คุณค่าของความรู้ใน Ancient Buddhist Scrolls : หน้า 71/108

จุดเด่นของหนังสือเล่มนี้ อยู่ที่การชี้ให้เห็นคุณค่า ของความรู้ที่เก็บรักษามานานนับพันๆ ปี ที่คอมพิวเตอร์ หรือเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ก็เก็บไม่ได้ แผ่นม้วนไม้เบิร์ช เป็นไม้สนประเภทหนึ่ง ได้กลายเป็นสาระสำคัญของหนังสือ เล่มนี้ที่ชาวโลกทุกคน โดยเฉพาะผู้ที่รู้จักคุณค่าในสิ่งที่ตน แสวงหามาช้านานต้องรู้สึกอัศจรรย์ใจในความสามารถของ คนรุ่นใหม่ที่สามารถถ่ายทอดเรื่องราวที่ส่งต่อมาจาก ปราชญ์โบราณนับพันๆ ปี ให้มาถึงเราได้อย่างเกือบจะครบ ถ้วน หนังสือ Ancient Buddhist Scrolls from Gandhara เล่มนี้ มิได้เกิดจากการที่ผู้เขียนศรัทธาคำสอนของพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นเหตุ แต่เอาความรู้ที่ถูกต้องตามหลัก วิชาทางด้านประวัติศาสตร์และภาษาศาสตร์ ปรากฏตาม ชิ้นหลักฐานเป็นบรรทัดฐานของการแปลเอกสารและการ เขียนตามแนววิชาการที่บริสุทธิ์ คือ ไม่ได้ประกอบด้วย ความคิดของตนเองเจือปนแต่อย่างใด ทำให้ถึงแม้จะไม่ได้ เขียนจากความศรัทธาอย่างลึกซึ้งทางศาสนาก็ตาม แต่ซา โลมอนและคณะทำงานซึ่งมีมากมายหลายคน ก็ได้ทุ่มเท ความรู้ความสามารถที่ทุกคนมีอยู่ ด้านภาษาคันธารีของ แคว้นคันธาระ ที่ใช้ตัวอักษรขะโรษฐีจารึก ด้วยความวิริย อุตสาหะอย่างเต็มที่ ทำให้หนังสือเล่มนี้เป็นผลงานทาง วิชาการที่ควรแก่การยกย่องในด้านความเป็นกลางระหว่าง ความจริงและความรู้ที่ตรงทาง ทำให้ผู้อ่านเกิดความรู้สึก เคารพยกย่องพระพุทธศาสนามากขึ้น เพียงเริ่มต้นด้วยข้อเท็จจริงที่ว่า เหตุใดจึงต้องมี การจารึกลงบนแผ่นเปลือกไม้เบิร์ช ซาบซึ้งในสิ่งที่คนโบราณพยายามถ่ายทอดมาให้เราทราบ เปลือกไม้เบิร์ชด้วยตนเอง ทำให้ผู้อ่านเกิดความรู้สึก ว่าการจารึกตัวอักษรอันมีคุณค่าทางพระพุทธศาสนานี้ทำ ด้วยความประณีตบรรจงสุดฝีมือเพียงไร ความเจริญและความเสื่อมของภาษาคันธารีก็เป็น สิ่งที่ผู้เขียนให้ความสำคัญเป็นพิเศษ เพราะภาษาคันธารี เป็นภาษามาตรฐานของพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมอัน ยิ่งใหญ่ของอินเดียในช่วงต้นคริสตกาล ๓๐๐ ปี มีสมมุติฐาน หลายอย่างที่ผู้เขียนตั้งขึ้นให้สอดคล้องกับข้อมูลที่ได้มาและ ประวัติศาสตร์ ทำให้สมมุติฐานนั้นมีน้ำหนักและน่าเชื่อถือ ยิ่งขึ้น เช่น การที่ภาษาคันธารีเสื่อมลงเป็นเพราะไม่ได้เป็น ภาษาที่บันทึกในพระไตรปิฎกอย่างภาษาบาลี โครงสร้าง ของภาษา เสียงของคำ ลักษณะไวยากรณ์ รูปแบบวิธีเขียน ที่เรียกว่าสไตล์การเขียนและการพูดภาษาคันธารี ซาโล มอนก็ได้นำมาวิเคราะห์อย่างละเอียด ทำให้เรารู้ว่าจารึกนี้ เป็นการบันทึกมาจากภาษาพูดที่มีทั้งการใช้ศัพท์ทาง พระพุทธศาสนาและศัพท์แสงที่ไม่เป็นทางการเพื่อ ประโยชน์ในการบอกเล่าให้สมบูรณ์ เช่น คำว่า bata(พฎ) มาจากคำว่า Varta (วรต - หินกลม) และเปรียบเทียบภาษา ปัญจาบซึ่งเป็นภาษาท้องถิ่นของปากีสถาน มีคำว่า วัฏฏา และภาษาถิ่นอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียง เช่น ภาษาโอริยะ มี คำว่า พาฏิ และพิหารมีคำว่า พัฏฏา ที่แปลว่า แท่งกลม ทำด้วยหินเอาไว้บดเครื่องเทศ จุดที่มีการดึงคำกันไปมา ระหว่างท้องถิ่นมีความสำคัญมาก เพราะสถานที่ตั้งทาง ภูมิศาสตร์ของท้องที่แต่ละแห่งจะทำให้เรามองเห็นระดับขึ้น ซึ่งเป็นไม้สนชนิดหนึ่ง มีมากทาง ภาคเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือ ของอินเดีย โดยเฉพาะแคชเมียร์ ท้องถิ่นของเทือกเขาหิมาลัย และ พื้นที่บางส่วนของอัฟกานิสถาน ก็ทำให้เราได้ความรู้และเกิดความ เชื่อถือคุณภาพของการเขียน หนังสือเล่มนี้ว่าผู้เขียนรู้จริง และ สามารถถ่ายทอดออกมาราวกับมี ประสบการณ์การจารึกบนแผ่น กัลยาณมิตร กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๓ | ๖๙