การตอบแทนบุญคุณ : หน้า 80/108

สํานวนจีน เสี่ยวเหลียงอ ข้าวมีค่าพันตำลึงทอง ใ นสมัยราชวงศ์ซีฮั่น (ประมาณ ๒๒๐๐ กว่าปีก่อน) ต้องหาทางตอบแทนบุญคุณแกมากๆ หญิงชราได้กล่าวกับ ขุนพลใหญ่หันซีน ผู้ซึ่งช่วยฮั่นเกาจู่หลิวปัน หันซีนว่า การที่แกให้ความช่วยเหลือนั้น แกไม่ได้มุ่งหวัง ต่อสู้จนได้รับชัยชนะ ในสมัยที่เขายังไม่สมหวังจนถึงกับได้ ดิบได้ดีนั้น เขามีชีวิตลำบากยากแค้นมาก ในสมัยนั้นเขา มักจะไปตกปลาแถวๆ ใต้กำแพงเมืองเพื่อจะได้ปลามาเป็น อาหาร แต่ทว่า เขามักจะพบกับความผิดหวังต้องอด อาหารหิ้วท้องเป็นประจำ โชคยังดีที่บริเวณใกล้ๆ ที่เขาไป ตกปลามีหญิงชาวบ้านจำนวนมาก นำเสื้อผ้าไปซักอยู่แถวนั้น และในจำนวนนั้นมีหญิงชราคนหนึ่งเห็นใจในชะตา กรรมของหันซีนยิ่งนัก เธอมักจะให้ ความช่วยเหลือ ให้ข้าวปลาอาหาร แก่หันซีนรับประทานเป็นประจำ ส่วนหันซีนนั้น ในยาม ลำาบากทุกข์ยาก ได้รับความ อนุเคราะห์จุนเจือจากหญิงชรา ความ รู้สึกของเขาจึงเปี่ยมไปด้วยความ ซาบซึ้งยิ่งนัก เขาได้กล่าวกับหญิงชรา ผู้ช่วยเหลือเขาว่า วันหนึ่งข้างหน้าจะ ๗๘ | กัลยาณมิตร กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๓ การตอบแทนหรอก ต่อมา หันซีนมีความดีความชอบ จนได้รับการ แต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมือง เขาสำนึกในพระคุณของหญิงชรา ผู้ซึ่งเคยให้ความช่วยเหลือเขา จึงได้มอบหมายให้ทหารรับ ใช้นำข้าวปลาอาหาร พร้อมทองคำหนักหนึ่งพันตำลึง ไป มอบให้แก่หญิงชราคนนั้น เพื่อตอบแทนน้ำใจของแกที่ได้ ให้ข้าวเขากินในครั้งกระโน้น นี่คือที่มาของคำ พังเพยที่ว่า “ข้าวมีค่าพันตำลึงทอง” คำพังเพยดังกล่าวนี้จะเห็นได้ว่า การเอื้อเฟื้อช่วยเหลือต่อบุคคลในยาม ทุกข์ยาก แม้ความช่วยเหลือนั้นเพียง น้อยนิดก็ตาม ก็มีค่ามากสำหรับผู้ซึ่ง กำลังตกทุกข์ได้ยาก