คาถาธรรมบทภาค๑-๘ : หน้า 26/80

คาถาธรรมบAMIAC-C (๒๖) รตฺตสฺส หิ อุกกุฏิ ปท์ ภเว, ทฏฺฐสฺส โหติ สหสานปีฟิต, มูฬหสฺส โหติ อวกฑฺฒิต ปท วิวฏจฉทสฺส อิทมีทิสํ ปทนฺติ ก็คนเจ้าราคะ พึงมีรอยเท้ากระหย่ง (เว้ากลาง), คนเจ้าโทสะ ย่อม มีรอยเท้าอันสั้นบีบ(หนักสั้น), คนเจ้าโมหะ ย่อมมีรอยเท้าจิกลง (หนัก ทางปลายนิ้วเท้า), คนมีกิเลสเครื่องมุงบังอันเปิดแล้ว มีรอยเช่นนี้ นี้ ทิสวาน ตณฺห์ อรติญจ ราค นาโหสิ ฉนฺโท อปิ เมถุนสฺมี, กิเมวิท มุตฺตกรีสปุณฺณ์ ปาทาปิม สมผุสิต น อิจเฉ เรามิได้มีความพอใจในเมถุน เพราะเห็นนางตัณหา นางอรดี และ นางราคา, ไฉนเล่า ? จักมีความพอใจเพราะเห็นธิดาของท่านนี้ ซึ่ง เต็มไปด้วยสูตรและกรีส, เราไม่ปรารถนาจะถูกต้องธิดาของท่านนี้ แม้ด้วยเท้า. อห์ นาโคว สงฺคาเม จาปาโต ปติ สร้ อติวากุย์ ติติกฺขิสส์, ทุสฺสีโล หิ พหุชฺชโน. ทนต์ นยนฺติ สมิติ ทนฺโต เสฏโฐ มนุสเสส, วรมสฺสตรา ทนฺตา, กุญชรา จ มหานาคา, อตฺตทนฺโต ตโต วรนุติ ทนต์ ราชาภิรูหติ, โยติวากย์ ติกฺขติ อาชานียา จ สินธวา