ความสำคัญของญาติในชีวิต : หน้า 63/108

ป าที่เขายังเรียกว่าป่า หรือที่ยังรักษาความ เป็นป่าอยู่ได้ก็เพราะว่ายังมีต้นไม้อยู่มาก ตราบ ใดที่ต้นไม้ในป่านั้นยังขึ้นหนาแน่น ความเป็นป่าก็ยังคงอยู่ ต้นไม้เหล่านั้นแม้จะต้นเล็กต้นน้อยก็มีประโยชน์แก่กันและกัน อิงอาศัยกัน เวลาลมพัดมาแรง ๆ ก็ช่วยกันต้านทานผ่อน หนักให้เป็นเบาได้ แต่ถ้าต้นไม้ใดเกิดโดดเดี่ยวอยู่ในทุ่ง หรืออยู่ในป่าใหญ่ แต่ต้นไม้ทั้งเล็กทั้งใหญ่อื่นๆ ถูกตัดถูก โค่นไปหมด เหลือยืนต้นอยู่เพียงต้นเดียว แม้จะเป็นไม้ใหญ่ ระดับใดก็ตาม ไม่ช้าก็จะถูกลมพัดหักโค่นลงจนได้ เพราะสู้ ลมอยู่ต้นเดียว ไหนเลยจะต้านทานลมแรงอยู่ได้ตลอดไป ท่านเปรียบต้นไม้ต่างๆ เหมือนกับญาติของคนเรา คือคนเรานั้นย่อมมีญาติมากบ้างน้อยบ้าง ที่ไม่มีญาติเลย เพราะญาติมิตรพวกพ้อง สามารถสร้างได้ด้วยการเสียสละ ด้วยการมีไมตรี ด้วยการช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ด้วยความมี น้ำใจต่อกัน ขาดสิ่งเหล่านี้แล้ว แม้พี่น้องคลานตามกันมา เขาก็ไม่อยากนับว่าเป็นญาติด้วย เพราะฉะนั้น คนเราจึง ต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน มากบ้างน้อยบ้าง ใครมีกำลัง มากก็ต้องให้คนอื่นอาศัยมากหน่อย ใครมีกำลังน้อย ก็ต้อง ทำตัวให้น่าช่วยเหลือ และช่วยเหลือตัวเองให้มากก่อน ต้นไม้ในป่าที่อาศัยกันและกันอยู่จนรักษาความเป็นป่าของ ตนไว้ได้เป็นแบบอย่างเถิด ต้นไม้ที่ถูกลมพัดหักโค่นเพราะอยู่โดดเดี่ยวไม่มีพวก ไม่มีเพื่อนคอยช่วยต้านลมฉันใด คนที่ไม่เอาญาติไม่เอา พวกก็มักจะถูกทิ้งให้อยู่เดียวดาย ว้าเหว่ และสุดท้ายก็หมด ด้วย ฉันนั้น นั้นเห็นจะไม่มี เพราะความหมายของญาติในที่นี้ มิใช่มุ่ง ลมตามลำพังเพราะไม่มีใครสนใจจะมาแยแสดูแลช่วยเหลือ เฉพาะญาติสายโลหิตเป็นพี่เป็นน้องกันทางสายเลือดเท่านั้น ยังหมายรวมไปถึงญาติธรรมคือผู้ที่สนิทสนมคุ้นเคยเป็น เพื่อนเป็นพวกพ้องกันด้วยคนที่มีญาติทั้งสองประเภทนี้มากๆ ย่อมได้เปรียบ เหมือนกับต้นไม้ที่เกิด หนาแน่นอยู่ในป่า เพราะญาตินั้น สามารถพึ่งพาอาศัยได้ ช่วยเหลือ เกื้อกูลได้ เวลามีภัยก็สามารถพา กันเอาตัวรอดได้ แม้จะเป็นญาติที่มี กำลังน้อยก็ตาม เหมือนต้นไม้ในป่าแม้ ต้นเล็กต้นน้อยก็มีกำลังมีความสำคัญ ทั้งสิ้น อย่าคิดว่าญาติทำให้ตน เดือดร้อนมากกว่า อยู่คนเดียวดีกว่า อะไรทำนองนี้ เพราะ คนเราต้องอยู่อาศัยกัน ต้นไม้เล็กก็ต้องอาศัยต้นไม้ที่ใหญ่ กว่าเป็นธรรมดา ต้นไม้ใหญ่ก็จะต้องอาศัยต้นไม้เล็กบ้างใน บางคราว หากอยู่โดดเดี่ยวไม่เอาญาติไม่เอาพวก ไม่ช้าก็ จะถูกโดดเดี่ยวเหมือนกับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่กลางทุ่งนั่นแหละ ไม่นานก็จะถูกลมพัดโค่นลงจนได้ ญาติหรือพวกนั้นคนเราจะทิ้งไม่ได้ คนที่คิดว่าตัว เองไร้ญาติขาดมิตรนั้นลองคิดดูให้ดีเถิดว่า ตัวเองเป็นคน ทิ้งญาติทิ้งพวก เป็นคนทำตัวให้ไร้ญาติขาดพวกเองใช่หรือไม่ อย่าคิดว่าญาติทำให้ตนเดือดร้อนมากกว่า อยู่คนเดียวดีกว่า อะไรทำนองนี้ เพราะคน เราต้องอยู่อาศัยกัน ต้นไม้เล็กก็ต้องอาศัยต้นไม้ที่ใหญ่กว่าเป็นธรรมดา ต้นไม้ใหญ่ก็จะ ต้องอาศัยต้นไม้เล็กบ้างในบางคราว กัลยาณมิตร กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๓ ๖ด