คาถาธรรมบทภาค๑-๘ : หน้า 74/80

คาถาธรรมบทภาค๑-๘ โย จ คาถาสต์ ภาเส เอกํ ธมฺมปท์ เสยฺโย โย สหสฺสํ สหสฺเสน (๗๔) อนตฺถปทสญฺหิตา นํ สุตฺวา อุปสมมติ สงฺคาเม มานูเส ชิเน เอกญฺจ เชยุยมตตาน ส เว สงฺคามชุตฺตโม. ก็ผู้ใด จึงกล่าวคาถาตั้งร้อย ซึ่งไม่ประกอบด้วยบทเป็นประโยชน์; บทแห่งธรรมบทเดียวที่บุคคล ฟังแล้วสงบระงับได้ ประเสริฐกว่า (การกล่าวคาถาตั้ง ๑๐๐ ของผู้นั้น), ผู้ใด พึงชนะมนุษย์ พันหนึ่งคูณ ด้วยพันหนึ่ง (คือ ๑ ล้าน) ในสงคราม ผู้นั้น หาชื่อว่า เป็นยอดแห่งชน ผู้ชนะในสงครามไม่, ส่วนผู้ใดชนะตนคนเดียวได้, ผู้นั้นแล เป็นยอด แห่งผู้ชนะ ในสงคราม ๔. เรื่องอนัตถปุจฉกพราหมณ์ [๔๔] อุสสูรเสยฺย์ อาลสย์ เอกสฺสทฺธานคมนํ เอต พฺราหฺมณ เวสสุ จณฑิกก์ ทีฆโสตฺติย์ ปรทารูปเสวนํ อนตฺถิ เต ภวิสฺสตีติ การนอนจนตะวันขึ้น (นอนตื่นสาย) ความเกียจคร้าน ความดุร้าย การผัดวันประกันพรุ่ง การเดินทางไกลของคนคนเดียว การเข้าไป เสพภรรยาของผู้อื่น พราหมณ์ ท่านจงเสพกรรม 5 อย่าง นี้เถิด, สิ่ง มิใช่ประโยชน์ [ความฉิบหาย] จักมีแก่ท่าน อตฺตา หเว ชินํ เสยฺโย อตฺตทนฺตสฺส โปส ส ยา จานํ อิตรา ปชา นิจฺจํ สญฺญตจาริโน