การทำบุญและอานิสงส์ : หน้า 35/108

เรื่องแรก เมื่อครั้งฉลองพระมหาเจดีย์ครั้งที่ เจดีย์ครั้งที่ ๑ ป้าก็ อยากเป็นประธานรอง ทำบุญอย่างน้อย ๑ ล้านบาท แต่มีเงินแค่พอใช้ไปแต่ละเดือนไม่กี่พันบาท เก็บ หอมรอมริบอย่างไร ทั้งปีก็ไม่ได้เงินถึงล้านแน่นอน ว่าแล้วป้าก็ไปบอกขายนา คนซื้อรู้ว่าป้าร้อนเงิน ราคาที่เคยเสนอให้มาทีแรก ก็ปฏิเสธไม่ยอมให้กด ราคาลงเหลือแค่หนึ่งในสาม ป้าขายไม่ได้ก็คิดหาวิธี ใหม่ คือชักชวนคนรู้จักร่วมบุญกันเดือนละ ๕๐๐ บาท ป้าทำหนึ่งพันบาท ร้อยกว่าคนใช้เวลา ๑๔ เดือน จนถึงวันฉลองครั้งแรก ได้เงินทำบุญเกือบ ๒ ล้าน บาท โดยป้าและสมาชิกอีก ๒ ท่าน ทุ่มกันคนละ เกินแสน ป้าจำได้ว่า เราฟังเทศน์จากพระเดช พระคุณหลวงพ่อ ท่านว่าทำบุญด้วยตนเองด้วย ชักชวนผู้อื่นด้วย อานิสงส์ที่เกิดจะได้ทั้งทรัพย์และ บริวาร ถ้าทำตามลำพังไม่ชวนใคร ก็เป็นคนรวย แบบเงียบเหงาไร้พวกพ้อง ถ้าดีแต่ชวนผู้อื่น ตนเอง ไม่ทำ ก็มีพรรคพวกมาก แม้ตนจะเป็นหัวหน้า ก็จะ ยากจนกว่าเพื่อน ป้าจึงได้พยายามนำเงินสะสมที่มีไว้รักษาตัว ทำบุญจนเกลี้ยง หนึ่งแสนเศษ พอทราบว่าจะมีการฉลองครั้งที่ ๒ คราวนี้ ไกลเกินฝัน อาการป่วยร่อแร่เต็มที่ ไม่แน่ใจว่าจะมี ชีวิตอยู่ถึงวันฉลองหรือเปล่า อย่างไรก็ดี ครั้งที่สองป้าก็อยากทำบุญด้วย ตนเองอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าแสนเหมือนครั้งแรก จึง พยายามเก็บหอมรอมริบเงินบำนาญ จะทำบุญโป้ง ประวัติศาสตร์ 5 สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ แต่บวก ลบเท่าไรก็ได้ราว ๖ - ๗ หมื่น ไม่เต็มแสน ตนเอง ไม่ทราบจะวิ่งไปหายืมจากหมู่ญาติคนใด เพราะ นอนอยู่ในโรงพยาบาลมาตั้งแต่ ๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ แล้ว เมื่อลูกชายคนเล็กไปเยี่ยม ป้าจึงถามลูกว่า มีเงินให้แม่ยืมพรุ่งนี้ (5 สิงหาคม) สักแสนไหม ออก จากโรงพยาบาลแล้ว แม่จะใช้ให้ถามแล้วก็ใจคอไม่สู้ดี เกรงลูกจะปฏิเสธ ป้าคอยคำตอบอึดอัดอยู่ครู่ใหญ่ ลูกตอบว่า “มีครับแม่ ที่ผมเก็บไว้ที่บ้านกับกด A.T.M. วันนี้ และเช้าพรุ่งนี้ พอได้ครับ" คืนนั้นป้านอนยิ้มอย่างมีความสุข พรุ่งนี้จะ ได้ทำโป้ง ประวัติศาสตร์หนึ่งแสนแล้ว รีบไปขอ อนุญาตนายแพทย์ลาไปทำบุญที่วัดครึ่งวัน 5 สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ หมอก็อนุญาต พร้อมกับบ่นว่า ความ จริงไม่อยากให้ไปไหนเพราะมีไข้ต่ำๆ ตลอดมา หลายวันแล้ว ยังไม่รู้ว่าติดเชื้ออะไร b ป้านึกในใจว่า “ฮ! ถ้าไม่ให้ไป ก็จะหนีไป จนได้ คนเราถ้ามีชีวิตอยู่โดยไม่ได้ทำบุญ อยู่ไปทำไม อยู่ให้นานแค่ไหนที่สุดมันก็ตายด้วยกันทั้งนั้น” เช้าวันอาทิตย์ที่ 5 สิงหาคม ลูกชายนำเงินสด มัดมาให้หนึ่งแสนบาท ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน พูดว่า “เงินนี้ ผมเก็บไว้จะใช้ทำงานศพของแม่แต่ผม มาคิดว่า ไปใช้ทําบุญตอนงานศพแม่จะได้บุญมาก แค่ไหนกับสู้ให้ทำบุญขณะยังไม่ตายเสียตอนนี้แหละ แม่ต้องดีใจแน่ๆ” ป้าพนมมืออนุโมทนา พูดไม่ออก มัน ตื้นตันใจจริงๆ นึกไปถึงเมื่อต้นปี พ.ศ. ๒๕๓๖ เมื่อ ป้าผ่าตัดใหญ่รู้ว่าเป็นโรคร้ายระยะ ๒ ลูกเขาก็บวช ให้ทั้งพรรษาประพฤติปฏิบัติเคร่งครัด มาคราวนี้ยัง ให้เงินทำบุญโดยไม่ต้องยืม ป้าหายตื้นตันแล้วก็ให้ ศีลให้พรเป็นการใหญ่ กัลยาณมิตร กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๓ ๓๓