การไม่ให้ใจแพ้พ่าย : หน้า 100/134

ส่องธรรม ล้ำภาษิต โดย อิ่มธรรม อย่าให้ใจแพ้พ่าย ยโด ยูโด จ ปาปกํ ตโต ตโต มโน นิวารเย ก็มาปเกิดจากอารมณ์ใดๆ จึงห้ามใจจากอารมณ์นั้นๆ แพ้ทางอะไรอย่าไปทางนั้น แพ้คนไหนอย่าไปเจอะเจอคนนั้น แพ้รูปไหนอย่าไปดูรูปนั้น แพ้เสียงไหน อย่าไปฟังเสียงนั้น แพ้กลิ่นไหน อย่าไปดมกลิ่นนั้น แพ้รสไหน อย่าไปลิ้มรสสิ่งนั้น แพ้สัมผัสไหน อย่าไปแตะต้องสิ่งนั้น ขึ้นชื่อว่า “แพ้” ก็คือความเสียหาย คือความย่อยยับ คือความน่าอับอาย สิ่งเย้าใจเหล่านี้ เมื่อเจอแล้ว ใจเราก็หม่นหมองหมดราศี ใจร้อนรุ่มหวนไห้รำพันถวิล (สํ.ส. ๑๔/๒๐) ใจกระสับกระส่าย ขวนขวาย กระหายหา ใจมืดมิด หมดสิ้นสติปัญญา.... บาปไม่เคยปราณีใคร นรกไม่เคยยกเว้นผู้ใด ตัดใจเสียดีกว่า ห่างไกลเสียดีกว่า แพ้อะไรก็แพ้ไป แต่อย่าให้จิตใจตัวเองพ่ายแพ้ แม้ต้องตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ผลก็ส่งให้คุ้มอย่างยิ่งเช่นกัน กัลยาณมิตร ๙๖ ธันวาคม ๒๔๕๒