ความไม่ประมาทในชีวิต วารสารกัลยาณมิตร ปี 2541 ฉบับที่ 12 หน้า 115
หน้าที่ 115 / 134

สรุปเนื้อหา

เจ็บป่วยขึ้นมากระทันหัน ก็ได้ หนึ่งที่รู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด มันปวดหัว เพราะฉะนั้นเราก็ต้องให้เวลาในวันนี้ผ่าน มาก ลูกก็นอนคว่ำาหน้าเกิดความรู้สึกแบ ไปอย่างดีที่สุดด้วยการตรึกธรรมะ รักษา ขึ้นมาว่า ทรมานจัง จะดายมั้ยเนี่ย รู้สึก ศีลให้บริสุทธิ์ และพยายามทำบุญเยอะๆ ว่ากลัวตายขึ้นมาเป็นครั้งแรก แล้วก็นึก นึกแต่เรื่องดีๆ เรื่องบุญกุศล คุณแม่คงจะ อะไรไม่ออกเลยค่ะ ก็เห็นแม่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกว่า ลูกเขียนอย่างนี้มาหลายครั้งแล้ว เตียง แต่ก็ไม่สามารถช่วยให้หายปวดหัวได้ เรื่องความไม่ประมาท เป็นเพราะลูกรู้สึก แต่ก็รู้ว่าแม่เป็นห่วง เมื่อ ๑ สัปดาห์ผ่าน ว่าลูกมักจะประมาทอยู่บ่อยๆ คงเป็น ไปลูกก็หายและไม่เคยเป็นอีกเลย ว่า ให้ เพราะยังไม่ได้อยู่ในวัยที่เห็นความเสื่อม รู้สึกว่าเราคงอยู่ได้อีกนานจนแก่เลย ลูก

หัวข้อประเด็น

- ความไม่ประมาทในชีวิต

ข้อความต้นฉบับในหน้า

เจ็บป่วยขึ้นมากระทันหัน ก็ได้ หนึ่งที่รู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด มันปวดหัว เพราะฉะนั้นเราก็ต้องให้เวลาในวันนี้ผ่าน มาก ลูกก็นอนคว่ำาหน้าเกิดความรู้สึกแบ ไปอย่างดีที่สุดด้วยการตรึกธรรมะ รักษา ขึ้นมาว่า ทรมานจัง จะดายมั้ยเนี่ย รู้สึก ศีลให้บริสุทธิ์ และพยายามทำบุญเยอะๆ ว่ากลัวตายขึ้นมาเป็นครั้งแรก แล้วก็นึก นึกแต่เรื่องดีๆ เรื่องบุญกุศล คุณแม่คงจะ อะไรไม่ออกเลยค่ะ ก็เห็นแม่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกว่า ลูกเขียนอย่างนี้มาหลายครั้งแล้ว เตียง แต่ก็ไม่สามารถช่วยให้หายปวดหัวได้ เรื่องความไม่ประมาท เป็นเพราะลูกรู้สึก แต่ก็รู้ว่าแม่เป็นห่วง เมื่อ ๑ สัปดาห์ผ่าน ว่าลูกมักจะประมาทอยู่บ่อยๆ คงเป็น ไปลูกก็หายและไม่เคยเป็นอีกเลย ว่า ให้ เพราะยังไม่ได้อยู่ในวัยที่เห็นความเสื่อม รู้สึกว่าเราคงอยู่ได้อีกนานจนแก่เลย ลูก ของสังขารชัด และความทุกข์ทรมานจาก ว่าโดยส่วนใหญ่แล้วคนก็มักจะรู้สึกเช่นนี้ การเจ็บป่วยก็น้อยครั้งที่ลูกจะป่วยหนัก ไม่มีใครคิดว่าปุบปับเราอาจจะป่วยด้วย รู้สึกว่ากลัวตายขึ้นมา จนรู้สึกทรมาน รู้สึกว่าจะมีแค่เพียงครั้ง โรคร้ายแรงก็ได้ คือมักจะไม่คิดว่าความ เดียวในตอนเด็กๆ ลูกจำความรู้สึกในตอน เจ็บความตายจะเกิดขึ้นกับเราหรือคนใกล้ นั้นได้ว่าปวดหัวมาก เหมือนหัวจะระเบิด ชิดอย่างกระทันหัน ทำให้รู้สึกว่าจะทำ บุญ เนี่องจากไข้ขึ้นสูงด้วยโรคไข้หวัดใหญ่ สร้างบารมีไม่ต้องรีบขวนขวายก็ได้ ไว้วัน ที่จริงแล้วโรคนี้ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรนัก อื่นก็ได้ ซึ่งการคิดเช่นนี้ก็จัดได้ว่าประมาท แต่ตอนนั้นยังเป็นเด็กอายุ ๗ ขวบ ก็รู้สึก เพราะจริงๆ แล้วเราก็ไม่รู้สึกหน่อยว่าเรา ว่าทรมาน เพราะอ่อนเพลียทานอะไรก็ จะมีเวลาอีกเท่าไหร่ นานมากน้อยแค่ไหน อาเจียนออกมาหมด แล้วตัวก็ร้อนมาก เด็กอาจจะมีเวลาน้อยกว่าคนชราก็ได้ ก็เอา 0001 เ23ok (กระเป๋าน้ำแข็ง) จาก เป็นสิ่งที่ไม่มีกฎตายตัวว่าต้องแก่ก่อนแล้ว ช่องแข็ง (ตู้เย็น) มาโปะทั่วศีรษะ มีช่วง ถึงตายได้ ดังนั้นความดี บารมีอะไรที่เรา เป็นครั้งแรก แล้วก็นึกอะไรไม่ออก เลยค่ะ ก็เห็นแม่ยืน อยู่ข้างๆ เตียง แต่ก็ไม่สามารถ ช่วยให้หายปวดหัวได้ แต่ก็รู้ว่าแม่เป็นห่วง กัลยาณมิตร ๑๑๑ ลันวาคม ๒๕๕®
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More