ความไม่ประมาท : หน้า 28/80

คาถาธรรมบทภาค๑-๘ เอส ภิยฺโย ปมุยฺหามิ, (๒๘) สพฺพา มุยฺหนฺติ เม ทิสา, สามาวติ ม ตายสฺสุ ตัวญฺจ เม สรณ์ ภวาติ เรานี้เลือนหลงยิ่งขึ้น, ทิศทั้งปวงย่อมมีดซื้อแก่เรา สามาวดีเอ๋ย เจ้าจงต้านทานเราไว้ และเจ้าจงเป็นที่พึ่งของเรา โมหสมพนฺธโน โลโก ภพฺพรูโปว ทิสฺสติ, อุปธิพนฺธโน พาโล ตมสา ปริวาริโต สสฺสตี วิย ขายติ, ปสฺสโต นตฺถิ กิญจนนฺติ โลกมีโมหะเป็นเครื่องผูกพัน ย่อมปรากฏดุจรูปอันสมควร, คน พาลมีอุปธิกิเลสเป็นเครื่องผูกไว้ ถูกความมืดแวดล้อมแล้ว จึงปรากฏ ดุจมีความเที่ยง, ความกังวลย่อมไม่มีแก่ผู้เห็นอยู่ ปมาโท มจฺจุโน ปท์ อปฺปมาโท อมต์ ปท อปฺปมตฺตา น มียนฺติ เย ปมตฺตา ยถา มหา อปุปมาทมุหิ ปณฺฑิตา อริยานํ โคจเร รตา เอต วิเสสโต ญตวา อปฺปมาเท ปโมทนฺติ เต ฌายิโน สาตติกา ผุสนฺติ ธีรา นิพฺพาน นิจฺจํ ทฬหปรกฺกมา โยคกเขม อนุตตร์ ความไม่ประมาทเป็นเครื่องถึงอมตะ ความประมาทเป็นทางแห่ง มัจจุ ผู้ไม่ประมาทแล้ว ชื่อว่าย่อมไม่ตาย: ผู้ใดประมาทแล้ว ผู้นั้นย่อม เป็นเหมือนคนตายแล้ว; บัณฑิตรู้ความนั่นโดยแปลกกันแล้ว (ตั้งอยู่) ในความไม่ประมาท บันเทิงอยู่ในความไม่ประมาท: ยินดีในธรรมเป็นที่