจากตัวไป ลอย เรื่อยไปในอากาศ ดัวก็เห็นเรื่อยไป แล้วไปเข้าบ้านโน้น บ้านโน้น เข้าไปในห้องพระแล้วเข้าไปในที่บูชานั้น เข้าไปในครอบพระที่เขาบูชานั้น ตัวก็ตามเข้าไปจะเอาให้ ได้ เขาก็ไม่ยอมให้เข้าไป เขาบอกว่าห้องพระนั้น คนอื่น มาเกี่ยวข้องไม่ได้เขาคนเดียวเท่านั้น ไม่มีอะไรไม่ต้อง เข้าไป เด็กก็จะเข้าไป เกิดเถียงกัน เด็กเมื่อไม่ให้เข้าไป มันก็ร้อง เขาว่าถ้าจะเช้าไปก็ต้องไปบอกมารดาเอ็งก่อน ให้ไปบอกผู้ใหญ่มาก่อน เด็กก็ไปบอกมารดามา เขาก็ให้ 66 ผู้พูดนี้เองเป็นผู้อาราธนา พระพุทธเจ้าในนิพพานมีธรรมกาย มากด้วยกัน ได้ไปอาราธนา พระพุทธเจ้ามานับพระนิพพาน ไม่ถ้วน นับอสงไขยก็ไม่ถ้วน มาผลิตของขวัญนี้ให้ปรากฏขึ้น ให้แก่มนุษย์ ธรรมกายในมนุษย์นี้ ก็ได้เข้าสมทบด้วยดูแล การงานนั้นๆ ท่านท่าอย่างไร ก็ทําไปตามท่าน เปล่งปลั่งไปหมด แปลกกว่าปกติเดิมทีเดียว ผิวพรรณ เกลี้ยงเกลาไปหมด สะอาดสะอ้าน มีผิวพรรณวรรณะ เขารู้สึกว่าของขวัญ อัศจรรย์แปลชั่วเป็นดีได้ขณะนี้ เชียวหนอ เข้าไปเปิดดู เปิดเช้าไปในห้อง พระก็เห็นพระของขวัญนั้นอยู่ ในครอบพระจริงๆ เจ้าของบ้าน ก็รับรองว่า ไม่ใช่ของๆ เขา เขาก็ให้แก่เด็กนั้นมา นี่ก็อัศจรรย์ นึกว่าของตายๆ ดินๆ อย่างนี้ แหละ ลอยไปก็ได้น่าอัศจรรย์นัก นี่อย่างอัศจรรย์ ไม่ใช่แต่เท่านั้น ยังพูดได้อีก ไม่ใช่เปล่งรัศมีแล้วลอยไป พูด ก็ได้ การพูด มี นายทหารเรือ หนึ่ง (เจ้าตัวต้องการสงวนนาม) เมื่อวันที่ ๒๙ ทหารเรือนัด ประชุมเลี้ยงอาหารในกอง สัญญาณ เมื่อเลี้ยงอาหารเสร็จ แล้วคืนนั้น พอแจกปืนเท่านั้น (กบฏแมนฮัตตัน) พระซึ่งอยู่ใน หน้าอกของทหารเรือ ผู้นั้น เสียงบอกสั่นออกมาว่า “ทิ้งปืนไปเสีย อย่าอยู่” นายทหาร ผู้นั้นคิดแต่ในใจว่า “ไม่รู้จะไปทางไหน” ไปทางวัดแจ้ง (วัด อรุณราชวราราม) นายทหารเรือผู้นั้นจึงทิ้งบีนแล้วไป ทางวัดแจ้ง ไปทางวัดแจ้ง เขาก็ห้อมล้อมหมด เอ้ นี่เรา เรารู้สึกว่าศักดิ์สิทธิ์เพียงแค่นี้แลหรือ ยังไม่ใช่ จะต้องถูกยิงทิ้งละซิ เขากั้นไว้หมด พระบอกว่า “ไปซ่อน กัลยาณมิตร ๑๔ ธันวาคม ๒๕๕๑