ประวัติศาสตร์และอนาคต : หน้า 67/108

เล่าเซี่ยงเจดีย์ เกษมสุข ภมรสถิตย์ การสร้างประวัติศาสตร์คือการวาดอนาคต พราะประวัติศาสตร์คือแบบแผน คือ จนสามารถกล่าวได้ว่า “ประวัติศาสตร์เป็นกลไก บทเรียน คือความเสียใจและคือความภาคภูมิใจที่ ในการขับดันชีวิต ความคิดและพฤติกรรม ณ ปัจจุบันให้ มนุษย์ยุคก่อนส่งทอดสื่อสารผ่านเวลามาให้ผู้คนในวันนี้ ที่ บางทีก็ชัดแจ้ง บางทีก็คลุมเครือต้องอาศัยการตีความด้วย วิชาการ ด้วยเทคโนโลยีและด้วยความคิดตลอดจนจิตใจที่ อาจไม่สอดคล้องเลยกับสิ่งที่ได้เกิดได้เป็นมาแล้วในอดีตกาล เพียงแต่ประวัติศาสตร์คือตัวบ่งบอกว่ามนุษย์ผู้มีสองแขน สองขา หนึ่งศีรษะเช่นเดียวกับเรานี้แหละคือผู้ที่กระทำ ทั้ง ความน่าสยดสยองและความน่าประทับใจ คือผู้ที่เป็นทั้ง ผู้สร้างและผู้ทําลายควบคู่มากับกาลเวลา พลันบังเกิดขึ้น” เพราะจริงๆ แล้วประวัติศาสตร์คือสิ่งไม่ตาย อีกนัยหนึ่งประวัติศาสตร์ทำหน้าที่บ่งบอกอย่างชัดเจนว่า “การกระทำใดๆ ของมนุษย์นั้นที่จริงแล้วอยู่ยั้งยั่งยืน” เห็น ชัดด้วยการที่ยังคงมีการกล่าวขวัญถึง มีการไปเยี่ยมเยียน พื้นที่ที่เป็นที่เกิดเหตุ พื้นที่อันเป็นที่กระทำการ ไปชม โบราณสถานสำคัญ แม้วันเวลาจะหมุนผ่านมานานนับพันปี ดังเช่นซากโครงกระดูกลักษณะประหลาดของชน เผ่ามายาสร้างความสยดสยองให้กับผู้พบเห็น พีระมิดที่ยัง กัลยาณมิตร กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๓