การใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า : หน้า 85/134

ทรัพย์สินที่มีผู้ว่าจ้าง จึงกล้าทำบาปหนักโดยเฉพาะผิด ศีลข้อ ๔ มุสาวาท ยังผิดเรื่องวจีทุจริต เช่น พูดหยาบ ส่อเสียด เพ้อเจ้อ เป็นต้น แทนที่คนทั้งหลายจะได้ใช้ เวลาว่างไปในทางสร้างประโยชน์ เช่นสวดมนต์ ภาวนา หรือทํางานการหารายได้เพิ่ม กลับมานั่งดูนั่งชมสิ่งไร้ สาระแก่นสาร ให้เวลาของอายุผ่านเลยไปอย่างไร้ค่า น่า สงสารทั้งคนเล่น ทั้งคนดู คิดอย่างนี้อยู่ทุกครั้งที่ต้องพบเห็น ในที่สุดใจจะ เป็นอุเบกขา มีอารมณ์วางเฉย ไม่ยินดียินร้ายไปตามสิ่ง ที่เห็น สิ่งที่ได้ยิน หรืออื่นๆ นี่คือการรู้จักคิดด้วยอุบายที แยบคายให้พ้นจากอำนาจกามคุณ สำหรับการกั้นจิตไม่ให้คิดอกุศลอย่างอื่น เช่น เรื่องการโกรธแค้นพยาบาท อาฆาตจองเวร การคิด เบียดเบียน ตามหลักวิชาแล้ว ต้องแก้ด้วยการนึกเมตตา ผู้อื่น คิดเสียว่าใครๆ ก็ปรารถนามีความสุขด้วยกันทั้งนั้น จึงไม่ควรเกลียดชังให้เป็นเวรต่อกัน ส่วนตัวเองถ้ามี จิตใจคิดในทำนองนี้ขึ้นมาครั้งใด ป่ามักใช้การนึกถึง ความตายมาเป็นอารมณ์ “จะอะไรกันนักกันหนา เดี๋ยวก็ ตายจากกันแล้ว” แล้วป้าก็เลิกคิดเลวๆ อย่างนั้นหมดสิ้น ทันที ตรงกับคำพังเพยที่ว่า “นึกถึงความตายเสียดายนัก มันหักรักหักหลงในสงสาร จริงๆ” นะคะ ถ้าคิดอะไรไม่ตก ก็เอาเรื่องความตายมา คิดค่ะ ถึงอย่างไรเราก็หนีไม่พ้นอยู่แล้วพอคิดว่าอีกไม่ นานจะต้องตาย จะได้รีบกอบโกยเสบียงบุญติดตัว ไม่มัว ทำเรื่องเหลวไหลไร้สาระ ส่วนเรื่องความคิดมิจฉาทิฏฐิ เช่นไม่เชื่อว่าผล บุญมีจริง ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ชาตินี้ชาติหน้ามีจริง พ่อแม่มีบุญคุณจริง ตายแล้วไม่สูญถ้ายังมีกิเลส สมณ พราหมณ์ ผู้รู้แจ้งโลกนี้โลกหน้ามีจริง เหล่านี้เป็นต้น ต้องแก้ด้วยการสร้างปัญญาให้เกิด เริ่มแต่สุตตมยปัญญา จากการฟังเทศน์ การอ่านค้นคว้าศึกษา ปัญญาจากการ คิดใคร่ครวญและที่สําคัญอย่างยิ่งคือปัญญาจากการภาวนา ซึ่งเป็นวิธีที่สามารถทาจิตให้เกิดอภิญญารู้แจ้งเห็นแจ้ง สิ้นสงสัย เป็นข้อพิสูจน์ยิ่งใหญ่ คนบางคนมาพบป่ บอกว่าเขาไม่เชื่อเรื่องชาตินี้ชาติหน้า ป่าให้เขาซิก ภาวนาก็ไม่ยอมท่า ดื้อเถียงตะแบงอยู่ท่าเดียว พวกที่โง่ แล้วดื้อนี่น่าเกลียดมาก คุณพบเข้าอย่าไปสมาคมด้วย เลียเวลา คนเราสงสัยสิ่งใดต้องพิสูจน์ให้รู้แจ้ง จึงเรียกว่า เป็นนักปราชญ์ ถ้าสงสัยแล้วไม่ยอมพิสูจน์ ทั้งที่มีวิธีให้ทำ ยังดื้อรั้นเชื่อไปทั้งผิดๆ เรียกว่า พวกโง่อวดฉลาด พวก นี้ปัจจุบันเอาตัวไม่รอด ตายไปก็ไม่รอดนรก ว่าจะคุยกับหลานๆวัยรุ่นและวัยหนุ่มสาวนิดเดียว กลายเป็นร่ายยาวทีเดียว เพราะหลานทั้งหลายเป็นคน รุ่นใหม่ ที่จะมีชีวิตอยู่อีกนาน ส่วนพวกรุ่นป่าไม่ข้าจะลา จากไปก่อนแล้ว จึงให้ข้อคิดหลานๆ ไว้ใช้เพื่อให้ดำรง ชีวิตอยู่ต่อไปอย่างได้กําไรที่สุดไงคะ สะ -หวัด -ดี ads Toyo กัลยาณมิตร ๘๐ ธันวาคม ๒®®