การตัดสินใจของนายมาลาการ : หน้า 52/108

มาลาการกระทำ เช้าตรู่วันนี้ เขามีจิตโมหันธ์บ้าศรัทธาเอาดอกไม้สำหรับ เกี่ยวข้องกับคนเช่นนี้เป็นการดีแล้ว ทีนี้ก็เป็นหน้าที่ของเรา ทูลเกล้าถวาย ไปทำการบูชาพระศาสดาสมณโคดมเสียจน เอง ที่จะได้พิจารณาว่าจักทำประการใด แก่เจ้าคนซึ่งมี หมดสิ้น ไม่สามารถที่จะหาดอกไม้ที่ไหนมาทูลเกล้าถวาย น้ำใจบังอาจเอาดอกไม้ของข้าไปทำการบูชาแด่องค์สมเด็จ พระองค์ได้อีก หม่อมฉันมีความเสียใจและเกรงต่อราชภัย จึงได้ด่าว่าเขาอย่างหนัก แต่เขากับตอบว่า ขอยอมตายแม้ จักต้องราชภัยก็ตามเพียงขอให้เขาได้ถวายดอกไม้เพื่อเป็น พุทธบูชาแด่องค์สมเด็จพระสมณโคดมสัมมาสัมพุทธเจ้า เท่านั้นก็พอใจแล้ว ฉะนั้น ตั้งแต่บัดนี้ เป็นต้นไป การกระทำของเขาไม่ว่าจะ เป็นการกระทำดีหรือชั่วก็ตาม ก็ขอจงเป็น ของเขาแต่เพียงผู้เดียวเถิด หม่อมฉันไม่ ยอมรับผิดชอบด้วย ขอพระองค์จงรับทราบ ด้วยเถิด หม่อมฉันกับสามีได้หย่าขาดจาก กันแล้ว” อันสมเด็จพระเจ้าพิมพิสาร ราชาธิบดี ซึ่งเป็นพระบรมมหากษัตริย์แห่ง กรุงราชคฤห์มหานครนี้ พระองค์ทรงได้ บรรลุพระโสดาปัตติผล สำเร็จเป็นพระ อริยบุคคลขั้นพระโสดาบันในพระบวรพุทธ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เอาล่ะเจ้าไปได้แล้ว” หมู่อริยสงฆ์ทั้งหลาย เมื่อได้ทรงทอดพระเนตรเห็น ในวันนี้ เป็นกรรมกุศล เมื่อรับสั่งแล้วพระเจ้าพิมพิสารก็รีบเสด็จไปยัง ถนนที่สมเด็จพระชินสีห์กำลังเสด็จบิณฑบาตอยู่พร้อมกับ พระพุทธองค์ซึ่งทรงดำเนินไปด้วยพุทธานุ ภาพอันมีเหล่าดอกมะลิลอยตามรายล้อม ดังนั้นก็ให้เกิดความเลื่อมใสศรัทธายิ่งนัก ดูกรอานนท์! เธออย่าได้ ครั้นสมเด็จพระพิชิตมารเสด็จไปยังประตู พระบรมมหาราชวังจึงเสด็จเข้าไปรับบาตร กำหนดว่า กุศล- กรรมที่นาย- จากพระหัตถ์แล้วทรงอาราธนาให้เสด็จ เข้าไปในปราสาท แต่สมเด็จพระพุทธองค์ หาได้เสด็จเข้าไปตามที่ทูลไม่ หากแต่ทรง แสดงอาการว่าจะประทับที่พระลานหลวง ด้วยว่าองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงดำริว่า ถ้าจักเสด็จเข้าไปในปราสาท ศาสนาตั้งแต่ครั้งที่พระองค์ได้พบเห็นและ สดับฟังพระธรรมเทศนาของพระบรม เพียงน้อย หาก แต่เขาได้ถวาย แล้วไซร้ ประชาชนทั้งหลายผู้ติดใจใคร่จะดู ซึ่งพระพุทธานุภาพ จักไม่ได้เห็นพระองค์ และอีกประการหนึ่งดอกไม้ที่ลอยเด่นอยู่ ศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นครั้งแรก ด้วย บุปผทานเป็น รอบพระวรกายเป็นอัศจรรย์ ที่นาย เหตุนี้พระองค์จึงมีจิตเลื่อมใสคงมั่นใน พระรัตนตรัยอย่างไม่หวั่นไหวสั่นคลอน พุทธบูชา ด้วย มาลาการผู้เข็ญใจถวายเป็นพุทธบูชานั้น ยิ่งกว่าปุถุชนคนธรรมดาสามัญ เมื่อสดับฟัง ค่ากราบบังคมทูลของหญิงผู้เข็ญใจไร้ การเอาชีวิตเข้า เป็นเดิมพัน บัดนี้ก็ยังปรากฏอยู่ หากพระองค์เสด็จ เข้าไปในปราสาทที่รโหฐานแล้วประชาชน จะไม่ได้เห็นความอัศจรรย์ เพราะพระ ปัญญาเช่นนั้น ก็พลันเกิดความสังเวชสลด พุทธองค์ต้องการให้ชื่อเสียงแห่งนาย พระทัยเป็นยิ่งนักด้วยว่า นายมาลาการผู้ มาลาการผู้ถวายดอกไม้ปรากฏขจรขจายไป ยากเข็ญอุตส่าห์ประกอบกรรมดีอันเป็น ประชาชนจักได้ร่วมอนุโมทนาในมหากุศล มหากุศล โดยได้ถวายบุปผทานแด่องค์สมเด็จพระทศพล ะะ กรงนิของเขา คร ครั้นสมเด็จพระเจ้าพิมพิสารถวายภัตตาหาร เป็นอัศจรรย์ปานนี้ แทนที่จะยินดีอนุโมทนากลับเห็นว่าเป็น เสร็จเรียบร้อยแล้วก็มีรับสั่งให้นำนายมาลาการมาเข้าเฝ้า โทษเป็นผิด เพราะคิดเห็นแต่ประโยชน์ส่วนตัวมากไป อีก นานสักเท่าใดหนอ สันดานของหญิงนี้จึงจักดีขึ้น ทรง สังเวชพระทัยแล้วแกล้งทำเป็นอากัปกิริยาดั่งว่าโกรธเคือง แล้วตรัสถามด้วยสุรเสียงอันดังว่า “ไฉน! สามีเจ้าจึงทำเช่นนั้น ดีแล้วเจ้าทอดทิ้งไม่ ๕๐ | กัลยาณมิตร กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๓ “เจ้าผิดสัญญา และนำดอกไม้ของเราไปบูชา สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพราะเหตุใด?” เจ้าคนผู้เข็ญใจผู้เกรงความผิดตอบด้วยอาการตัว สั่นงันงกว่า “เพราะข้าพระองค์เกิดความเลื่อมใสศรัทธาจน อดใจไว้ไม่ได้ จึงได้ถวายดอกไม้เป็นพุทธบูชาไป พระเจ้าข้า”