เอกลักษณ์และความดี : หน้า 69/108

เพื่อความเป็นเอกลักษณ์ของตน โป้ง...ประวัติศาสตร์ ณ ลานมหาธรรมกายเจดีย์ หาซากมิได้ แต่ก็ยังมีผู้คนผู้ปรารถนาความสงบมาทรุดตัว จะเป็นแหล่งแห่งความงามอัศจรรย์ที่บ่งบอกถึงพลังแห่งใจ วันนั้น แม้กายหยาบของเราจะละลายหายสูญจน พลังแห่งความดีงาม พลังความรักในการประพฤติธรรม เช่นเดียวกับที่อุทยานประวัติศาสตร์และปูชนียวัตถุทุกชิ้นใน ประเทศไทยกำลังทำหน้าที่ให้อรรถาธิบายในความเป็นไทย ในอดีตให้โลกและคนไทยปัจจุบันได้รับรู้อยู่ทุกวันนี้ ในอีก หลายร้อยหรือนับพันปีเบื้องหน้า ลงนั่งบนแผ่นหินที่รอยโป้งของเราสลักไว้ แม้กายเราจะไม่ อยู่แต่รอยนิ้วโป้งมือของเรายังคงสนับสนุนให้คนอีก มากมายนับไม่ถ้วนสามารถมาทรุดตัวลงหลับตา ทำสมาธิ ด้วยปรารถนาความสุขแห่งธรรมภายใน วันนั้นในอนาคต รอยนิ้วโป้งของเราจะกลายเป็น สัญลักษณ์แห่งความรุ่งโรจน์ทางใจ เป็นสัญลักษณ์แสดง ความยิ่งใหญ่ของความปรารถนาดีต่อมวลมนุษยชาติด้วย ความปรารถนาที่จะอุ้มชูมนุษย์ทั้งหลายให้พ้นจากภัยอัน ยิ่งใหญ่ คือ ภัยของการต้องเวียนมาเกิดแล้วกลับตายใน ท่ามกลางความร้าวรวดปวดแสบปวดร้อนทุกข์ทรมานนับ ครั้งไม่ถ้วน ภัยของทุกข์ที่อัดแน่นอยู่ในทุกอณูวินาทีของ ถนนชีวิตอันประกอบด้วยความสูญเสีย ความเศร้า ความ วันนั้น แม้จะไม่มีสำเนียงเชื้อเชิญของเราชวนเขา ให้ทรุดตัวลงหลับตาทำสมาธิ แต่โป้งมือของเรายังคงพร่ำ กล่าวถ้อยจากใจแทนตัวเราได้อย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย โป้ง ประวัติศาสตร์ของเราจะยั่งยืนอยู่เพื่อวาด อนาคตแห่งคุณความดีให้กับชนยุคต่อ ๆ ไป เพื่อยืนยัน ความจริงอันเกรียงไกรว่า “วิชชาธรรมกาย” เท่านั้นจะพา ท่านทั้งหลายพ้นภัยแห่งวัฏสงสาร โป้ง ประวัติศาสตร์ของเราจะยืนยันว่า มนุษย์เช่น เดียวกับพวกเขาทั้งหลายนั่นแหละคือผู้ที่ได้รังสรรค์งานอัน ยิ่งใหญ่นี้ แล้วโป้ง ประวัติศาสตร์ของเราอีกนั่นแหละที่จะ โป้ง ประวัติศาสตร์ของเราจะยืนยันว่า มนุษย์เช่นเดียวกับพวกเขาทั้งหลายนั่นแหละคือ ผู้ที่ได้รังสรรค์งานอันยิ่งใหญ่นี้ แล้วโป้ง ประวัติศาสตร์ของเราอีกนั่นแหละที่จะเตือน พวกเขาเหล่านั้นว่าเขาก็เป็นเช่นเดียวกันกับเรา พลัดพราก ความอยากได้ ความโกรธ ความริษยา เตือนพวกเขาเหล่านั้นว่าเขาก็เป็นเช่นเดียวกันกับเรา จงเกลียดจงชังและความรักที่ไม่จีรังเกินร้อยปี พระเดชพระคุณท่านเจ้าคุณพระราชภาวนาวิสุทธิ์ (หลวงพ่อธัมมชโย) เจ้าอาวาส วัดพระธรรมกาย ได้กล่าวไว้นาน แล้วเพื่อเตือนใจลูก ๆ ของท่าน บนดอยสุเทพว่า “งานใดที่มนุษย์ ทำได้ มนุษย์ย่อมทำได้เช่น เดียวกัน” ท่านผู้อ่านทำโป้ง ประ วัติศาสตร์เพื่อวาดอนาคตแล้ว หรือยังคะ? กัลยาณมิตร กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๓ ๖๗