นิทานสุภาษิต : หน้า 90/134

นิทานสุภาษิต โดย ฐานวุฑฺโฒ ภิกขุ ชายโลเล Peerathorn. นสมัยราชวงศ์ฮั่น มีชายคนหนึ่งมีความมุ่งมาด ปรารถนาสูงสุดในชีวิต คือการเป็นข้าราชการ ชั้นสูง มีชื่อเสียง ร่ำรวย ทว่ามุมานะทำงานมาครึ่งชีวิต แต่ยังไม่มีความสำเร็จอย่างที่หวังเลย ทำงานจนผมขาว โพลนไปทั้งศีรษะ ก็ยังคงเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อยเท่านั้น มีวันหนึ่งเขาเดินอยู่บนถนน คิดถึงเรื่องราวชีวิตของตน เข้าไปปลอบประโลมว่า “ท่านผู้เฒ่า ทำไมท่านจึงร้องไห้ อย่างรวดร้าวใจเช่นนี้ ท่านอายุก็มากขนาดนี้แล้ว ควร ระมัดระวังถนอมสุขภาพด้วย” ผู้เฒ่านั้นพูดว่า "คุณไม่รู้อะไร ตัวฉันเองตั้งแต่ ยังเล็ก ก็ตั้งปณิธานไว้อย่างแน่วแน่ว่า จะต้องเป็น ข้าราชการชั้นสูง สร้างเกียรติยศชื่อเสียงแก่วงศ์ตระกูล ยิ่งคิดก็ยิ่งคับแค้นใจ จนสุดท้ายทนไม่ไหวร้องไห้โฮออกมา ให้ได้ แต่ปัจจุบันฉันอายุ 50 ปีเศษแล้ว ยังคงเป็น มีคนเดินผ่านมาคนหนึ่ง เห็นเขาร้องไห้อย่างรวดร้าวใจ เช่นนั้น คิดว่าเขาคงประสบภัยพิบัติอะไรที่คาดไม่ถึง จึง ข้าราชการชั้นผู้น้อยอยู่ ดูแล้วชาตินี้คงไม่มีทางสม ปรารถนาแล้ว” ก็โลยาณมิตร ๘ ธันวาคม ๒๕๑