การชนะใจตนเอง : หน้า 98/134

พระองค์ทรงชนะโจร ภายนอก ความชนะที่ พระองค์ทรงชนะแล้ว ย่อมกลับแพ้ได้อีก ส่วนโจรคือความโลภ ซึ่งมีภายใน บ้า พระองค์ได้ชนะแล้ว โจรคือความโลภนั่น ได้อีก ก็ได้เก็บเอาผลผลิตมาดำรงชีวิต พอถึง เปล่งออกมาว่า “เราชนะแล้ว” ดังนั้น ก็ได้ ฤดูแล้งก็บวชอีก ครั้นพอเข้าหน้าฝนเห็น เสด็จไปหากุททาลบัณฑิต เพราะธรรมดา จอบเหี้ยนของตนก็ลึกออกไปทำไรอีก คำว่า “เราชนะแล้ว” ย่อมไม่เป็นที่พอ บวชๆ ลึกๆ อย่างนี้ถึงหกครั้ง ต่อมาท่านคิดว่า “เราอาศัยจอบ เหี้ยนด้ามเดียว กับข้าวฟ่างและลูกเดือย บวชๆ ลึกๆ อย่างนี้ถึงหกครั้ง เราต้องทิ้ง มันในที่ไหนสักแห่ง” คิดดังนี้แล้วท่านก็ไป ยังแม่น้ำคงคา แล้วคิดต่อไปอีกว่า “ถ้าเรา พระทัยของพระราชาทั้งหลาย เมื่อพระ ราชาเสด็จไปหากุททาลบัณฑิต พระองค์ ได้ตรัสถามว่า เราเพิ่งทำการปราบกบฏ มาก็ด้วยคิดว่า เราชนะ ส่วนเธอร้องว่า เราชนะแล้ว เราชนะแล้ว นี่เป็นอย่างไรกัน กุททาลบัณฑิตจึงกราบทูลว่า เห็นที่มันดกคงต้องลงไปงมขึ้นมาอีกแน่นอน พระองค์ทรงชนะโจรภายนอก ความชนะ เราจักทิ้งมันโดยที่เราจะไม่เห็นที่มันดก” ที่พระองค์ทรงชนะแล้วย่อมกลับแพ้ได้อีก จักไม่ชนะข้าพระองค์ ตอนนั้นเองกุททาลบัณฑิตได้เอาผ้าเก่าห่อ ส่วนโจรคือความโลภซึ่งมีภายใน ข้า ข้าวฟ่างและลูกเดือยที่ตนเก็บไว้เพื่อหน้า พระองค์ได้ชนะแล้ว โจรคือความโลภนั้น ฝนที่จะมาถึงมัดเข้ากับแผ่นจอบ จับที่ จักไม่ชนะช้าพระองค์ได้อีก การชนะโจร ปลายด้ามขณะที่ตนยืนที่ส่งแม่น้ำนั้นเอง คือความโลภนั้นอย่างเดียวเป็นดี ดังนี้ ก็ชูจอบขึ้นหลับดาแกว่งเวียนเหนือศีรษะ แล้วจึงกราบทูลต่อไปว่า ความชนะใด สามครั้ง หันหลังให้แม่น้ำ จากนั้นก็ กลับแพ้ได้ ความชนะนั้นมิใช่ความชนะที่ดี เหวี่ยงขว้างไปในแม่น้ำ พอขว้างเสร็จ (ส่วน) ความชนะใดไม่กลับแพ้ ความชนะ ท่านก็หันไปดูไม่เห็นที่มันดก ก็ได้เปล่ง นั้นแลเป็นความชนะที่ดี เสียงว่า ซิดัง เม ซิตัง เม สองครั้ง ขณะนั้นเองที่ส่งแม่ า พระเจ้า ในขณะนั้นนั่นเอง กุททาลบัณฑิต ได้มองดูแม่น้ำคงคา บ่าเพ็ญกสิณมี กรุงพาราณสี ได้เสร็จสิ้นภารกิจปราบ เป็นอารมณ์ บรรลุคุณวิเศษลอยตัวขึ้นนั่ง กบฏจากแถวชายแดน ระหว่างทางที่ ขัดสมาธิในอากาศ แม้พวกอำมาตย์ข้า เดินทางกลับก็ได้แวะพักอยู่ส่งแม่น้ำ ราชบริพารของพระราชาก็ได้พากันบวช พระองค์ได้ยินเสียงของกุททาลบัณฑิตที่ ตามทั้งหมด พระราชาที่อยู่ในประเทศโดย รอบ เสด็จมาเมืองนั้นโดยประสงค์ว่าจัก ยึดเอาราชสมบัติ ทรงเห็นพระนครที่ มั่งคั่งอย่างนั้นว่างเปล่าจากผู้คน ก็ทรง ดำริว่า พระราชาเมื่อทรงทิ้งพระนครที่ ใหญ่โตถึงขนาดนี้บวช คงจะไม่บวชใน สํานักของอาจารย์ธรรมดาแน่ๆ ต้องเป็น อาจารย์ที่มีคุณธรรมสูงส่งอย่างแน่นอน พอคิดได้ดังนี้พระองค์ก็เสด็จไปหาพระ กัลยาณมิตร ๙๔ ธันวาคม ๒๕.? มหาบุรุษ ทรงขอผนวชเหมือนกัน แม้ข้า